R.i.P etros (Το τελευταιο πόστ)

One more

Αυτα που σταματουν να με νοιαζουν ειναι οσα μου χαρισες
Να με φοβαμαι ή να με φοβουνται.
Μπλεκοντας την πορεια μου στα δαχτυλα μιας γλυκειας φωνης. Ειναι σαν να θελω να γραψω το τελευταιο μου κεφαλαιο και να ανοιξω την πορτα να φυγω.
Οσα ποτε δεν θα μαθουν και που μαλλον δεν τους αφορουν.
Πως ο πονος ειναι τεχνη στο ρεζερβουαρ μα η ευτυχια ειναι ηλιοβασιλεμα στην Λευκαδα. Βουτιες στην Χρυση και τσίπουρα στο Γκαζοχωρι. Καυγαδες πανω απο λογαριασμους και το "Να προσεχεις" ξημερωματα που μ'αφηνεις στο σταθμο.
Τα φιλια μπροστα απο μια οθονη ανοιγμενη στο airtickets και ζεστες αγκαλιες στο σπιτι μου που τα καλοριφερ χαλανε συνεχεια. Το βραδυ στο Why Sleep. Δωδεκα μηνες πριν. Τα λογια του Χατζιδακι. Τα λογια τα δικα σου.
Τα τσιγαρα μας που ειναι ιδια. Τα ρουχα μας που εχουν το ιδιο μεγεθος. Αυτο το "μας" που ζει και δυναμωνει μερα με την μερα. Που ποτε δεν σκεφτηκα πως ειναι λιγο. Που ποτε δεν το αμφισβητησε κανεις.
Που σ'αγαπησαν ολοι μου οι φιλοι. Που αγαπησα και εγω τους δικους σου.
Που εχει παει δυο το πρωι και γραφω για σενα.
Για σενα και την ευτυχια. Συνωνυμα πια.
Ξερωντας πως εζησα μ'αυτα και οχι "καπως ετσι".
Και μας αξιζε να ζησουμε αυτον τον χρονο.
Εναν ολοκληρο χρονο ρε.

Τερματικός σταθμός

Τα δάχτυλα μου ακούμπησαν πολλές φορές τον Πέτρο στη διάρκεια αυτής της περιόδου σιωπής. Να γράψουν λέξεις ξεκινούσαν και έκαναν πίσω. Αμήχανα. Έκπληκτα που πια το σώμα του δεν αντιδρούσε. Άλλη μια στον ώμο του μεγάλου ψεύτη. Καμιά κίνηση. Με είχε κοροϊδέψει αρκετά και ήμουν σίγουρος πως και αυτήν εδώ την φορά θα έκανε το ίδιο. Έτσι τον άφησα. Σηκώθηκα από το στρώμα που μοιραζόμαστε και ετοιμάστηκα για την δουλειά.
Το δεκάλεπτο που τρώω μέσα στο τρένο κάθε πρωί είναι κάτι σαν αποφόρτιση πριν την επανασύνδεση στο «δίκτυο». Τελευταία αφήνω και το player μου σπίτι. Παραδίνομαι στους διαπεραστικούς θορύβους των οχημάτων και τις ανθρωποειδείς φωνές των ανακοινώσεων. «Επόμενη στάση…τερματικός σταθμός…παρακαλούνται όλοι οι επιβάτες να αποβιβαστούν». Και εμείς αποβιβαζόμαστε. Σε στοίχιση παίρνουμε την θέση μας για τις κυλιόμενες. Μέσα στην παράνοια μου ρίχνω και καμιά κλεφτή ματιά, μήπως έχει σηκωθεί από το κρεβάτι και με ακολουθεί.
Έτσι έκανα και σήμερα. Αλλά πάλι δεν είδα κανέναν. Ίσως είναι και για μας εδώ ο τερματικός σταθμός. Μάλλον. Μπορεί και να μου λείψει, σκέφτομαι. Τόσα χρόνια βλέπεις. Αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα.
Τις σκέψεις μου σταματά ένα τηλεφώνημα από τον Αντώνη. «Έφτασες;» με ρωτάει καθώς πλησιάζω στην έξοδο και μέσα απ’τις αναπνοές του φτάνει το «σ’αγαπω» στ’αυτια μου εκκωφαντικό. «Νομίζω πως ναι» του απαντάω. Αλλά ακόμα και έτσι να μην είναι, όταν γυρίσω σπίτι θα τον σκοτώσω.

Man Reading...

