ο ψέυτικος πέτρος

R.i.P etros (Το τελευταιο πόστ)

2010-03-28T11:54:00.003+12:00

One more

2010-03-10T10:18:00.008+11:00

Αυτα που σταματουν να με νοιαζουν ειναι οσα μου χαρισες
Να με φοβαμαι ή να με φοβουνται.
Μπλεκοντας την πορεια μου στα δαχτυλα μιας γλυκειας φωνης. Ειναι σαν να θελω να γραψω το τελευταιο μου κεφαλαιο και να ανοιξω την πορτα να φυγω.
Οσα ποτε δεν θα μαθουν και που μαλλον δεν τους αφορουν.
Πως ο πονος ειναι τεχνη στο ρεζερβουαρ μα η ευτυχια ειναι ηλιοβασιλεμα στην Λευκαδα. Βουτιες στην Χρυση και τσίπουρα στο Γκαζοχωρι. Καυγαδες πανω απο λογαριασμους και το "Να προσεχεις" ξημερωματα που μ'αφηνεις στο σταθμο.
Τα φιλια μπροστα απο μια οθονη ανοιγμενη στο airtickets και ζεστες αγκαλιες στο σπιτι μου που τα καλοριφερ χαλανε συνεχεια. Το βραδυ στο Why Sleep. Δωδεκα μηνες πριν. Τα λογια του Χατζιδακι. Τα λογια τα δικα σου.
Τα τσιγαρα μας που ειναι ιδια. Τα ρουχα μας που εχουν το ιδιο μεγεθος. Αυτο το "μας" που ζει και δυναμωνει μερα με την μερα. Που ποτε δεν σκεφτηκα πως ειναι λιγο. Που ποτε δεν το αμφισβητησε κανεις.
Που σ'αγαπησαν ολοι μου οι φιλοι. Που αγαπησα και εγω τους δικους σου.
Που εχει παει δυο το πρωι και γραφω για σενα.
Για σενα και την ευτυχια. Συνωνυμα πια.
Ξερωντας πως εζησα μ'αυτα και οχι "καπως ετσι".
Και μας αξιζε να ζησουμε αυτον τον χρονο.
Εναν ολοκληρο χρονο ρε.

Τερματικός σταθμός

2010-02-26T18:25:00.004+11:00

Τα δάχτυλα μου ακούμπησαν πολλές φορές τον Πέτρο στη διάρκεια αυτής της περιόδου σιωπής. Να γράψουν λέξεις ξεκινούσαν και έκαναν πίσω. Αμήχανα. Έκπληκτα που πια το σώμα του δεν αντιδρούσε. Άλλη μια στον ώμο του μεγάλου ψεύτη. Καμιά κίνηση. Με είχε κοροϊδέψει αρκετά και ήμουν σίγουρος πως και αυτήν εδώ την φορά θα έκανε το ίδιο. Έτσι τον άφησα. Σηκώθηκα από το στρώμα που μοιραζόμαστε και ετοιμάστηκα για την δουλειά.
Το δεκάλεπτο που τρώω μέσα στο τρένο κάθε πρωί είναι κάτι σαν αποφόρτιση πριν την επανασύνδεση στο «δίκτυο». Τελευταία αφήνω και το player μου σπίτι. Παραδίνομαι στους διαπεραστικούς θορύβους των οχημάτων και τις ανθρωποειδείς φωνές των ανακοινώσεων. «Επόμενη στάση…τερματικός σταθμός…παρακαλούνται όλοι οι επιβάτες να αποβιβαστούν». Και εμείς αποβιβαζόμαστε. Σε στοίχιση παίρνουμε την θέση μας για τις κυλιόμενες. Μέσα στην παράνοια μου ρίχνω και καμιά κλεφτή ματιά, μήπως έχει σηκωθεί από το κρεβάτι και με ακολουθεί.
Έτσι έκανα και σήμερα. Αλλά πάλι δεν είδα κανέναν. Ίσως είναι και για μας εδώ ο τερματικός σταθμός. Μάλλον. Μπορεί και να μου λείψει, σκέφτομαι. Τόσα χρόνια βλέπεις. Αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα.
Τις σκέψεις μου σταματά ένα τηλεφώνημα από τον Αντώνη. «Έφτασες;» με ρωτάει καθώς πλησιάζω στην έξοδο και μέσα απ’τις αναπνοές του φτάνει το «σ’αγαπω» στ’αυτια μου εκκωφαντικό. «Νομίζω πως ναι» του απαντάω. Αλλά ακόμα και έτσι να μην είναι, όταν γυρίσω σπίτι θα τον σκοτώσω.

Man Reading...

2010-02-02T20:05:00.004+11:00

Να γράψω νιώθω πια κουρασμένος. Για σχόλια ούτε λόγος.
Απαντήσεις όχι ακόμα. Διάβασμα όμως;
Πολύ Παααααρα πολύ
Έτσι οδηγούμε σε ενα μικρο review.
Η πλέον ενδιαφέρουσα στήλη για αυτή την περίοδο, ανήκει στον Zero. Έχει γίνει σχεδόν μανία!
Το ωραιότερο layout ανήκει στο ezkamyworld, by far.
Το συνεπέστερο και σχεδόν επιθετικά ειλικρινές στον Man Lying Down.
Αλλά το ποστ που κάνει τους μυς του προσώπου να τραντάζονται είναι για αυτό το μήνα του WaterHeart.
Εγώ προς το παρόν θα συνεχίσω να διαβάζω Και πιστέψτε με. Το απολαμβάνω.

Παρέα στο διάβασμα μου κρατάει ο υπέροχος νέος δίσκος της Sade

και τα μαθήματα μουσικής παραγωγής και σύνθεσης που παραδίδουν στον επίσης φρέσκο δίσκο τους οι Massive Attack.

Δες και αυτο το βιντεο...

Massive Attack, “Paradise Circus” featuring Hope Sandoval | Triphop Blog - Watch more Music Videos at Vodpod.

Κλαδιά στο μέτωπο

2010-01-25T22:06:00.006+11:00

Χάθηκα. Τον δρόμο έχασα. Κοινωνώ τα πάθη και γίνομαι ένα ίδιο και γω. Σα να τρέχω πίσω από το φως μια πυγολαμπίδας. Που θα πάει να αναρωτιέμαι αλλά αν έχει νόημα να μην με νοιάζει.
Τα δέντρα πυκνώνουν και το φως λιγοστεύει. Μονάχα το αχνό φως του εντόμου. Με χτυπάνε κλαδιά στο μέτωπο. Βάζω τα χέρια μπροστά μου. Αν συνεχίσω έτσι θα την χάσω.
Στο τελευταίο βήμα βγαίνω στο φως. Δυνατό φως. Ένα ξέφωτο. Μου παίρνει λίγη ώρα να συνηθίσω. Τα χέρια ακόμα ψηλά, στα μάτια. Γδαρσίματα γεμάτα. Τα ρούχα μου ξέφτια. Κάνω τάχα να τιναχτώ και σκύβω το κεφάλι. Το ένα παπούτσι είναι γεμάτο σβουνιές. Έτσι όπως τρέχω, καιρό τώρα, στα σίγουρα θα έπεφτα σε λάσπες και θα πατούσα περιττώματα ζώων.
Είναι γεμάτο αυτό το δάσος με ζώα. Τα ακούς. Άλλα μακριά, άλλα κοντά σου. Φωνές δυνατές και αδύναμες. Έχω δει κάνα δυο από δαύτα, έτσι ξώφαλτσα. Ένα το χα αγγίξει κιόλας. Πέρασε από δίπλα μου. Ελάφι νόμιζα. Αρσενικό περήφανο. Τελικά ήταν ένα θηλυκό καμπουριασμένο γκνου. Πως τα μπέρδεψα τόσο πολύ; Μέχρι και τα χρώματα; Να μην ξεχάσω να κανονίσω μια επίσκεψη στον οφθαλμίατρο μου… τζάμπα τα πλήρωσα τόσα λεφτά τα δίχρωμα τα Rayban?

“Χαρά μου;”.

Γυρνάω το κεφάλι και ψάχνω την φωνή. Ένα φως με προλαβαίνει. Στα δεξιά. Δέσμες ξεχύνονται διαλύοντας κορμούς, φυλλωσιές, το χώμα. Δεν μπορώ να σηκώσω ξανά τα χέρια. Δεν μπορώ να κουνηθώ. Τι συμβαίνει;

“Χαρά μου;” …ένα φιλί στο μάγουλο…

”Ξύπνα, αργήσαμε”.

Και πάνω απ’το κεφάλι μου βλέπω να στέκεται ένα άσπρο άλογο.
Μήπως να πάω και ψυχίατρο;

...το πήγαιν' έλα μου...

2010-01-13T23:23:00.005+11:00

Ξέρω, ξέρω..
Είναι τοοοοοοοσο συμπαθής στους περισσότερους που αναρωτιέσαι γιατί..
Επιπλέον έχει αυτό το "huge gay fan base" που είχε και ο Joey από τα Φιλαράκια και το "Days of Our Lifes"-ως απίστευτος δόκτωρ Ντρέικ Ραμόρε.
Το θέμα μας όμως είναι το... πήγαινέλα του, και μας, και σας, και τα λοιπά..
Ααααααχ.....
Γεράσαμε Ματούλαααα!!!

Τώρα αφίσα 2010

Τότε αφίσα 1987

υγ:όποιος γνωρίζει το όνομα της κοπελιάς πάνω από τον κύριο με το κόκκινο πουκαμισάκι, θα ήθελα να ενημερώσει..σκοπεύω να της κάνω πρόταση γάμου!!!

Τα κλοπιμαία 02: Water Heart

2010-01-12T23:25:00.004+11:00

Ναι, με ένα 02 εγκαινιάζω επίσημα την ετικέτα "κλοπιμαία"

Hotel pro Forma "Tomorrow, in a year" από τον Water Heart

Υπόθεση Grande Dame

2010-01-04T22:31:00.004+11:00

Δεν έχει το μέσο το πρόβλημα. Μια άλλη χρήση του εκφοβιστικά Οργουελικού social network, είναι η ενημέρωση για τα ουσιώδη και το κάλεσμα για αντίδραση, αντίσταση, όπως θες πες το. Τα μέλη, αφήνουν –προς το παρόν φαντάζομαι- κατά μέρος τα παιχνίδια με τα σπαρτά και τις πεσκανδρίτσες, και καλούν όσους θέλουν να ακούσουν.

