“Σούπερ Στέλλα”…”Για Σένα Με Αγάπη”…”Αγρια Χλόη”…”Αργος”…”Ενωση”. Ο Κ.Βήτα συνεχίζει τις μουσικές του περιπέτειες, φουλάρει στο Last Gas Station κι εμείς τον ακολουθούμε μ’ ένα σαράβαλο από πίσω. To νέο του studio album έχει τίτλο “Ένωση”, περιλαμβάνει 14 νέα tracks και συμμετέχει ο Vassilikos των Raining Pleasure (”Το Δωμάτιο”). Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν, το τελικό mastering γίνεται αυτές τις ημέρες στη Νέα Υόρκη και η κυκλοφορία του έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε, εδώ θα είμαστε με περισσότερα updates μέχρι να γίνει…η Ένωση."
Στη σκέψη ότι μπορεί να έχανα και όλα μου τα κείμενα στοπ
Και τότε στοπ
Ακούστηκε μια φωνή στοπ
«Σιγά το Ευαγγέλιο!» στοπ
Όλο αυτό, που ακούω φωνές σαν την αγγελοκρουσμενη την Ζαν ντ’ Αρκ, με οδήγησε –εκτός του ψυχίατρου- και στο “γκουγκλάρισμα” περί μπλόγκιν, τα αποτελέσματα του οποίου και παραθέτω.
06/02/2008 Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα Blogroll “Όταν ξεκίνησα με τα blogs, θεωρούσα τα blogroll κάτι πολύ σημαντικό...Με το πέρασμα του χρόνου είχε αρχίσει να με κουράζει η λογική του blogroll…Κάπου εκεί αποφάσισα να μεταφέρω το blogroll σε μια δική του σελίδα. Λίγο αργότερα σταμάτησα να ασχολούμαι με το blogroll και έπαψα να του δίνω σημασία…Φυσικά, μπορεί κάποιος να πει ότι ο σκοπός ύπαρξης του blogroll είναι η δικτύωση μέσω blogs, έτσι ώστε να μπορούν να μεταφερθούν οι επισκέπτες σου στα blogs που έχεις επιλέξει….Αντιθέτως, δίνω περισσότερη σημασία στους συνδέσμους που υπάρχουν μέσα σε Posts…Το παράξενο, είναι πως πάρα πολλά blogroll περιέχουν διάφορα blog που έχουν κλείσει από καιρό και τα links δεν οδηγούν πουθενά πια. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ούτε καν οι ίδιοι οι blogger θυμούνται ποια blog έχουν στο blogroll τους” Από το μέλος magica
16/04/2008 “Ρε Γιωρίκα δε με έχεις στο μπλόγκρολ; Φτου σου άτιμο στοιχείο, άμα ξαναδείς από μένα λίνκι να μου τρυπήσεις τη μύτη με σακοράφα σκουριασμένη...” Σχόλιο σε έτερο μπλογκ
11/08/2008 “Γειάααα! Χαίρομαι που σου αρέσει. Θα σε επισκεφτώ σίγουρα! Σε πρόσθεσα ήδη στο μπλόγκρολ, φιλιά!”
Σχόλιο σε έτερο μπλογκ
15/04/2009 Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία (τελευταία τροποποίηση κειμένου) “Κατά τα ελληνικά δεδομένα κυρίως, το περιεχόμενο ιστολογίων συνήθως κυμαίνεται από περιγραφές γεγονότων που δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν κανέναν άλλο πλην του γράφοντος, μέχρι περιγραφές γεγονότων που δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν κανέναν άλλο πλην του γράφοντος, πολλές φορές εμπλουτισμένες με ψευτοκουλτουριάρικες παπαρδέλες, ψευτοφιλοσοφικά ερωτήματα και άλλα τέτοια πιπεράτα που θα μπορούσαν ιδανικά να αναγάγουν το περιεχόμενο σε ουσιαστικό, αλλά μόνο σε αντιστοίχου ψευτοεπιπέδου αναγνώστη. Για παράδειγμα, 100% έγκυρο περιεχόμενο ιστολογίου αποτελεί το τι έφαγε ο μπλόγκερ, γιατί επέλεξε να το φάει ενώ θα μπορούσε να είχε φάει κάτι άλλο, και ποιά ήταν τα αποτελέσματα της ενέργειας (χρώμα περιττωμάτων).
