Γαμημένη ευαισθησία!

Αργά τις νύχτες φωνάζω στη μάνα μου να έρθει να με σκεπάσει. Δίπλα μου είναι ένα άλλο πρόσωπο που δεν μ’ακουει γιατί κοιμάται πιο βαθιά από μένα. Κοιμάται μ’αυτόν τον ύπνο που τον λένε έρωτα. Τον βαθύ τον ύπνο. Της πλάνης μας νανούρισμα.
Αργά τις νύχτες τινάζει αυτός ο διπλανός τα σκεπάσματα από πάνω του. Ξανά τα βάζω στη θέση τους. Μοιάζω εγώ να του χαρίζω αυτόν εδώ τον ύπνο, που σαν βγει να πει τις λέξεις του τις πρώτες ο ήλιος γίνεται μέθη. Για το κορμί. Για την αύρα. Για τα χρόνια που τρέχοντας φεύγουν.
Όρθιος ξαφνικά και γυμνός. Ντρέπομαι. Κοιτάω πίσω από τον ώμο μου. Στην πόρτα εκείνη. Με χαιρετάει και βουρκώνω. Δεν ξέρω γιατί αλλά στην αγάπη σου μάνα ήμουν αδύναμος να πω ένα ευχαριστώ. Γιατί βουρκώνω; Γιατί;
Μη φύγεις ποτέ. Να γαμηθούν οι έρωτες.
Μη φύγεις ποτέ. Σκοτώνω για να ζήσεις. Αν χρειαστεί σκοτώνω.
Δεν έχω κάνει τελικά τίποτα για σένα. Τίποτα ουσιαστικό. Εσύ όμως μονάχα θα μου πεις «Μα τι λες καρδούλα μου; Δεν θέλω τίποτα. Είσαι το παιδάκι μου».

Υγ: Τώρα αυτό ήταν άσχετο. Εγώ για αλλού ξεκίνησα και κατέληξα στο γραφείο έτοιμος να κλάψω. Τελικά η αυτοματική γραφή είναι βάλσαμο και αποκάλυψη. Θα πάρω τη μάνα μου τηλέφωνο. Μάλλον έχω καιρό να της πω «σ’αγαπω».
Υγ2: Όχι δεν έχει κανένα πρόβλημα υγείας. Έτσι μου βγήκε η σκέψη ότι μπορεί ανα πασα στιγμή να γίνει κάτι και να μην έχω προλάβει να της πω τι σημαίνει για μένα.
Ουφ, πρωί πρωί…γαμημένες ευαισθησίες…
Υγ3: Το τραγούδι που ακολουθεί είναι κάτι που έδειξα στον κύριο που κοιμάται δίπλα μου και το αγάπησε. Αληθινά…