Αντιγράφω… και εσύ αν θες πατάς το λινκ

«Δεν ξαναπατάω στο ομοφοβικό Grande Dame. Όταν πληρώνω απαιτώ σεβασμό»

Στις 2 Ιανουαρίου 2009 ένα gay ζευγάρι δέχτηκε παρτήρηση από σερβιτόρο του μαγαζιού, γιατί φιλήθηκε. Το ζευγάρι ενοχλήθηκε και ζήτησε να δει την ιδιοκτήτρια, η οποία λέγεται ότι είπε μεταξύ άλλων ότι δεν θέλει gay στο μαγαζί, δεν ξέρει τί πήγε στραβά και μαζεύει τόσους gay το μαγαζί, ενώ αναρωτιόταν πώς κατάντησε το μαγαζί να έχει gay; Ύστερα, φώναξε τους μπάρμεν, για να διώξουν το ζευγάρι το οποίο δεν κώλωσε και δεν έφυγε. Εννοείται πως κάθε gay και κάθε λεσβία που έχει την ελάχιστη αξιοπρέπεια δεν πρόκειται να ξαναπατήσει στο συγκεκριμένο μαγαζί. Όταν δεν μας σέβονται δεν πρόκειται να μας ξαναδούν στην επιχείρησή τους. Έχουμε τη δύναμη ας την χρησιμοποιήσουμε. Δεν πρόκειται να ξαναδούν ποτέ το rainbow ευρώ. Μποϊκοτάζ.

…και μετά διαβάζω στον τοίχο

(σχόλιο μέλους) Παιδιά, μην ξανακούσω για διαφήμιση και τέτοια: εννοείται ότι προσπαθούμε να γνωστοποιήσουμε το συμβάν και, βεβαίως, το όνομα του μπαρ, ώστε να μην ξαναπάει κανείς. Στο χέρι σας είναι, ομοφυλόφιλοι και των δυο φύλων, να αξιοποιήσετε τις πληροφορίες που μοιραζόμαστε εδώ. Αν από όλο αυτό σας προκύπτει η περιέργεια να πάτε να δείτε πώς είναι αυτό το μπαρ, ε, τότε, είστε κακομοίρες...

…και μετά αυτό

Ερωτική τρομοκρατία

ΛΟΥΙΖΑ ΑΡΚΟΥΜΑΝΕΑ | Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009

…περίεργο;

…υπερβολικό;

…σωστή σκέψη;

…έρχονται σκοτεινοί καιροί

…Μεσαίωνας

Ευχές...τύπου

2010-01-03T22:05:00.008+11:00

Επέστρεφε... αγαπημένη αίσθηση.

Η Αθήνα Κυριακή πρωί. Σήμερα. Ανάμεσά στην Πρωτοχρονιά της βουής και στα Φώτα.
Οι άνθρωποι πήραν άδειες. Πενθήμερα φυλακισμένων. Τώρα τελειώνουν και θα ζωστούν ξανά το καπίστρι των μεγαλων τους "κατηγορώ" στην ομήγυρη των τεταμένων δακτύλων.
Τα πιο λαμπερα χαμογελα. Ο πιο ψηλος κότσος. Η πιο ευφάνταστη ευχη. Αναρωτιέσαι ανάμεσα σε τοσο κόσμο, στριμωγμένα καλοσιδερωμενα πουκάμισα και κόκκινους ταφτάδες, πως και δεν βρισκεις πάνω απο πεντε -το πολυ- ζευγάρια μάτια.
Γιατι δεν φεύγεις απο εκει μέσα ή καλυτερα, τι θα λεγες να μην πήγαινες ποτε ξανα; Μαλλον ουτε που περασε καν απ' το μυαλό μας. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Θα ηταν σαφέστατη ήττα της αυθεντίας μας. Εμεις λαθος επιλογές; Ποτέ!!!
Η ενέργεια, και μονο, που καταναλώνεις για να συντηρήσεις τα κόμπλεξ σου θα επρεπε να σε ειχε προβληματίσει. Σκέψου το σήμερα που θα κατέβεις εναν καφέ και για μια βόλτα, και αντι να χαρείς τον ήλιο θα σχολιάσεις το διπλανό τραπέζι. Τι μας κανει καλύτερους απο τους δίπλα εκτος απο την υπεροψία μας;
Έκανες πολυ κόπο για να φτάσεις ως εδώ. Μην αφήσεις τιποτα να σε γυρίσει πίσω.

Καλή Χρονιά σε όλους λοιπόν...

Τα δάκρυα της Dot και τα σάλια των Αγοριών...

2009-12-22T19:24:00.007+11:00

Παρακαλώ οι κυρίες (όλων των φύλων) να διαβάσουν αυτό το ποστ μέχρι την μέση. Από 'κει και κάτω δεν φέρω ευθύνη.

Το τελευταίο ποστ της Προσωποποιημένης Αισιοδοξίας aka OneHappyDot, μου ράγισε την καρδιά... Τα Disney δάκρυα της μούσκεψαν την μπουχαρα (το κάνω εικόνα τώρα, με προσέχεις;)που η Μοιραρακη η ίδια είχε φέρει γονατιστή στο Ναό της Νουτελα(ς). Τι να κάνω για να της δώσω λίγη από την χαρά που μπούκωσα το Σάββατο στο Fuzz; Σήκωσα το πανάκριβο (ψέμα) κινητό μου και τράβηξα καμιά δεκαριά βιντεακια. Διάλεξα αυτά που νομίζω αγαπημένα και τα προσφέρω μετά χαράς μπας και χαμογελάσει λίγο το χειλάκι της. Το σιγουρο βεβαια ειναι οτι θα στραβωσει το χειλακι, διοτι δεν μπορω να κανω rotate το γαμωβιντεο και θα στραβολαιμιάσετε...ουφ

Εδώ είναι η μέση...οκ;

Την Παρασκευή, μια μέρα πριν την συναυλία, ο πλέον μυστήριος χώρος στο Γκάζι, το FCUK, φιλοξένησε τον Κο Sagat και την γύμνια του. Φαντάζομαι πως οι ιδιοκτήτες έπαθαν την πλάκα τους εκείνη την βραδιά. Το μοναδικό επίσημο SEX CLUB της Αθήνας, ήταν ασφυκτικά γεμάτο. Νομίζω πως είναι η 1η φορά που βλέπω τόσο διαφορετικούς ανθρώπους μαζί. Sodadeιστές, Fouστηδες, Mayoπουλα, S-capeακια, Moeδες, Bigονια, Boozeηδες, Μεγαρίτες και φυσικά ανένταχτοι. Αχταρμάς!!! Εκπληκτικός χώρος! Μπαίνεις και νομίζεις είσαι σε σκηνή του "Μη Αναστρέψιμου". Εκπληκτικό σκότος! Γκρεμοτσακίζεσαι άνετα. Εκπληκτική εξυπηρέτηση! 4 ευρω η μπύρα...από αυτόματο πωλητή. Εκπληκτική διακόσμηση! Τι κλουβί με κούνια-όχι μπελα, την άλλη-, τι glory holes, τι golden rain rooms, τι dark rooms, τι προτζεκτορας με τσόντες, τι και τι. Εκπληκτικός και ο Fransois! Τόσο που κάθισε μισή ωριτσα, έβγαλε από την μάσκα μέχρι το δερμάτινο στρινγκ του, κάθισε να ξεκουραστεί στην κούνια και έφυγε να πάει για ύπνο γιατί την άλλη μέρα, πρωί πρωί πήγε στο Μουσείο της Ακρόπολης. Αλήθεια λέω.

Το ποστ αυτό καθόλου ειρωνικό δεν είναι. Ειλικρινά πιστεύω ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να πάει όπου θέλει και να κάνει ότι θέλει. Δεν είμαι εγώ ή ο οποιοσδήποτε άλλος σε θέση να κρίνει. Το σεξ άλλωστε πάντα αποτελούσε προϊόν προς εκμετάλλευση. Άλλος δίνει τα ευρω του σε μια γκόμενα στην Καβάλας, άλλος νοικιάζει αντράκια για ένα ΣΚ στην Αθήνα (όπως το ζευγάρι ηλικιωμένων Gay στο Mamaca's το Σάββατο), άλλος κερνάει ένα ποτό το γκομενακι μετά το real που έκλεισαν στο Romeo, άλλος τα τρώει χοντρά από το ματσωμένο πουρό που καβάτζωσε σε μια γκαλερί. "Καθείς εφ' ω ετάχθη". Γιατί λοιπόν να μην πάει κανείς να δει ένα stripshow; Και απαντώ μόνος μου... Διότι αγαπητέ, στην περίπτωση που είσαι σε σχέση, κανόνισε να έχεις σκοτώσει κάθε ανασφάλεια του συντρόφου αλλιώς μαύρο φίδι που σ'εφαγε!

ps: I love u Α.

Faster Kill(ed) Pussycat...

2009-12-21T17:58:00.000+11:00

Μολις 32...

Τι εγινε ρε παιδια;

"Αργά αν δεν είναι/μήπως αλλάξει/ο κόσμος αυτός"

2009-12-12T23:40:00.003+11:00

δεν υπάρχει άλλος μουσικός που να έχει ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή μου και στον τρόπο σκέψης μου από τον Κωνσταντίνο Βήτα Με σεβασμό στο έργο του σας παρουσιάζω το πρώτο επίσημο βίντεο από το τελευταίο του άλμπουμ "Αύρα"- Κβητα

Ο ιμπεριαλισμός της αγάπης

2009-12-07T21:29:00.005+11:00

Πέρα από ότι κρατούσαμε στα χέρια. Ζητούσαμε και εκείνο και το παραδίπλα του. Σκοντάφτοντας σε ανυπεράσπιστες πατρίδες άλλων αγοριών οροθετημένες από το απαλό τους δέρμα. Κάπως θα έπρεπε και εμείς να περάσουμε τα σύνορα δεν νομίζετε; Τι άλλο λοιπόν μας έμενε από το να πάρουμε το μαχαίρι που μας χάρισε η μαμά, πριν μας πει το «Ή ταν ή επί τας», και να ανοίξουμε σάρκες.
Σκύβω, χτυπώ, λογχίζω, επαναχτυπώ.
Η πρώτη χώρα κατακτήθηκε εύκολα και με την τακτική των κατασκόπων. Κρυφά. Δύναμη μεγάλη ακόμα δεν είχαμε. Άρα ούτε και απώλειες. Οι αντίπαλοι πάντως αποδεκατίστηκαν. Από ασιτία. Είχαμε λεηλατήσει τα πάντα. Αναλώσιμα όλα αλλά χρήσιμα. Τότε.
Συνεχίσαμε να ζητάμε και πέρα από ότι κρατούσαμε στα χέρια. Εκείνο και το παραδίπλα του. Σκοντάψαμε σε πατρίδες εξίσου ανυπεράσπιστες με την πρώτη. Νικήσαμε και εκεί. Η δύναμη μεγάλωνε. Μαζί και η όρεξη για νέες κατακτήσεις.
Ρίξαμε τα ζάρια ξανά.
Οδηγηθήκαμε απέναντι σε ισχυρές αμυντικές γραμμές και πλέον ήταν θέμα γοήτρου. Δεν θα υποχωρούσαμε. Ο εχθρός όμως ήταν πολυάριθμος και ζυμωμένος στη μάχη. Χάσαμε πολύ αίμα σε εκείνη την πεδιάδα. Χαλάλι. Όσα κομμάτια μας σώπασαν είχαν ένδοξο τέλος. Έπρεπε σαφώς να ανασυνταχθούμε.
Οι επιλογές δυο. Οπισθοχώρηση στα πάτρια εδάφη και ανεφοδιασμός ή αλλαγή πλεύσης για την πλησιέστερη «ευάλωτη» θέση.
Εν τέλει δεν χρειάστηκε καν να επιλέξουμε.
Ο επόμενος στόχος ήρθε να μας παραδοθεί με ιδία πρωτοβουλία. Και εμείς μπήκαμε, ποδοπατώντας χιλιάδες στρωμένα ροδοπέταλα, μα κι άλλα τόσα που μας έραιναν οι κάτοικοι αυτής της γης, που περισσότερο σαν σωτήρες μας είδαν.
Όλα μυρίζουν πια τριαντάφυλλο. Ελάχιστες ποσότητες αιθέριου ελαίου αρκούσαν για να ποτίσει και να μαλακώσει η καρδιά.
Τώρα δεν είμαστε εμείς οι κατακτητές. Μήτε και ηττημένοι νιώθουμε.
Μονάχα λίγο μ’ ανησύχησε, που ένας από τους συντρόφους μου χθες βράδυ, μας είπε μια ιστορία για το πώς τάχα παλιά αυτό το μέρος νησί ήταν και το λέγαν "Αἰαία" , και ζούσε εδώ μια μάγισσα πλανεύτρα.
Εγώ αυτά δεν τα πολύπιστεύω, και η λέξη πλανεύτρα στα αυτιά μου αστεία ακούγεται αλήθεια. Μα να, είναι που ακόμα αυτά τα τριαντάφυλλα μυρίζουν και έχω ξεχάσει αν με λεν’ Οδυσσέα ή Αλέξανδρο, και αν φτάσω κάποτε στην Ιθάκη ή στις Ινδίες δεν ξέρω.
Για την ώρα, καληνύχτα…

Περι ορέξεως...σοκολατόπιτα!

