Ευχές...τύπου

Επέστρεφε... αγαπημένη αίσθηση.

Η Αθήνα Κυριακή πρωί. Σήμερα. Ανάμεσά στην Πρωτοχρονιά της βουής και στα Φώτα.
Οι άνθρωποι πήραν άδειες. Πενθήμερα φυλακισμένων. Τώρα τελειώνουν και θα ζωστούν ξανά το καπίστρι των μεγαλων τους "κατηγορώ" στην ομήγυρη των τεταμένων δακτύλων.
Τα πιο λαμπερα χαμογελα. Ο πιο ψηλος κότσος. Η πιο ευφάνταστη ευχη. Αναρωτιέσαι ανάμεσα σε τοσο κόσμο, στριμωγμένα καλοσιδερωμενα πουκάμισα και κόκκινους ταφτάδες, πως και δεν βρισκεις πάνω απο πεντε -το πολυ- ζευγάρια μάτια.
Γιατι δεν φεύγεις απο εκει μέσα ή καλυτερα, τι θα λεγες να μην πήγαινες ποτε ξανα; Μαλλον ουτε που περασε καν απ' το μυαλό μας. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Θα ηταν σαφέστατη ήττα της αυθεντίας μας. Εμεις λαθος επιλογές; Ποτέ!!!
Η ενέργεια, και μονο, που καταναλώνεις για να συντηρήσεις τα κόμπλεξ σου θα επρεπε να σε ειχε προβληματίσει. Σκέψου το σήμερα που θα κατέβεις εναν καφέ και για μια βόλτα, και αντι να χαρείς τον ήλιο θα σχολιάσεις το διπλανό τραπέζι. Τι μας κανει καλύτερους απο τους δίπλα εκτος απο την υπεροψία μας;
Έκανες πολυ κόπο για να φτάσεις ως εδώ. Μην αφήσεις τιποτα να σε γυρίσει πίσω.

Καλή Χρονιά σε όλους λοιπόν...