Σπανιότερα, συναντώνται ιστολόγια με πιο χρήσιμο περιεχόμενο.
Σε κάθε μπλογκ, ένα μπλοκ (συνήθως πάνω δεξιά ή αριστερά) αφιερώνεται για να μας πει λίγα λόγια για τον μπλόγκερ, π.χ. ηλικία, τόπο, ενδιαφέροντα, αγαπημένα φαγητά / μουσική / βιντεοπαιχνίδια, κ.ά. Ο μπλόγκερ έχει πολλούς άλλους μπλόγκερς φίλους. Μάλιστα, όσο περισσότερους, τόσο καλύτερα. Οι σύνδεσμοι προς τα μπλογκς των φίλων κατέχουν περίοπτη θέση (μπλόγκρολ), συνήθως στη δεξιά στήλη, και φυσικά καθένας απ' αυτούς παρέχει σύνδεσμο πίσω. Έτσι ναι μεν παγιδεύονται οι μηχανές αναζήτησης, αλλά γίνεται δουλειά δε”
Απλά προσθέτω
Τα μπλογκς συνεχίζουν να υπάρχουν παρόλα τα δυσοίωνα που έχουν ειπωθεί κατά καιρούς και παρά την έλευση του twitter
Ο καθένας έχει δικαίωμα να κρίνει ένα δημοσιευμένο κείμενο, όπως και ο κρινόμενος να απαντήσει.
Από μόνο του το γεγονός ότι πολλοί μπλογκερ έχουν γίνει πραγματικοί φίλοι, αρκεί για να αντικρούσει όλα τα αρνητικά επιχειρήματα περί ενασχόλησης με την μπλογκοσφαιρα και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι το οποιοδήποτε πιθανό πρόβλημα έχει να κάνει με την χρήση του μέσου και όχι το ίδιο το μέσο.
"Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου"
Η ζωή μας είναι ότι φανταστεί ο καθένας.
Πουτάνα. Μάγισσα. Αγια. Τραγούδι όμορφο μα λυπημένο.
Φιλοσοφώντας , γεννάμε στο μυαλό, το μικρό, τέτοιους στοχασμούς, όλοι μας. Το γονίδιο το αρχαϊκό, σκέφτομαι, φταίει. Κάτι κρατάμε, μάλλον, ακόμα μέσα μας. Μόνο που πια, όσο να θέλω και όσο να θες, να κάτσουμε να συλλογιστούμε τα γύρω μας γενόμενα, δεν είναι το σύνηθες.
Δούλους δεν έχω να μου φτιάχνουν το φαΐ. Μητε και δούλους να μου φέρνουνε τα ρούχα. Δεν έχω δούλους να περάσουνε το σπίτι ένα χεράκι. Έχω δουλειά. Με ωράριο. Σταθερό εγώ. Άλλος μπορεί όχι. Άλλος μπορεί να έχει και δεύτερη δουλειά. Άλλος να κάνει τρίτη. Άλλος , στα 25 του, γραμμάτια να ξεχρεώνει. Άλλος να ταΐζει οικογένεια, γονείς. Πως του ζητάς τ' ανθρώπου να παλέψει; Πως του ζητάς να μην ανοίξει τηλεόραση; Να βγει έξω; Να δει θεάματα που την ψυχή οδηγούν σε ψηλότερα σκαλοπάτια; Με τι λεφτά; Με πόσο χρόνο; Με αδειανό στομάχι;
Το σύστημα ήταν έξυπνο από την αρχή του. Έφτιαξε τα πάντα εν σοφία. Αυτό το ξέρουμε. Και τις ρωγμές του πως θα κλείσει γλύφοντας ‘τες, ξέρουμε. Γιατί τα βλέπουμε όλα μέσα από τα μάτια του. Μέρος του και εχθροί του. Κύτταρα. Που ίσως, κάποια μέρα ,χάσουν τον έλεγχο του πολλαπλασιασμού τους και την διαφοροποίηση τους , και μετατραπούν σε καρκίνο.