2009-11-30T19:59:00.009+11:00

Συνήθως δεν…

Σήμερα όμως θα!
Γιατί έρχομαι εγώ και σε ερωτώ…
Ποιος διαλέγει μάγειρες στο MEGA?
Ο OneBigDj (φιλουθκια) ;;;

Με αφορμή το ποστ του Αλλού Γιώργου , μου ρθε στο μυαλό μια ωραία πρωία, που άνοιξα τα ματάκια μου τα ελαιοχρωματιστά, και είδα τον Βασιλάκη να κάμει μιαν σοκολατοπιτα, μάλλον.

Βασίλης Καλλίδης!!!

Αυτό εχω μονο να πω

Πριν προλάβεις όμως να κράξεις γιατί δεν σε μοιάζει και πολύ χοτ (περισσότερο χοτ ντογκ ακούω από κάποιους και σας οικτίρω twinks του σκότους), έχω να επιχειρηματολογήσω και να πω απλά, περί ορέξεως…

Γιατί εγώ δεν σε είπα τίποτα που είδες τον τραγουδιαρη τον Βρεττο να ξεφωνίζει στην Ναταλια-γιατι;-Γερμανου, και ζεστάθηκες.

Γιατί εγώ δεν είπα τίποτα που βλέπεις και ακούς(αυτό χειρότερο είναι) Χολιδη και ένας αναστεναγμός βγαίνει από τα πνεμόνια. Βαρύς αναστεναγμός θα έλεγα!

Γιατί εγώ δεν λέω τίποτα που το L.A.P.D έχει γίνει συνώνυμο τσόντας λόγω Κρατερού! Μα πόσες φορές να σου δείξω εκείνη την φωτογραφία του με λίνο ριχτό πάνω-κάτω και πορτοκαλοεμπριμε φουλάρι ; Εδώ μια άλλη θα σου δείξω από την φετινή παράσταση που μάλλον μου μοιάζει και λιγάκι… Καλέ φτου του του παιδιού! Κούκλος είναι!

Βεβαίως και ενίσταμαι…

Τι είπα ο χριστιανός πια;
Ότι ο μάγειρας του πρωιναδικου στο μεγαλομεγαλο κανάλι είναι σλουρπ και ότι στις 18 του Δεκέμβρη θα πάω με το κολλητό μου στο ποιοτικό πραγματικά, εικαστικό δρώμενο θα μπορούσα να πω, που θα παρουσιάσει ο Sagat σε ένα αθώο(!!!) μαγαζάκι στο Γκάζι.

Άσχετο… Καμιά φορά μου ξεφεύγουν πράγματα που δεν πρέπει. Είναι κακό ή είναι απλά…εγώ;
Και θέλω να ξέρεις ότι σαν την δικιά σου σοκολατοπιτα δεν κάνει κανείς

Στον Η.

2009-11-27T21:57:00.002+11:00

Ζήτησε να μην γίνει κανένα σχόλιο. Όλοι το σεβάστηκαν. Μα πρέπει να το μοιραστώ μαζί σας πως… Αυτό μου δίνει ακόμα ελπίδα. Ελπίδα πως υπάρχουν άνθρωποι. Πολλοί. Άξιοι να ανήκουν σε αυτό το είδος. Με δύναμη για το καλό ή το κακό, αλλά διάθεση για το πρώτο μόνο. Άσε με να είμαι αφελής. Να πιστεύω αναπνοές και να βλέπω ουτοπίες. Μα πες μου ποιοι τις βάφτισαν έτσι. Όχι εγώ. Όχι εμείς. Όχι Εσείς. Όχι Αυτοί. Όλοι αυτοί, που κείμενα και ημερολόγια ανταλλάσσουν, και τώρα πια έχουν ενωθεί. Ζήτησαν την πραγματική επαφή και την βρήκαν. Μέσα από ένα πληκτρολόγιο-στόμα, ναι. Γιατί οι λέξεις είναι σημαντικές εδώ. Είναι πράξεις. Είναι φόβος που σπάει. Φωνή που γλιστράει. Βλέμμα που νιώθει. Καρδιά που ακούγεται. Όπως ακούγονται και όλες αυτές οι σιωπές. Μέσα από καλώδια. Ενωμένες στο τέλος σε μια. Εκκωφαντικά υπερβατική. Σχηματοποιείται σε γράμματα, που απαλά στέκονται σαν χάδι στον ώμο του. «Κουράγιο». Η αγάπη δεν θα μας γλιτώσει από την απώλεια, μα εσύ, «ν’αγαπας τους ανθρώπους, μη φοβάσαι κανένα, αν μ’ακους φίλε τώρα, περπάτησε με μένα». Κουράγιο…

"Tell Tyra that the Queen has returned!!!"

2009-11-26T23:59:00.004+11:00

ΟΚ

Εδω κατι παιζει
Μα ποτε επιτελους θα σταματησουν αυτοι οι Αμερικανοι να μας κανουν σουπα τον εγκεφαλο με αυτο που πραγματικα γνωριζουν πολυ καλα να κανουν;
Οχι πολεμο...
Σαφεστατα ουτε ερωτα...
Αλλα;
Τηλεοραση!!!
Το φρεσκο μου κολλημα, με καθυστερηση σχεδον ενος ετους ειναι....
(ταραμμμμμμμμμ)

RuPaul's Drag Race

και οπως λεει και η Ρου...

"Tell Tyra [Banks] that the Queen has returned, and while you’re at it have Heidi [Klum] clear the runway. I’m going to pump some ‘realness’ into reality. To be a winner on this show the contestants need to be a fashion designer, an American Idol, and a top model all rolled up into one. And they definitely have to be smarter than a fifth grader.”

ένωση

2009-11-19T23:58:00.004+11:00

Απο τον Βάιο aka Last Gas Station

“Σούπερ Στέλλα”…”Για Σένα Με Αγάπη”…”Αγρια Χλόη”…”Αργος”…”Ενωση”. Ο Κ.Βήτα συνεχίζει τις μουσικές του περιπέτειες, φουλάρει στο Last Gas Station κι εμείς τον ακολουθούμε μ’ ένα σαράβαλο από πίσω. To νέο του studio album έχει τίτλο “Ένωση”, περιλαμβάνει 14 νέα tracks και συμμετέχει ο Vassilikos των Raining Pleasure (”Το Δωμάτιο”). Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώθηκαν, το τελικό mastering γίνεται αυτές τις ημέρες στη Νέα Υόρκη και η κυκλοφορία του έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε, εδώ θα είμαστε με περισσότερα updates μέχρι να γίνει…η Ένωση."

Αμην και ποτε!
Ξεκινησε με καλα νεα η μερα μου...

Τηλεγραφημα δεν το λες !

2009-11-16T20:16:00.006+11:00

Τηλεγράφημα

Έσβησα όλο το μπλογκρολ στοπ

κατά λάθος στοπ

Ότι θυμόμουν το ξανά έγραψα στοπ

Ότι ξέχασα μάλλον έτσι πρέπει στοπ

Αλλά τρόμαξα στοπ

Στη σκέψη ότι μπορεί να έχανα και όλα μου τα κείμενα στοπ

Και τότε στοπ

Ακούστηκε μια φωνή στοπ

«Σιγά το Ευαγγέλιο!» στοπ

Όλο αυτό, που ακούω φωνές σαν την αγγελοκρουσμενη την Ζαν ντ’ Αρκ, με οδήγησε –εκτός του ψυχίατρου- και στο “γκουγκλάρισμα” περί μπλόγκιν, τα αποτελέσματα του οποίου και παραθέτω.

06/02/2008
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα Blogroll “Όταν ξεκίνησα με τα blogs, θεωρούσα τα blogroll κάτι πολύ σημαντικό...Με το πέρασμα του χρόνου είχε αρχίσει να με κουράζει η λογική του blogroll…Κάπου εκεί αποφάσισα να μεταφέρω το blogroll σε μια δική του σελίδα. Λίγο αργότερα σταμάτησα να ασχολούμαι με το blogroll και έπαψα να του δίνω σημασία…Φυσικά, μπορεί κάποιος να πει ότι ο σκοπός ύπαρξης του blogroll είναι η δικτύωση μέσω blogs, έτσι ώστε να μπορούν να μεταφερθούν οι επισκέπτες σου στα blogs που έχεις επιλέξει….Αντιθέτως, δίνω περισσότερη σημασία στους συνδέσμους που υπάρχουν μέσα σε Posts…Το παράξενο, είναι πως πάρα πολλά blogroll περιέχουν διάφορα blog που έχουν κλείσει από καιρό και τα links δεν οδηγούν πουθενά πια. Αυτό με κάνει να σκέφτομαι πως ούτε καν οι ίδιοι οι blogger θυμούνται ποια blog έχουν στο blogroll τους”
Από το μέλος magica

16/04/2008
“Ρε Γιωρίκα δε με έχεις στο μπλόγκρολ; Φτου σου άτιμο στοιχείο, άμα ξαναδείς από μένα λίνκι να μου τρυπήσεις τη μύτη με σακοράφα σκουριασμένη...”
Σχόλιο σε έτερο μπλογκ

11/08/2008
“Γειάααα! Χαίρομαι που σου αρέσει. Θα σε επισκεφτώ σίγουρα! Σε πρόσθεσα ήδη στο μπλόγκρολ, φιλιά!”