Να γράψω νιώθω πια κουρασμένος. Για σχόλια ούτε λόγος.
Απαντήσεις όχι ακόμα. Διάβασμα όμως;
Πολύ Παααααρα πολύ
Έτσι οδηγούμε σε ενα μικρο review.
Η πλέον ενδιαφέρουσα στήλη για αυτή την περίοδο, ανήκει στον Zero. Έχει γίνει σχεδόν μανία!
Το ωραιότερο layout ανήκει στο ezkamyworld, by far.
Το συνεπέστερο και σχεδόν επιθετικά ειλικρινές στον Man Lying Down.
Αλλά το ποστ που κάνει τους μυς του προσώπου να τραντάζονται είναι για αυτό το μήνα του WaterHeart.
Εγώ προς το παρόν θα συνεχίσω να διαβάζω Και πιστέψτε με. Το απολαμβάνω.

Παρέα στο διάβασμα μου κρατάει ο υπέροχος νέος δίσκος της Sade

και τα μαθήματα μουσικής παραγωγής και σύνθεσης που παραδίδουν στον επίσης φρέσκο δίσκο τους οι Massive Attack.

Δες και αυτο το βιντεο...

Massive Attack, “Paradise Circus” featuring Hope Sandoval | Triphop Blog - Watch more Music Videos at Vodpod.

Κλαδιά στο μέτωπο

Χάθηκα. Τον δρόμο έχασα. Κοινωνώ τα πάθη και γίνομαι ένα ίδιο και γω. Σα να τρέχω πίσω από το φως μια πυγολαμπίδας. Που θα πάει να αναρωτιέμαι αλλά αν έχει νόημα να μην με νοιάζει.
Τα δέντρα πυκνώνουν και το φως λιγοστεύει. Μονάχα το αχνό φως του εντόμου. Με χτυπάνε κλαδιά στο μέτωπο. Βάζω τα χέρια μπροστά μου. Αν συνεχίσω έτσι θα την χάσω.
Στο τελευταίο βήμα βγαίνω στο φως. Δυνατό φως. Ένα ξέφωτο. Μου παίρνει λίγη ώρα να συνηθίσω. Τα χέρια ακόμα ψηλά, στα μάτια. Γδαρσίματα γεμάτα. Τα ρούχα μου ξέφτια. Κάνω τάχα να τιναχτώ και σκύβω το κεφάλι. Το ένα παπούτσι είναι γεμάτο σβουνιές. Έτσι όπως τρέχω, καιρό τώρα, στα σίγουρα θα έπεφτα σε λάσπες και θα πατούσα περιττώματα ζώων.
Είναι γεμάτο αυτό το δάσος με ζώα. Τα ακούς. Άλλα μακριά, άλλα κοντά σου. Φωνές δυνατές και αδύναμες. Έχω δει κάνα δυο από δαύτα, έτσι ξώφαλτσα. Ένα το χα αγγίξει κιόλας. Πέρασε από δίπλα μου. Ελάφι νόμιζα. Αρσενικό περήφανο. Τελικά ήταν ένα θηλυκό καμπουριασμένο γκνου. Πως τα μπέρδεψα τόσο πολύ; Μέχρι και τα χρώματα; Να μην ξεχάσω να κανονίσω μια επίσκεψη στον οφθαλμίατρο μου… τζάμπα τα πλήρωσα τόσα λεφτά τα δίχρωμα τα Rayban?

“Χαρά μου;”.

Γυρνάω το κεφάλι και ψάχνω την φωνή. Ένα φως με προλαβαίνει. Στα δεξιά. Δέσμες ξεχύνονται διαλύοντας κορμούς, φυλλωσιές, το χώμα. Δεν μπορώ να σηκώσω ξανά τα χέρια. Δεν μπορώ να κουνηθώ. Τι συμβαίνει;

“Χαρά μου;” …ένα φιλί στο μάγουλο…

”Ξύπνα, αργήσαμε”.

Και πάνω απ’το κεφάλι μου βλέπω να στέκεται ένα άσπρο άλογο.
Μήπως να πάω και ψυχίατρο;

...το πήγαιν' έλα μου...

Ξέρω, ξέρω..
Είναι τοοοοοοοσο συμπαθής στους περισσότερους που αναρωτιέσαι γιατί..
Επιπλέον έχει αυτό το "huge gay fan base" που είχε και ο Joey από τα Φιλαράκια και το "Days of Our Lifes"-ως απίστευτος δόκτωρ Ντρέικ Ραμόρε.
Το θέμα μας όμως είναι το... πήγαινέλα του, και μας, και σας, και τα λοιπά..
Ααααααχ.....
Γεράσαμε Ματούλαααα!!!

Τώρα αφίσα 2010

Τότε αφίσα 1987

υγ:όποιος γνωρίζει το όνομα της κοπελιάς πάνω από τον κύριο με το κόκκινο πουκαμισάκι, θα ήθελα να ενημερώσει..σκοπεύω να της κάνω πρόταση γάμου!!!

Τα κλοπιμαία 02: Water Heart

Ναι, με ένα 02 εγκαινιάζω επίσημα την ετικέτα "κλοπιμαία"

Hotel pro Forma "Tomorrow, in a year" από τον Water Heart