Λοιπόν;
Τι διαλέγεις;
Το μπλε ή το κόκκινο χάπι;
Ίσως να μην αποφασίσουμε ποτέ…
Υγ: Σχεδόν άσχετα με το παραπάνω κείμενο, καθώς έψαχνα για ένα κόκκινο ρόλοι που θέλω να αγοράσω, έπεσα πάνω στο λήμμα που ακολουθεί…
"Redwatch- Wikipedia, the free encyclopedia
Redwatch is a British neo-Nazi website that publishes photographs and personal information of alleged left-wing and anti-fascist activists" ...
…και μπήκα στο website
…και δεν ξέρω τι άλλο να πω πια
...μοναχα πως φοβαμαι που βλεπω καθε μερα την καταντια μας
Ένας απλός και σίγουρος τρόπος για να κάνετε το ξεμπρόστιασμα σας στην δουλειά σας είναι ο κάτωθι. Παίρνετε τον σκληρό σας δίσκο, αυτόν με όλα τα πρόστυχα σας video, όπως τσόντες, σπιτικά βιντεακια-όποιοι έχουν κάψα θα τραβήξουν δικά τους-, τις φωτογραφίες από τις διακοπές με τον γκόμενο, φωτογραφίες από strip show, drug show, την δισκογραφία της Αμαντα Ληρ, τον φάκελο με όλες τις διασκευές του I Will Survive, το σκαναρισμενο αντίγραφο της άδειας γάμου στο Άμστερνταμ, όλα τα PDF του Screw και του Tom of Finland. Τον συνδέετε με τον υπολογιστή του γραφείου και περιμένετε να πάρει back up η κεντρική μονάδα. Έρχεται την αμέσως επόμενη Δευτέρα ο τεχνικός των Η/Υ και σας τραγουδάει με νόημα…
“Να,να …survive…να να survive”
Στην χειρότερη των περιπτώσεων, το αφεντικό, που είναι ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ, το μαθαίνει και σας απολύει. Στην καλύτερη σας την πέφτει ο τεχνικός. Αν είναι παιδαράς την έχεις “σακουλευτεί”. Στην περίπτωση μου είναι ίδιος ο Πάγκαλος!!!
Το ζευγάρι ήταν εκεί. Πίσω από το τζάμι, ο Ρομπερτ , προσπαθούσε να συγκρατήσει τον θυμό του. Έσφιγγε τις γροθιές του και κατέβαλλε προσπάθεια να ακούσει τον μεταφραστή του. «Τους ρωτάει ποιος τους είπε για τα διαμάντια», του ψιθύρισε. Το αστυνομικό τμήμα στο Μπενιαπουκούρ, ήταν από τα ελάχιστα που διέθεταν αίθουσα ανακρίσεων με τζάμι διπλής όψης. Στο δρόμο και η αστυνομία, για τον εκσυγχρονισμό μιας Ινδίας που κοιμόταν ακόμα τον ύπνο που της επέβαλλαν οι δεισιδαιμονίες των ιθαγενών της. Σε αυτή την χώρα του ενός δισεκατομμυρίου κατοίκων, είχε έρθει ο Ρόμπερτ Λούζακ με την γυναίκα του και τον μικρό Σέτα. Σε αυτή την χώρα, σαν βελόνα στα άχυρα, έψαχνε τον Ντας, τον μεγάλο ποιητή που είχε εξαφανιστεί και όλοι τον θεωρούσαν νεκρό εδώ και 7 χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε να πει, που βρισκόταν. Ίσως να μην ήθελε και ο