Σχόλιο σε έτερο μπλογκ

15/04/2009
Από την Φρικηπαίδεια, την ελεύθερη παρωδία (τελευταία τροποποίηση κειμένου)
“Κατά τα ελληνικά δεδομένα κυρίως, το περιεχόμενο ιστολογίων συνήθως κυμαίνεται από περιγραφές γεγονότων που δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν κανέναν άλλο πλην του γράφοντος, μέχρι περιγραφές γεγονότων που δεν θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν κανέναν άλλο πλην του γράφοντος, πολλές φορές εμπλουτισμένες με ψευτοκουλτουριάρικες παπαρδέλες, ψευτοφιλοσοφικά ερωτήματα και άλλα τέτοια πιπεράτα που θα μπορούσαν ιδανικά να αναγάγουν το περιεχόμενο σε ουσιαστικό, αλλά μόνο σε αντιστοίχου ψευτοεπιπέδου αναγνώστη. Για παράδειγμα, 100% έγκυρο περιεχόμενο ιστολογίου αποτελεί το τι έφαγε ο μπλόγκερ, γιατί επέλεξε να το φάει ενώ θα μπορούσε να είχε φάει κάτι άλλο, και ποιά ήταν τα αποτελέσματα της ενέργειας (χρώμα περιττωμάτων).

Σπανιότερα, συναντώνται ιστολόγια με πιο χρήσιμο περιεχόμενο.

Σε κάθε μπλογκ, ένα μπλοκ (συνήθως πάνω δεξιά ή αριστερά) αφιερώνεται για να μας πει λίγα λόγια για τον μπλόγκερ, π.χ. ηλικία, τόπο, ενδιαφέροντα, αγαπημένα φαγητά / μουσική / βιντεοπαιχνίδια, κ.ά. Ο μπλόγκερ έχει πολλούς άλλους μπλόγκερς φίλους. Μάλιστα, όσο περισσότερους, τόσο καλύτερα. Οι σύνδεσμοι προς τα μπλογκς των φίλων κατέχουν περίοπτη θέση (μπλόγκρολ), συνήθως στη δεξιά στήλη, και φυσικά καθένας απ' αυτούς παρέχει σύνδεσμο πίσω. Έτσι ναι μεν παγιδεύονται οι μηχανές αναζήτησης, αλλά γίνεται δουλειά δε”

Απλά προσθέτω

Τα μπλογκς συνεχίζουν να υπάρχουν παρόλα τα δυσοίωνα που έχουν ειπωθεί κατά καιρούς και παρά την έλευση του twitter

Ο καθένας έχει δικαίωμα να κρίνει ένα δημοσιευμένο κείμενο, όπως και ο κρινόμενος να απαντήσει.

Από μόνο του το γεγονός ότι πολλοί μπλογκερ έχουν γίνει πραγματικοί φίλοι, αρκεί για να αντικρούσει όλα τα αρνητικά επιχειρήματα περί ενασχόλησης με την μπλογκοσφαιρα και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ότι το οποιοδήποτε πιθανό πρόβλημα έχει να κάνει με την χρήση του μέσου και όχι το ίδιο το μέσο.

"Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου"

Πως του ζητάς τ' ανθρώπου να παλέψει;

2009-10-27T20:23:00.005+11:00

Η ζωή μας είναι ότι φανταστεί ο καθένας.
Πουτάνα. Μάγισσα. Αγια. Τραγούδι όμορφο μα λυπημένο.

Φιλοσοφώντας , γεννάμε στο μυαλό, το μικρό, τέτοιους στοχασμούς, όλοι μας. Το γονίδιο το αρχαϊκό, σκέφτομαι, φταίει. Κάτι κρατάμε, μάλλον, ακόμα μέσα μας. Μόνο που πια, όσο να θέλω και όσο να θες, να κάτσουμε να συλλογιστούμε τα γύρω μας γενόμενα, δεν είναι το σύνηθες.
Δούλους δεν έχω να μου φτιάχνουν το φαΐ. Μητε και δούλους να μου φέρνουνε τα ρούχα. Δεν έχω δούλους να περάσουνε το σπίτι ένα χεράκι. Έχω δουλειά. Με ωράριο. Σταθερό εγώ. Άλλος μπορεί όχι. Άλλος μπορεί να έχει και δεύτερη δουλειά. Άλλος να κάνει τρίτη. Άλλος , στα 25 του, γραμμάτια να ξεχρεώνει. Άλλος να ταΐζει οικογένεια, γονείς. Πως του ζητάς τ' ανθρώπου να παλέψει; Πως του ζητάς να μην ανοίξει τηλεόραση; Να βγει έξω; Να δει θεάματα που την ψυχή οδηγούν σε ψηλότερα σκαλοπάτια; Με τι λεφτά; Με πόσο χρόνο; Με αδειανό στομάχι;

Το σύστημα ήταν έξυπνο από την αρχή του. Έφτιαξε τα πάντα εν σοφία. Αυτό το ξέρουμε. Και τις ρωγμές του πως θα κλείσει γλύφοντας ‘τες, ξέρουμε. Γιατί τα βλέπουμε όλα μέσα από τα μάτια του. Μέρος του και εχθροί του. Κύτταρα. Που ίσως, κάποια μέρα ,χάσουν τον έλεγχο του πολλαπλασιασμού τους και την διαφοροποίηση τους , και μετατραπούν σε καρκίνο.

Λοιπόν;
Τι διαλέγεις;
Το μπλε ή το κόκκινο χάπι;

Ίσως να μην αποφασίσουμε ποτέ…

Υγ: Σχεδόν άσχετα με το παραπάνω κείμενο, καθώς έψαχνα για ένα κόκκινο ρόλοι που θέλω να αγοράσω, έπεσα πάνω στο λήμμα που ακολουθεί…

"Redwatch - Wikipedia, the free encyclopedia

Redwatch is a British neo-Nazi website that publishes photographs and personal information of alleged left-wing and anti-fascist activists" ...

…και μπήκα στο website

…και δεν ξέρω τι άλλο να πω πια

...μοναχα πως φοβαμαι που βλεπω καθε μερα την καταντια μας

Πες το με ενα PC (The Outing Vol.3)

2009-10-05T19:24:00.003+12:00

Ένας απλός και σίγουρος τρόπος για να κάνετε το ξεμπρόστιασμα σας στην δουλειά σας είναι ο κάτωθι.
Παίρνετε τον σκληρό σας δίσκο, αυτόν με όλα τα πρόστυχα σας video, όπως τσόντες, σπιτικά βιντεακια-όποιοι έχουν κάψα θα τραβήξουν δικά τους-, τις φωτογραφίες από τις διακοπές με τον γκόμενο, φωτογραφίες από strip show, drug show, την δισκογραφία της Αμαντα Ληρ, τον φάκελο με όλες τις διασκευές του I Will Survive, το σκαναρισμενο αντίγραφο της άδειας γάμου στο Άμστερνταμ, όλα τα PDF του Screw και του Tom of Finland.
Τον συνδέετε με τον υπολογιστή του γραφείου και περιμένετε να πάρει back up η κεντρική μονάδα.
Έρχεται την αμέσως επόμενη Δευτέρα ο τεχνικός των Η/Υ και σας τραγουδάει με νόημα…

“Να,να …survive…να να survive”

Στην χειρότερη των περιπτώσεων, το αφεντικό, που είναι ψηφοφόρος του ΛΑΟΣ, το μαθαίνει και σας απολύει.
Στην καλύτερη σας την πέφτει ο τεχνικός.
Αν είναι παιδαράς την έχεις “σακουλευτεί”.
Στην περίπτωση μου είναι ίδιος ο Πάγκαλος!!!

Σκοτεινή Μητέρα

2009-10-01T22:59:00.006+12:00

Το ζευγάρι ήταν εκεί.
Πίσω από το τζάμι, ο Ρομπερτ , προσπαθούσε να συγκρατήσει τον θυμό του. Έσφιγγε τις γροθιές του και κατέβαλλε προσπάθεια να ακούσει τον μεταφραστή του.
«Τους ρωτάει ποιος τους είπε για τα διαμάντια», του ψιθύρισε.
Το αστυνομικό τμήμα στο Μπενιαπουκούρ, ήταν από τα ελάχιστα που διέθεταν αίθουσα ανακρίσεων με τζάμι διπλής όψης. Στο δρόμο και η αστυνομία, για τον εκσυγχρονισμό μιας Ινδίας που κοιμόταν ακόμα τον ύπνο που της επέβαλλαν οι δεισιδαιμονίες των ιθαγενών της.
Σε αυτή την χώρα του ενός δισεκατομμυρίου κατοίκων, είχε έρθει ο Ρόμπερτ Λούζακ με την γυναίκα του και τον μικρό Σέτα. Σε αυτή την χώρα, σαν βελόνα στα άχυρα, έψαχνε τον Ντας, τον μεγάλο ποιητή που είχε εξαφανιστεί και όλοι τον θεωρούσαν νεκρό εδώ και 7 χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε να πει, που βρισκόταν. Ίσως να μην ήθελε και ο ίδιος να βρεθεί. Αν ήταν ακόμα ζωντανός.
Αλλά κανείς στον κόσμο δεν μπορούσε να κρυφτεί για πολύ καιρό από τον κύριο Λουζακ. Έφερε τούμπα όλη την Καλκούτα και τελικά τον εντόπισε. Να σαπίζει, ασθμαίνοντας τις τελευταίες του ανάσες, από την λέπρα, σε ένα κρυμμένο ναό της Θεάς κοντά στο λιμάνι.
«Πόσο απουκριστικα όμορφα δένουν όλα», ψέλλισε.
«Πως είπατε;», ρώτησε ο μεταφραστής.
«Τίποτα…τίποτα»,είπε σκύβοντας το κεφάλι.
«Πείτε μου σας παρακαλώ, τι λένε».
Το βλέμμα του σηκώθηκε ξανά και καρφώθηκε με μίσος στο αντρόγυνο που βρισκόταν μέσα στην αίθουσα.
«Κάθε νύχτα βλέπαμε το ίδιο όνειρο», είπε ο άντρας.
«Δεν φταίμε εμείς, σας τ’ ορκίζομαι» πετάχτηκε η γυναίκα και πριν καλά καλά τελειώσει την φράση της, ο σύντροφος της την κοίταξε αγριεμένος, και αυτή μαζεύτηκε ξανά στην μεταλλική καρέκλα.
Ήταν όμορφη. Μέσα στο μπεζ παντελόνι της και το άσπρο πουκάμισο, ήταν απλά όμορφη. Έδειχνε σαν να μοιράζεται τα ρούχα με τον άντρα της. Φορούσε ακριβώς τα ίδια, μόνο που εκείνος δεν είχε σηκωμένα τα ρεβέρ του. Ήταν ψηλότερος απ’ αυτή και ακόμα πιο όμορφος.
Στο μυαλό του Ρομπερτ ήρθαν μνήμες από ιστορίες που ‘χε ακούσει για τελετές που υπόσχονται αιώνια νεότητα και ομορφιά, αν θυσιάσεις ένα μωρό και φας την καρδιά του. Απομάκρυνε αμέσως αυτές τις εικόνες από το κεφάλι του. Άλλωστε ο Σέτα είχε ακόμα την καρδούλα του. Παρόλα αυτά υπέκυψε από το «τραύμα στην κοιλιακή χώρα», όπως τον ενημέρωσε ο ιατροδικαστής, λίγη ώρα πριν.
Στην κοιλιά ενός μωρού παιδιού λοιπόν, μόλις 15 μηνών, έψαχναν αυτά τα δυο κτήνη, για λίγα πετράδια. Έτσι τους έλεγε στα όνειρα τους εκείνη.
«Ποια είναι εκείνη;» ρώτησε ένας φανερά εκνευρισμένος αστυνομικός.
«Η φοβερή Κάλι, η «Σκοτεινή Μητέρα», η Θεά του Χρόνου, της Μεταμόρφωσης και της Καταστροφής» απάντησε ο άντρας, σχεδόν περήφανος και η γυναίκα δίπλα του ξέσπασε σε κλάματα.

Βασισμενο στο βιβλιο του Dan Simmons "Το τραγουδι της Κάλι"

Σινεμά και στα μούτρα σου!!!

2009-09-18T19:48:00.007+12:00

Πάμε Νύχτες Πρεμιέρας;
Μη μ’ απειλείς εμένα!
Κάπως έτσι σκέφτεται ο απλός ο ανθρωπισκος όταν έρχεται ο ριμαδης ο Σεπτέμβριος και ετοιμάζονται οι νύχτες πρεμιέρας.
Όχι ντε, δεν θα γκρινιάξω. Τις τιμώ εγώ τις παραδόσεις και πηγαίνω στα ιστορικά σινεμαδια του κέντρου. Μόνο στο φεστιβάλ, να ξηγιόμαστε.
Γιατί τούτη την εποχή θα δεις ταινίες πρόταση, ταινίες έκπληξη, όπως το περσινό Spoorlus, ταινίες για όλους, ταινίες για λίγους, ταινίες πατάτα, ταινίες ζαμπόν λίγα λιπαρά και ταινίες ιπνοστεντον.
Φέτος έχουμε και καμπόσες “gay themed”, υποθέτω με αφορμή την Στρελλα του Κούτρα. Χθες προβλήθηκε η πρώτη.
“Ander”.
Όνομα είναι σου λέει αυτό. Ενός Καταλανου εργάτη φάμπρικας το πρωί και –μην χαίρεσαι ακόμα- αγροτοκτηνοτροφου το απόγευμα. Για βράδυ ούτε συζήτηση. Μαμ κακά και νάνι. Ζωή καρμπόν. Μη στα πολυλογώ, πέφτει και γκρεμοτσακίζεται, παίρνει για βοήθεια δουλικό από Περού (;;;) και ανακαλύπτει πως το σηκώνουν το σακάκι σαν δουν παλικάρι από Νοτιοαμερικα!!!
Εδώ έχω να κάνω μια ερώτηση σε όσους είδαν την ταινία-τίγκα στην αδερφή η ταινία, τσουγκραγανε οι πρώην σαν σε λούνα παρκ, θα επανέλθω παρακάτω, ναι θα πω κι άλλα!
Στην ερώτηση μας λοιπόν: Μα τοπ ο Χοσέ;
Απαπα.
Ωραία ταινία δεν λέω και με το χιούμορ της και ωραία τοπία και το 2^ο, 3^ο,4^ο κτλ επίπεδο, αλλά βρε παιδί μου 120 λεπτά και βαλε!!! Κάπου στα 100 άρχισα να ακούω ροχαλητό και ήταν το δικό μου!!!
Παρόλα αυτά σιγή νεκρική στο Απόλλων! Είχαμε αφοσιωθεί-όσοι δεν κοιμόμασταν. Και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι να κάνεις μια αδερφή να βγάλει τον σκασμό ε; Φαντάσου μια αίθουσα φίσκα σαν το Σονταντ Σάββατο! Δηλαδή αν είχες πάει μόνος σου έφευγες ζευγαρωμένος. Άσε που σε μια αίθουσα ουράνιο τόξο δεν βαριέσαι την αναμονή μέχρι να ξεκινήσει η ταινία. Όλο και καμιά περίεργη κουβεντούλα θα πάρει το κουτσομπόλικο αυτί σου. Όπως το παρεακι πίσω μου που διαφωνούσε για το Slumdog Millionaire.
BoY1:Τι ακριβώς σου άρεσε από αυτή την ταινία ρε συ;
BoY2:Αχ πολύ συγκινήθηκα;
BoY1:Μα είσαι τελείως κουλή; Αυτό ήταν σαν το Βασιλάκη Καΐλα αλλά στην Ινδία! Βάζεις εσύ κάρυ στην φασολάδα αγάπη μου; Δεν βάζεις!
Για να σοβαρευτώ να σας πω πως ελπίζω να βρείτε κάτι καλό να δείτε και εσείς αυτό το 10ημερο. Δυστυχώς τα γέρα χαρτιά όπως ο Γκριναγουαει, ο Χανεκε, το ντοκιμαντέρ για τον Πετριδη, το Κακό 2 του Νούσια και ο Κυνόδοντας του εκπληκτικά ξεχωριστού κινηματογραφιστή Λανθιμου, έχουν εισιτήρια όσο έχω εγώ γραμμωμενους κοιλιακούς!
Σας αφήνω με μερικά τρειλερ από τις ταινίες που θα παιχτούν και ανακηρύσσω από μόνος μου, ως ταινία του φεστιβάλ το...
Exte!!! Η εκδίκηση της καούκας!!!

Υγ:Μα τοπ ο Χοσέ;

3 days

2009-09-12T11:32:00.003+12:00

Αδεια κουτια γεματο κεφαλι μηνας στραβος και εδω καπου μια οαση τριων ημερων αποδραση
Βρεξε οσο θες
Γουσταρω

"Σαν διαρρηκτής που ένα μπάτσο ερωτεύεται"

2009-09-08T17:50:00.002+12:00

Δουλειά στο γραφείο αρκετή. Απορώ πως και έτσι. Χθες όλα αυτά.
Με το μυαλό μου κολλημένο στο πως θα μπω στο σπίτι. Άρχισα να ψάχνω στο ιντερνετ ως γνήσιο παιδί του διαδικτυου. Βρήκα κάτι βίντεο και είπα θα δοκιμάσω και εγώ την τύχη μου.
Είχα μαζί μου συνδετήρες, πλαστικές κάρτες, μια εικόνα της Παναγιάς μπας και μας φωτίσει ο Θεός. Έκανα και πρόβα στις πόρτες της αποθήκης στην εταιρεία και είπα “Είμαι έτοιμος”!!!
Πήγα σπίτι και τελικά με την βοήθεια μιας παλιάς ταυτότητας και αφού είχα γίνει μούσκεμα στον ιδρώτα και είχα ήδη βλαστημήσει τον Μαγκαιβερ, άνοιξα την πόρτα.
Τώρα πια είμαι ένας διαρρήκτης επισήμως και ζω εκτός νόμου.
“Σιγά ρε Ρωχαμη!” Ακούστηκε μια φωνή.

1 Minute Unlock - Watch a funny movie here

"Βγαλε απ' την πορτα το κλειδι"

2009-09-07T17:29:00.003+12:00

ξερει κανεις να ανοιγει κλειδαριες;
αφησα ενα δευτερο ζευγαρι κλειδια πισω απο την πορτα!!!
ΚΛΕΙΔΩΘΗΚΑ ΓΙΑΤΡΕ;
Τα νευρα μου κροσια!!!

Τι καλό που κάνει ένας καφές...

2009-09-04T20:23:00.005+12:00

Ρυθμικά.
Χτυπει τα πόδια του πάνω σε ξύλινες σανίδες. Στίχοι στριμώχνονται πίσω απ τα δόντια του. Τα μεγάλα βράχια ανεβαινει σιγά σιγά το φεγγάρι.
Ξεκίνησε δειλά να διαβάζει πάλι κείμενα ανθρώπων. Παρατηρώντας συναισθήματα, ανασφάλειες, ευφυείς σκέψεις. Κρίνει και κατακρίνει και επιδοκιμάζει και αδιαφορει. Όλα μαζί.
Ότι δηλαδή κάνουμε όλοι. Δεν μένουμε αμέτοχοι σε όσα μας κοινωνούν οι “γείτονες” στο blogοσυμπαν.
Πως θα μπορούσαμε άλλωστε:
Αφού κάποιους έχεις δει. Άλλους έχεις γνωρίσει, περισσότερο καλά η λιγότερο. Ακόμα ακόμα υπάρχουν κάποιοι που έχεις απλά "φανταστεί". Πάντα κάνουμε εικόνες όταν διαβάζουμε.
Θα ήταν και ένα ενδιαφέρον παιχνιδάκι.
Πως, ας πούμε, φαντάζεστε ότι ζει, δουλεύει, είναι , μοιάζει ή συμπεριφέρεται ένας άγνωστος σε σας blogger. Ας πούμε, τι χρώμα μαλλιών να έχει η Dot, τι δουλειά κάνει ο Ηφαιστίωνας, τι αυτοκίνητο οδηγεί ο bear, ποια είναι η φωνή του basnia;
Ακούγεται λίγο παρανοϊκό;
Ίσως.
Μήπως είναι περισσότερο παρανοϊκό να φαντάζεσαι και να κρίνεις χαρακτήρες; Δηλαδή να προεξοφλείς ότι ο πέτρος είναι μαλάκας, η στέλλα πουτάνα και ο ίμερος κομουνίστρια τζιβιτζιλου;

Βγαίνει από τις σκέψεις του.
Απότομα.
Η νύχτα συνεχίζεται στο θέατρο. Πάνω από τα μεγάλα βράχια ηρθε, δειλά δειλά, το φεγγάρι.
Τα μεγάλα τραγούδια που ξεπηδούν από τα σωθικά των δυο γυναικών του θυμίζουν το κενό της δικιάς του δημιουργικότητας. Σαν να κάθεται πίσω από το τιμόνι και γυρνάει κάθε τρεις και λίγο το κλειδί και το ρημάδι να μην παίρνει μπρος. Ίσως να περιμένει και αυτό μια αλλιώτικη μέρα, μια βροχή για να ανθίσει..

… μέσα στα απλά ειν' τα ωραία
όπως όταν είμαστε παρέα
τι καλό που κάνει ένας καφές…

Μένουμε Ελλάδα;

2009-08-24T20:51:00.003+12:00

Έφυγα. Από τον τόπο τον ευλογημένο. Των ψυχών το ήρεμο λιμάνι.

Βλέμματα. Σαστισμένα από την ομορφιά των κέδρων και της χρυσής αμμουδιάς. Ζούσα μέσα σε μια καρτ ποσταλ. Όχι σαν όνειρο αλλά καλύτερο και από όνειρο.

Παρόλα ταύτα ξύπνησα, όταν τα πόδια μου πάτησαν ένα γνώριμο έδαφος. Πειραιάς. Ο ουρανός σκοτεινός. Καπνός. Ο χρόνος των βραδινών δελτίων γεμίζει με ουρλιαχτά ανθρώπων που παλεύουν ένα θεριό χιλιάδων Φαρενάιτ.

Πήρα ταξί το Σάββατο. Ο οδηγός του μου μίλησε για την άδεια ακόμα πόλη. «Έμειναν μέσα» μου είπε, «να παρακολουθήσουν το μεγάλο σόου». Οι πιο τολμηροί πλησίασαν με ποπκορν την φωτιά. Η δυστυχία του ενός, θέαμα για κάποιον άλλο. Ίσως να μας έπιασε και τους δυο μέσα στο ταξί η ελληνική αθάνατη γκρίνια.