ίδιος να βρεθεί. Αν ήταν ακόμα ζωντανός. Αλλά κανείς στον κόσμο δεν μπορούσε να κρυφτεί για πολύ καιρό από τον κύριο Λουζακ. Έφερε τούμπα όλη την Καλκούτα και τελικά τον εντόπισε. Να σαπίζει, ασθμαίνοντας τις τελευταίες του ανάσες, από την λέπρα, σε ένα κρυμμένο ναό της Θεάς κοντά στο λιμάνι. «Πόσο απουκριστικα όμορφα δένουν όλα», ψέλλισε. «Πως είπατε;», ρώτησε ο μεταφραστής. «Τίποτα…τίποτα»,είπε σκύβοντας το κεφάλι. «Πείτε μου σας παρακαλώ, τι λένε». Το βλέμμα του σηκώθηκε ξανά και καρφώθηκε με μίσος στο αντρόγυνο που βρισκόταν μέσα στην αίθουσα. «Κάθε νύχτα βλέπαμε το ίδιο όνειρο», είπε ο άντρας. «Δεν φταίμε εμείς, σας τ’ ορκίζομαι» πετάχτηκε η γυναίκα και πριν καλά καλά τελειώσει την φράση της, ο σύντροφος της την κοίταξε αγριεμένος, και αυτή μαζεύτηκε ξανά στην μεταλλική καρέκλα. Ήταν όμορφη. Μέσα στο μπεζ παντελόνι της και το άσπρο πουκάμισο, ήταν απλά όμορφη. Έδειχνε σαν να μοιράζεται τα ρούχα με τον άντρα της. Φορούσε ακριβώς τα ίδια, μόνο που εκείνος δεν είχε σηκωμένα τα ρεβέρ του. Ήταν ψηλότερος απ’ αυτή και ακόμα πιο όμορφος. Στο μυαλό του Ρομπερτ ήρθαν μνήμες από ιστορίες που ‘χε ακούσει για τελετές που υπόσχονται αιώνια νεότητα και ομορφιά, αν θυσιάσεις ένα μωρό και φας την καρδιά του. Απομάκρυνε αμέσως αυτές τις εικόνες από το κεφάλι του. Άλλωστε ο Σέτα είχε ακόμα την καρδούλα του. Παρόλα αυτά υπέκυψε από το «τραύμα στην κοιλιακή χώρα», όπως τον ενημέρωσε ο ιατροδικαστής, λίγη ώρα πριν. Στην κοιλιά ενός μωρού παιδιού λοιπόν, μόλις 15 μηνών, έψαχναν αυτά τα δυο κτήνη, για λίγα πετράδια. Έτσι τους έλεγε στα όνειρα τους εκείνη. «Ποια είναι εκείνη;» ρώτησε ένας φανερά εκνευρισμένος αστυνομικός. «Η φοβερή Κάλι, η «Σκοτεινή Μητέρα», η Θεά του Χρόνου, της Μεταμόρφωσης και της Καταστροφής» απάντησε ο άντρας, σχεδόν περήφανος και η γυναίκα δίπλα του ξέσπασε σε κλάματα.
Βασισμενο στο βιβλιο του Dan Simmons "Το τραγουδι της Κάλι"
Πάμε Νύχτες Πρεμιέρας;
Μη μ’ απειλείς εμένα!
Κάπως έτσι σκέφτεται ο απλός ο ανθρωπισκος όταν έρχεται ο ριμαδης ο Σεπτέμβριος και ετοιμάζονται οι νύχτες πρεμιέρας.
Όχι ντε, δεν θα γκρινιάξω. Τις τιμώ εγώ τις παραδόσεις και πηγαίνω στα ιστορικά σινεμαδια του κέντρου. Μόνο στο φεστιβάλ, να ξηγιόμαστε.
Γιατί τούτη την εποχή θα δεις ταινίες πρόταση, ταινίες έκπληξη, όπως το περσινό Spoorlus, ταινίες για όλους, ταινίες για λίγους, ταινίες πατάτα, ταινίες ζαμπόν λίγα λιπαρά και ταινίες ιπνοστεντον.