Όλοι μαζί για τις επόμενες εβδομάδες θα λέμε στα γεμάτα καφέ της τσιμεντούπολης, τι ωραία που περάσαμε το καλοκαίρι και τι έμεινε να καεί το επόμενο. Και οι φλύαρες αφίσες του ΕΟΤ θα δώσουν την θέση τους στα υπερβολικά επεξεργασμένα πορτραίτα τραγουδιστών, που ζητιανεύουν ένα βουητό χειροκροτημάτων άλλη μια σεζόν. Ενώ κάθε μεσημέρι στο κρατικό κανάλι, μια ταξιδιωτική εκπομπή θα μοιάζει σαν να ρωτάει περισσότερο…

«Μένουμε Ελλάδα;»

Πάμε ολοι...Πάμε ολοι...Πάμε ολοι..σε μια παραλία!!!

2009-07-15T18:25:00.018+12:00

Εξαρχάκος:Αν πάμε αριστερά θα βγούμε Τουρκία,αν πάμε δεξιά Ισπανία, αν πάμε ευθεία θα βγούμε Αφρική
Μ.Ιωαννιδου:Γιατί δεν πάμε όπισθεν.?

Πρωί στη δουλειά.
Νυστάζω ενώ κοιμήθηκα πολύ. Νυστααααααααα-χμφγκ-ζω.
Ρίχνω μια ματιά στις ειδήσεις.

“Πράσινο φως από Καραμανλή για τις αλλαγές στην Παιδεία”
“Εκπτώσεις έως και 70% από την Τετάρτη στα εμπορικά καταστήματα”
“Τρίμηνη παράταση στην έναρξη εφαρμογής της ταυτοποίησης των καρτοκινητών”
“Ανοδος για δεύτερη μέρα σε ευρωπαϊκά χρηματιστήρια και Γουόλ Στριτ”
“Ο Ηρακλής ηττήθηκε 3-2 από τη Λεχ Πόζναν στο πρώτο φιλικό στην Αυστρία”
“«Παγώνει» το BBC τα μπόνους διευθυντικών στελεχών του”.

Γαμώτο. Γαμώτο. Γαμώτο. Κρίμα τα παιδιά του ΜπιΜπιΣι…τα φτωχά…

“Στο στόχαστρο του ΣΥΝ η γνωμοδότηση του ΑΠ για την ανωνυμία σε blogs και κινητά”
Παρακαλώ;
Εδώ ψιλοκολλησα!
«Η κυβέρνηση βήμα-βήμα εγκαθιδρύει ένα κράτος Όργουελ».

Αλλά ξεκόλλησα ταχύτατα διότι στο διπλανό παράθυρο είχα αφήσει ένα ψαχτηρι να μου βρει αυτό

Εκεί λέω να μπανιαριστώ για κάνα δεκαήμερο φέτος

Γιατι οσες φορες και να πω πως ειναι τελευταια φορα, επιστρεφω

Πριν από αυτό, για καμιά βδομαδουλα εδώ

Ένας φίλος θα πάει μάλλον εδώ
Και μετά θα βρεθεί με το έτερο ταίρι που θα είναι ήδη εδώ
Και πιθανόν να πάνε αυτό το σκ εδώ
Η αδερφή μου, απο τη αλλη μερια,λέει να ζήσει 2ο μήνα του μέλιτος εδώ
Και μια φίλη έφυγε σήμερα για εδώ
Ενώ άλλο φιλαράκι ήταν πριν από δυο μέρες εδώ
Και ένα άλλο θα πάει να βρει το γκόμενο μεσ το κατακαλόκαιρο ο αθεόφοβος, εδώ
Ο οποίος γκόμενος ήταν πριν εδώ
Με αυτά που γράφω, αν με διαβάσει καλός φίλος θα τραβάει τα μαλλιά του (που μεταξύ μας, δεν του έχουν μείνει και πολλά), διότι θα την βγάλει όλο το καλοκαίρι εδώ !!!

Ουφ…
Πρωί πρωί…
Κάψωσα…
Κάτσε να πάρω ένα τηλεφωνακι…
…τουτ... (ju-st-da-nce) τουτ…
-Ναι;
-Έλα…
-Εεελα…
-Πάμε για βουτιές το μεσημέρι;
-Που καρδιά μου;
-Εδώ!
-Μέσα στη βρώμα και τα κολοβακτηρίδια;
-Ε;

-Γιατί δεν πάμε ...εδώ;
Αχ τι ωραία...
Σαν quiz ήταν τούτο το ποστ...
Έχω αποτρελαθει...
Ο καιρός γαρ...
Άπαπα..
"Όσο έχουμε τα νιάτα.."
Να φανταστείς κάθε πρωί τραγουδάω δυνατά πηγαίνοντας στη δουλειά..
Είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω και την μίνι κρίση των 30!!!

αΝτε κΑι καΛο καλΟκαΙρι

" Έτσι είναι η ζωή....αρχίζεις μουσίτσα....γίνεσαι μούσα και στο τέλος καταντάς μουσείο !"

Χθεσινό...χθεσινό;

2009-07-07T00:00:00.008+12:00

Ό,τι ευχήθηκα κι ό,τι φοβήθηκα είναι καιρός να φανεί...

Είναι ένα γλυκό μεσημέρι.
Ανοιχτά παράθυρα στα βόρεια της Αθήνας και η αγαπημένη μου βροχή μουγκρίζει πως ξύπνησε και θα περάσει να μας δει.
Γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά στα αυτιά μου είχα και θα έχω ξανά μελαγχολικά τραγούδια και τα μάτια στο πλαστικό το διάφανο που μου επιτρέπει να κοιτάζω απ έξω.
Θα μπω σπίτι και θα στάζω. Θα έρθει να με φιλήσει και να μου βγάλει τα μουσκεμένα ρούχα. Θα ρωτήσει πότε να στρώσει τραπέζι. Θα αρπάξω το χέρι το χτυπημένο και θα τραβηχτούμε στο υπνοδωμάτιο.
Κάνει ψύχρα.
Μοιάζει φθινόπωρο. Σαν βροχή που πέφτει στα φύλλα... Αλλά δεν σε τρομάζει. Σε περιμένουν διακοπές ...στα μαλλιά στο πρόσωπο κύλα. Μέρες ζεστές που θα βουτάς το γυμνό σου πόδι στα νερά του Λιβυκού και αμμουδερές ακτές θα αντέχουν τα βήματά σου. Θα στέκεται με το φακό της μηχανής στραμμένο πάνω μου. Θα μου ζητά να κοιτάξω. Θα μου χαμογελά πως τράβηξε ωραία φωτογραφία. Η αγάπη σου τα κάνει όλα όμορφα...σαν βροχή σε θέλω απόψε Ακόμα και τα δύσκολα που έρχονται ή πέρασαν, ...να βραχώ, ως τη ρίζα της φωνής.
Είναι ένα ήσυχο μεσημέρι. Σαν να σταμάτησαν όλοι γύρω μου και στάθηκαν με το κεφάλι ψηλά, περιμένοντας την πρώτη σταγόνα. Δεν ακούω τηλέφωνο πια.
Μου λείπουν κάποιοι φίλοι. Θα μου πει να τους πάρω τηλέφωνο. Θα συμφωνήσω. Θα σκύψω το κεφάλι στο πιάτο μου. Θα τρέξουν μέσα στο μυαλό μου ευθύνες, λογαριασμοί, πληρωμές, υποχρεώσεις. Μετά μια ιδέα.
“Αφιέρωμα σε Nina Simone απόψε; Ε; Τι λες; ”.
Να πάμε.
Αξιοπρεπείς. Αγκαλιάζοντας τους δικούς μας ανθρώπους αλλά και όσους έχουν ανάγκη. Αγαπώντας .Βοηθώντας. Ότι και να συμβεί.
Βγήκε ο Ήλιος πάλι.
Για να δούμε τι έρχεται μετά...

Ό,τι αγάπησα κι ό,τι παράτησα είναι καιρός να κριθεί...

It’s Not My Birthday Anymore... (Τριάντα,ολογράφως)

2009-06-15T19:28:00.006+12:00

Ναι και πάλι ναι! Είμαι επισήμως στα ωραία μου 30!!! Τι να κάνω;; “Ένα τράβηγμα να κάνεις γιατί έχεις αρχίσει να ρυτιδιαζεις” Καθόλου πρωτότυπο. Next. “Κάνε μαλλί” Δεν έχω μαλλιά σου λέω!!! Με τον πόνο μου παίζεις; Που πάω κομμωτήριο και με ρωτάει η περιχαρής τριχοκαλλιτέχνιδα “Πώς να το κάνουμε το μαλλάκι ;” Αφού και συ μωρή μαλλάκι το αποκαλείς, σαν τι να το κανες; Ραστα; Άστα να πάνε άστα. “Να κάνεις μια λιποαναρρόφηση” Δεν μπορώ κάνω κοιλιακούς “Και περιμένεις χαΐρι και προκοπή από δαύτους; ” Γιατί; Ξέρεις κάτι που πρέπει να μάθω; “Ναι, γλυκέ μου…το τηλέφωνο του πλαστικού χειρούργου” Ακολουθεί ραντεβού με τον ειδικό.
–Καλησπέρα σας
-Καθίστε
-Θα με αντέξει η πολυθρόνα;
-Έχει αντέξει χειρότερα
-Ωραία…λοιπόν… μια λιποαναρρόφηση σκέφτομαι να κάνω όπως σας είπα και από το τηλέφωνο
-Τι μια αγάπη μου; Εσύ για να στρώσεις θες δυο την ημέρα!
-Τόσο χάλια γιατρέ;
-Όχι…τόσο ακριβά.

Νομίζω πάντως πως είμαι στα καλύτερα μου και δεν θέλω σχόλια πάνω σε αυτό!
Τριάντα, ολογράφως, λοιπόν και είπα δεν θα κάνω τιποτις για να το γιορτάσω. Παρόλα αυτά ξέρεις τι ωραία που τα πέρασα τα γενέθλια ;
Ωραιότατα. Ναι, τι να σου λέω.
Έφυγα από το ΚΑΤ γύρω στη 1 το βράδυ! Μη ρωτάς γιατί. Καλά ρώτα… Απλά ήταν ένα επεισοδιακό βράδυ.
Χθες ήμασταν σπίτι και σαπίζαμε και περιμέναμε να μας φέρει φίλος τον νέο του φίλο να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει. Περιττό να σου πω ότι η γνωριμία έγινε μέσα σε ένα αυτοκίνητο στο δρόμο για το κέντρο υγείας του Βύρωνα. Από ‘κει στο Μαρούσι για τελικό ρεκτιφιέ και πίσω στο σπίτι μπας και ρίξουμε κάνα ύπνο με δεμένο χέρι και ράμματα και τρεις αρτηρίες κομμένες.
Δεν μπορώ να έχω παράπονο. Α, όλα και όλα. Δεν πλήττουμε καθόλου όμως.
Θα ξεχάσω εγώ που στο πρώτο μου μπάνιο σαβουριαστηκα σε κάτι σκαλιά, που κακό χρόνο να χουνε Παναγία μου, και μου φύγε όλο το μπιγκ τοου, ε; Αλλά εγιανα σε χρόνο ντετε. Ανάπλαση κυττάρων άψογη ο 30ρης.
Τι περίμενες και συ; Να αποσυρθώ;
Όχι!
Τα καλύτερα έρχονται!
Σαν απειλή μου ακούστηκε αυτό.

Για ένα νησί...

2009-06-10T23:15:00.008+12:00

Το μόνο που σκεφτόμουν ως επόμενο ποστ σε αυτό το ταλαιπωρημένο μπλογκ ήταν ο απόηχος ενός υπέροχου τριήμερου.
Γυρίσαμε αργά το βράδυ της Δευτέρας. Ξεπλύναμε με το ζόρι το αλάτι του Ιονίου από πάνω μας. Κουρδίσαμε τα ξυπνητήρια μας και περιμέναμε η κούραση να διώξει την υπερένταση. Πολύ πιο σύντομα από ότι περίμενα, αποκοιμήθηκα με το κεφάλι του ακουμπισμένο στον ώμο μου και το αριστερό του χέρι στην καρδιά μου. «Έχεις άπνοιες τα βράδια» μου λέει κάποια πρωινά. «Το διάφραγμα σου είναι μάλλον» συμπληρώνει.
Βγήκαμε από το σπίτι με τις νυσταγμένες φάτσες μας και στον καθρέφτη του ασανσέρ είδα πως όσο περνάει ο καιρός ταιριάζουμε όλο και περισσότερο. Επιστροφή στη δουλειά μετά. Εκεί είναι που σταμάτησε πια η επιθυμία για ένα «ταξιδιωτικό» ποστ.
Πάντα το καλοκαίρι ανεβάζει την ένταση. Μας χτυπάει στα αυτιά. Σαν να θέλει να μας κάνει να ζητάμε τις διακοπές παραπάνω και από απελπισμένα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά. «Πρέπει να κατατεθεί σήμερα». Το Outlook γεμίζει. «Σου έστειλα το κοπτικό». Τα νεύρα τσιτώνουν «Αυτή η μελέτη δεν κολλάει εδώ πέρα σου είπα». Τα air-conditions χάλασαν; Τι, μόνο το δικό μου; «Με δουλεύεις;».
Ανοίγω msn να ξεφύγω λιγάκι. Η Stella πάλι δεν είναι μέσα. Της στέλνω mail. Μιλάω με τον κολλητό. «Χαθήκαμε». Είναι αλήθεια. Μιλάω με τον μικρό καλλιτέχνη. Είναι στα πάνω του. Επιτέλους. Σηκώνω το τηλέφωνο το δικό μου. Μιλάω με τον φαντάρο καλλιτέχνη. «Μειώθηκε η θητεία και εμένα δεν με πιάνει ρε πούστη μου». Όχι που θα σ’ έπιανε με την γκαντεμιά που σε δέρνει. Μιλάω με τον αδερφό μου. Έχει γενέθλια. Μιλάω με τον κολλητό απ’ το πανεπιστήμιο. Έχει και αυτός γενέθλια. Ζεσταίνομαι. Έρχονται και φτιάχνουν τον κλιματισμό. Εγώ όμως έχω ήδη χαθεί σε σκέψεις και καμιά δουλειά δεν μπορώ να τελειώσω. Ούτε καν μηχανικά. Φεύγω.
Σπίτι έχω αφήσει ένα σωρό πράγματα. Είπαμε να μην βρεθούμε μπας και τακτοποιηθεί καμιά εκκρεμότητα. Λογαριασμοί, ενοίκια, σπίτια, αυτοκίνητα, πλυντήρια και λοιπά. Ξεκινάω αργά για το γυμναστήριο. Όταν γύρισα βρήκα στο σαλόνι να λούζονται από το φως του φεγγαριού, τρία κόκκινα μπαλόνια, ένα κουτί σοκολατακια (τζάμπα τα χιλιόμετρα που έκαμα) και ένα φύλλο χαρτί. Αφήσαμε άλλον ένα μήνα πίσω μας και πλατύ χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μου . Σκέφτομαι πως αυτή εδώ η λαμπερή Σελήνη είναι ένα ουράνιο σώμα ετερόφωτο. Μήπως και ‘μεις έτσι δεν είμαστε; Απλά, ο Ήλιος ο δικός μας, έχει για ηλιαχτίδες ανθρώπινα ονόματα.
Ονόματα των φίλων, των δικών μας ανθρώπων, των ερώτων μας. Ίσως αυτά να στραφτάλιζαν παίζοντας παιχνίδια με το νερό που κυμάτιζε, άλλοτε απαλά και άλλοτε άγρια, γύρω από το νησί που μας νανούρισε γλυκά για τρία βράδια και μας ξελόγιασε

μια για πάντα.

Το ευχαριστώ που σου χρωστώ…

2009-05-21T21:34:00.005+12:00

Έχω αφήσει πολλά πράγματα πίσω.
Την μουσική μου, τα βίντεο μου, τα σενάρια μου. Όλη η ανάγκη έκφρασης έβρισκε εκτόνωση σε αυτό το μπλογκ.
Και τι δεν έχετε ακούσει κατά καιρούς από μένα. Έναν Δίδυμο με πολλά καρπούζια στην κάθε μασχάλη, που προσπαθεί να μιλήσει και να γράψει με ταχύτητες σκέψης. Μα γίνονται αυτά τα πράγματα;
Ειδικά όταν μιλάμε για έναν δαιδαλώδη εσωτερικό κόσμο μιας διχασμένης προσωπικότητας που απλά ακόμα δεν βρέθηκε μπροστά από μια επιτροπή "χαρακτηρισμού νοσημάτων" για να πάρει στα μούτρα την διάγνωση: Παραληρηματικές εκδηλώσεις, άνευ ειρμού, αφηρημένες, ανεξιχνίαστες, συνοδευόμενες συχνά με ψευδαισθήσεις.
“Κύριε, βρίσκεσθε στο 1ο στάδιο νευροψυχιατρικης νόσου της ομάδος των ψυχώσεων”.
Μη βρίσκομαι στο τελευταίο στάδιο φοβούμαι αγαπητέ μου!!!
Κλείνω ένα χρόνο σε αυτό το blog σε τρεις μέρες και αυτή είναι η 110η ανάρτηση.
Έχω επικοινωνήσει με ανθρώπους, έχω μοιραστεί πράγματα, έχω θαυμάσει, έχω βγει και έχω περάσει καλά, έχω γελάσει, έχω ακούσει κλάματα, έχω κριτικάρει, έχω δεχθεί κριτική, έχω φλερτάρει, έχω κάνει έρωτα με κάποιους, με άλλους σεξ, έχω συμπαρασταθεί, έχω αγκαλιάσει στοργικά, έχω βοηθήσει ειλικρινά και αυτό είναι το μεγάλο θαύμα και η ανταμοιβή μου.
“Εδώ στέκομαι”, μπροστά στην μεγάλη πόρτα της 4ης δεκαετίας αυτής της ζωής και αν κοιτάξω γύρω μου βλέπω ότι όλα όσα κάνω έχουν, πια στα σίγουρα, νόημα.
Είμαι ένας καλύτερος άνθρωπος. Ακόμα και από αυτόν που ήμουνα χθες.

Και μόνο γι’αυτό σας χρωστώ ένα ευχαριστώ

Υγ: στο myspace έχω αρχίσει ένα δεύτερο μπλογκ όπου θα βάζω τα μισά στιχάκια μου. Θα θελα, όποιος το επιθυμεί να βοηθήσει στην ολοκλήρωση τους ή ακόμα και να μου στείλει άλλα. Λατρεύω την μελοποίηση όσο και την ανθρώπινη επικοινωνία. Προσπαθώ τουλάχιστον να εξελίσσομαι. Εσύ;

Μυρίζει όμορφα...

2009-05-14T22:38:00.006+12:00

Αχ ζέστη ζέστη και σημερις. Άλλη μια .
Τι να πεις; Είναι όλα τόσο ωραία…
...και ας είναι πάνω από το προσκέφαλο ο κακομούτσουνος ο ανάδρομος.
Βγες και συ έξω.
Βγες.
Πάρε και κανέναν φίλο σας μαζί.

Ξύπνησα κατά τις 11. Τι να κάνω; Κουράζομαι…μη γελάς!
Πήρα τον καπνό μου και έβαλα τα πορτοφόλια μας στο τσαντικο του και ντουγρού για κέντρο.
“Που θα πάμε τελικά;”
Ξεκινάμε μωρέ και βλέπουμε. Να κάτσουμε έξω, ναι; Σαφέστατα!
“Πάμε Μυροβόλο;”
Υπέροχα.
Ανοιχτά. Λίγη ψύχρα έτσι απλά για να έχει κάτι να συναγωνιστεί το αλκοόλ. Έστω το κακό αλκοόλ. Άσπρες καρέκλες. Σκηνοθέτη. Μάρμαρο στα τραπέζια. Επιτέλους νιώθω τα “τραπεζάκια έξω”.Λίγο πάνω από το μισό το φεγγάρι.
Ρομαντικά;
Ίσως.
Ξένοιαστα σίγουρα.
Στα ηχεία βαριά λαϊκά και ελληνική μελουρα.
Τι με νοιάζει;
“Άλλες δυο μεγάλες και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί”.
Τι με νοιάζει που γύρω μας έχει αλουμίνιο και τσιμέντο; Μπροστά έχει μια ανοιχτωσιά και μια οδό κεντρική. Δεν θυμάμαι πως την λένε…Αχιλλεως;…Αθηνών; Άδεια. Λίγο πριν φάμε και την πρώτη ώρα αυτής της Πέμπτης ήμασταν εκεί. Άδειοι και όλοι οι άλλοι δρόμοι.
Κάμποσες παρέες. Γέλια. Σχόλια.
“Τώρα τους καβουρδίζεις τους ξηρούς τους καρπούς, κοπελιά;”.
Η σερβιτόρα αποκαμωμένη, μάλλον ονειρευόταν ήδη το μαξιλάρι της. Ο σερβιτόρος έψαχνε λεπτά κενού να αγκαλιάσει τον σύντροφο του.
“Φέρε μια σουλτανίνα του παιδιού, καλέ”.
Φύγαμε όπως έπρεπε. Τελευταίοι.

Βγες λοιπόν.
Μυρίζει όμορφα η Αθήνα τα βράδια.
Κι αν τύχει και ερωτευτείς, να μην κοιμηθείς όταν γυρίσεις σπίτι...

Πληγές να κλείσω...