Φέτος έχουμε και καμπόσες “gaythemed”, υποθέτω με αφορμή την Στρελλα του Κούτρα. Χθες προβλήθηκε η πρώτη.
“Ander”.
Όνομα είναι σου λέει αυτό. Ενός Καταλανου εργάτη φάμπρικας το πρωί και –μην χαίρεσαι ακόμα- αγροτοκτηνοτροφου το απόγευμα. Για βράδυ ούτε συζήτηση. Μαμ κακά και νάνι. Ζωή καρμπόν. Μη στα πολυλογώ, πέφτει και γκρεμοτσακίζεται, παίρνει για βοήθεια δουλικό από Περού (;;;) και ανακαλύπτει πως το σηκώνουν το σακάκι σαν δουν παλικάρι από Νοτιοαμερικα!!!
Εδώ έχω να κάνω μια ερώτηση σε όσους είδαν την ταινία-τίγκα στην αδερφή η ταινία, τσουγκραγανε οι πρώην σαν σε λούνα παρκ, θα επανέλθω παρακάτω, ναι θα πω κι άλλα!
Στην ερώτηση μας λοιπόν: Μα τοπ ο Χοσέ; Απαπα.
Ωραία ταινία δεν λέω και με το χιούμορ της και ωραία τοπία και το 2ο, 3ο,4οκτλ επίπεδο, αλλά βρε παιδί μου 120 λεπτά και βαλε!!! Κάπου στα 100 άρχισα να ακούω ροχαλητό και ήταν το δικό μου!!!
Παρόλα αυτά σιγή νεκρική στο Απόλλων! Είχαμε αφοσιωθεί-όσοι δεν κοιμόμασταν. Και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κάνεις μια αδερφή να βγάλει τον σκασμό ε; Φαντάσου μια αίθουσα φίσκα σαν το Σονταντ Σάββατο! Δηλαδή αν είχες πάει μόνος σου έφευγες ζευγαρωμένος. Άσε που σε μια αίθουσα ουράνιο τόξο δεν βαριέσαι την αναμονή μέχρι να ξεκινήσει η ταινία. Όλο και καμιά περίεργη κουβεντούλα θα πάρει το κουτσομπόλικο αυτί σου. Όπως το παρεακι πίσω μου που διαφωνούσε για το SlumdogMillionaire.
BoY1:Τι ακριβώς σου άρεσε από αυτή την ταινία ρε συ;
BoY2:Αχ πολύ συγκινήθηκα; BoY1:Μα είσαι τελείως κουλή; Αυτό ήταν σαν το Βασιλάκη Καΐλα αλλά στην Ινδία! Βάζεις εσύ κάρυ στην φασολάδα αγάπη μου; Δεν βάζεις! Για να σοβαρευτώ να σας πω πως ελπίζω να βρείτε κάτι καλό να δείτε και εσείς αυτό το 10ημερο. Δυστυχώς τα γέρα χαρτιά όπως ο Γκριναγουαει, ο Χανεκε, το ντοκιμαντέρ για τον Πετριδη, το Κακό 2 του Νούσια και ο Κυνόδοντας του εκπληκτικά ξεχωριστού κινηματογραφιστή Λανθιμου,έχουν εισιτήρια όσο έχω εγώ γραμμωμενους κοιλιακούς! Σας αφήνω με μερικά τρειλερ από τις ταινίες που θα παιχτούν και ανακηρύσσω από μόνος μου, ως ταινία του φεστιβάλ το... Exte!!! Η εκδίκηση της καούκας!!!
Θεώρησα πρέπον να αναφέρω τον δημιουργό και τον τίτλο του έργου τέχνης που επισυνάπτω κάθε φορά στην εκάστοτε ανάρτηση… Ελπίζοντας να βοηθήσω έστω και λίγο την αισθητική μας… Δείτε λοιπόν τις ετικέτες…
Απο τον Βάιο aka Last Gas Station