2009-05-11T20:18:00.004+12:00

“Μη και κουνήσεις το δαχτυλάκι σου. Όλα στο πιάτο. Μα σαν τι νόμιζες είναι οι σχέσεις Πέτρο; Εκδρομή; Θέλει δουλειά. Δουλειά.
Αλλά τι σου λέω εσένα; Όλα στη ζωή σου έτοιμα δεν τα βρήκες; Η θεά τύχη ήταν στην κούνια σου από πάνω. Δεν σου υποσχέθηκε λαχεία και λάμψη, μα το ταλέντο του χειραγωγού και "εύκολες δουλειές" σου χάρισε χρόνια ολόκληρα. Μαριονέτες στα χέρια σου οι άνθρωποι. Γλώσσα ξυράφι να κόβει τα σχοινιά. Κάποιες φορές να σκίζει σάρκες.
Να που τώρα στέκεσαι πάνω από άλλο ένα αποτέλεσμα της απίστευτης αυτής σου ικανότητας. Στα πόδια σου μπροστά ένα σώμα τσακισμένο. Τα παπούτσια σου τα καλοκαιρινά μουσκεμένα στο αίμα. Μα τα μάτια πάνω σ’αυτό το πρόσωπο να σε κοιτάνε ακόμα με θαυμασμό, αγάπη και λατρεία.
Θα μετανιώσεις ποτέ για όσα έχεις κάνει; Θα πεις ποτέ ένα αληθινό συγνώμη; Θα σφίξεις μια αγκαλιά ανθρώπινη; Θα παραδεχτείς μια φορά; Μόνο μια. ‘Η θα ξανακοιτάξεις γύρω σου διερευνητικά και θα πεις «Ήταν αυτοάμυνα»!!!”.
Το μόνο που κατάφερε να ψελλίσει ο Πέτρος ήταν ένα «Μα…».
Τον έσπρωξα μακριά από το σώμα. Παραπάτησε και ίχνη αιμάτινα σχηματίστηκαν στο έδαφος.
Έσκυψα και έβγαλα από την κόκκινη λίμνη τον άντρα που μας αγάπησε. Ξεκίνησα με όσο πιο γρήγορο βήμα μπορούσα.
«Θα έρθεις αργά ή γρήγορα να με βρεις», φώναξε ο Πέτρος πίσω μου. «Θα με παρακαλάς!», τώρα ούρλιαζε.
Δεν γύρισα ούτε για μια στιγμή.
Είχα πληγές να κλείσω.
Αν και ξέρω. Μόλις συνέλθει αυτός ο άντρας που τώρα χωμένος στην αγκαλιά μου νιώθει τη μπόρα να έχει περάσει, θα ψιθυρίσει του Πέτρου το όνομα και όχι το δικό μου.

Ιτσ Πεγκυ μπίτσ(It's Peggy bitch!)

2009-05-09T21:29:00.010+12:00

Οπως και η Καιτουλα, ετσι και η Πεγκουλα μας κουφανε με το εξωφυλλακι!
Η lADY gAGA cartoon!!!
Ο κυριος Ρηγος ειναι παλι υπευθυνος. Αυτος ο χορευταρας που σκηνοθετει και βιδεοκλιπσ, αυτος ναι...
Δεν λεω πως δεν με αρενει το αρτγουορκ απλα αφηνω τα σχολια σε σενα...
Παω τωρα να ακουσω τον δισκο που κατεβασα, βεβαιως βεβαιως, και ειναι τοσο πρωι για ενα ακομα σοκ. Ξερω ενα φιλο μου ομως που θα του αρεσει στα σιγουρα...
Απο οτι εχω καταλαβει, την μουσικη της γραφει ο Σαμπανης (αυτος που εγραψε το Φιλι της Ζωης και τα Πυροτεχνηματα για την Ελενιτσα την Παπαριζου, την συμβια του Τονι, την Ναμπερ Ουαν, την Ελληνοσουηδεζα; Οχι στα λεω μηπως εισαι και συ απο αυτους που το παιζουν πχοιτικοι και δεν την ξερεις και καλα...γιατι εγω απο αυτους τους ψευτες ειμαι...)

I am a (my)SpaceMan...

2009-05-05T20:12:00.004+12:00

Μετά από ένα παλιότερο σχόλιο του Basnia, μπήκα στη πρίζα.
Αποφάσισα να κοινωνήσω την τέχνη που καμώνεται η διαδικτυακη μου περσονα. Να κάνω έτσι, τον Ψεύτη μέσα μου λίγο πιο αδύναμο. Υπόλογο μπροστά στην αλήθεια που κρύβει η δημιουργία.
Μουσική, βίντεο, φωτογραφίες…

-Είσαι Ο και λέγεσαι!
-Le faux Pierre

http://www.myspace.com/petrosfaux

Τάκα, τάκα, τάκα, τάκα, τάκα, τά !!!

2009-04-28T21:59:00.005+12:00

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι το γνωστό( ; ) μουσικό ρεύμα homoerotic bubble gum pop ή gay garage rock ή gaycore, έχει ακόμα ένα αριστοτέχνημα (!) να μετράει στους κόλπους του.
Τώρα λοιπόν που σας διαφώτισα, πετάξτε τα cd των Erasure, των Pet Shop Boys, των Smiths, των Στέρεο Νόβα, της KD Lang.
Σπαστε τα αλμπουμ της Βίσση, της Βανδη και της αντζυ Σαμίου και κρατήστε μόνο το “Αφρικανέ, Αφρικανέ” της Σαρρη και τους Hunx & His Punx.
Δες βίντεο κλιπ και αναρωτήσου αν θα ερχόταν ποτέ εδώ, αν θα έπαιζε ποτέ στο Mad.
Έχω κέφι και το μεταδίδω.

Ζήτω ο Τερυ Χρυσός!!!

Το παιδί και το σκυλί...

2009-04-23T23:03:00.006+12:00

Θα σου μιλήσω για μένα.
Όχι σε σένα το συγκεκριμένο αλλά σε όλους εσάς εκεί. Πίσω από αυτή την οθόνη.
Θα σου μιλήσω για μένα.
Παιδί ακόμα. Φοράω τώρα που καλοκαιριάζει κοντά παντελονάκια, πάνω από αυτά τα πόδια που έχουν διαβεί πόλεις και χωριά στα 30 μου χρόνια.
Πολλά χιλιόμετρα. Όχι εκδρομές. Περπάτημα. Ζωή. Στα στενά και τις μεγάλες λεωφόρους.
Εγνατία. Παπαφη. Τσιμισκη. Μητροπόλεως. Ηρακλείου. Πατησιών. Αγίων Πάντων. Κωνσταντινουπόλεως. Πολυτεχνείου. Κουμα. Αβαντων. Πορταρα. Γεροκωστοπουλου. Δωδώνης. Σίφνου. Ανώνυμες οδοί στα χωριά.
Τόσα σπίτια που έμεινα. Τόσα βλέμματα.
Βλέμματα του “καλώς όρισες” και του αντίο. Της συμπάθειας και του φόβου. Της κατανόησης και της αδιαφορίας. Της αγάπης.
Εσχάτως κατόρθωσα να διακρίνω και αυτά του χρόνου.
Τα βλέμματα του χρόνου.
Υποτιμητικές ματιές. Του νικητή προς τον ηττημένο.
Αποδέχομαι νωρίς το “φθαρτό” μου. Ξέρω καλά. Από κοντά το χω παρατηρήσει. Αθανασία δεν θα βρω εγώ. Τόσοι και τόσοι άλλοι δεν κατάφεραν ούτε κουβέντα να της πιάσουν. “Βασιλιάδες, ποιητές…”, “διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές”.
Άλλωστε ο μοναδικός δρόμος προς την Αθανασία, λέει ο Freud αλλά και ο Πλάτωνας , είναι τα παιδιά. Εγώ παιδιά που να βρω; Ακόμα και κείνη η γραμμή στο χέρι που μου δείχνε , τάχα, πως ένα γιο θα έκανα, έχει αρχίσει να σβήνει.
Όχι, δεν θέλω παιδί. Όχι.
Σου είπα και στην αρχή. Εγώ παιδί ακόμα, πώς να φροντίσω άλλο ένα;
Εκτός και αν με βοηθήσει.
Ναι, αυτός είναι φτιαγμένος για γονιός. Στοργικός, προστατευτικός, ζεστός, άγγελος.
Μα νομίζω θα ζήλευα. Ναι. Έτσι νομίζω.
Θα ζήλευα.
Γιατί το έργο θα ‘χε καινούργιο πρωταγωνιστή. Όχι εμένα πια, τον εγωιστή.

“Μην παίξεις ποτέ πλάι σε παιδί και σκυλί, γιατί θα σου κλέψουν την παράσταση”

Μια φωνη...

2009-04-14T17:44:00.006+12:00

Αχ αυτή η φωνή…
Πόσες φορές και σε πόσα ποστ και σχόλια την έχω μνημονεύσει; Πάρα πολλά. Ήρθε η ώρα να την δω ζωντανά λοιπόν.
Και την είδα! Στο Metropolis Stage, στην Πανεπιστήμιου.
Αρχικά είχε συμφωνήσει για τις Παρασκευές της Άνοιξης αλλά λόγω χαμού και πανικού από κρατήσεις (ο Basnia ξέρει) της δόθηκε και το Σάββατο.
Τότε σκάσαμε μύτη και εμείς.
Μετά από καθυστέρηση σχεδόν 3 ωρών, ξεκίνησε με το “Σ’εχω βρει και σε χάνω”.
Είπε δικά της καινούργια και παλιά, Λεοναρντ Κοεν(Everybody Knows), Μάλαμα (Το γράμμα), Αρβανιτακη(Τα κορμιά και τα μαχαίρια), Πασπαλα (Δεν Έχει Ταξί), Κραουνακη(Το σύστημα), Χατζιδακι (Η Μαριάνθη των ανέμων), Depeche Mode(Personal Jesus) και αν έχεις τον Θεό σου, Antony and the Johnsons(Hope There’s Someone)!!!
Πολύ ωραία στημένο πρόγραμμα , από τον στιχουργό της, ζεστός χώρος, πολύ καλός ήχος και το χειρότερο σέρβις που έχω δει ποτέ.
Έχω τραβήξει βίντεο από όλη σχεδόν τη βραδιά αλλά είναι πολύ μεγάλα για να τα ανεβάσω. Αποφάσισα όμως να προσπαθήσω να ανεβάσω ένα μικρό.
Το πρόγραμμα έκλεισε με το “Αλεξάνδρας”.
Το ότι μετά καταλήξαμε στο Vitamina(στο ποιο;) και στο Fou, είναι από αυτά που ο κολλητός θα έλεγε : «Ποτέ ξανά όμως!!!»
Πόσες φορές δεν το είπα και εγώ το ποτέ;

Γαμημένη ευαισθησία!

2009-04-07T21:22:00.004+12:00

Αργά τις νύχτες φωνάζω στη μάνα μου να έρθει να με σκεπάσει. Δίπλα μου είναι ένα άλλο πρόσωπο που δεν μ’ακουει γιατί κοιμάται πιο βαθιά από μένα. Κοιμάται μ’αυτόν τον ύπνο που τον λένε έρωτα. Τον βαθύ τον ύπνο. Της πλάνης μας νανούρισμα.
Αργά τις νύχτες τινάζει αυτός ο διπλανός τα σκεπάσματα από πάνω του. Ξανά τα βάζω στη θέση τους. Μοιάζω εγώ να του χαρίζω αυτόν εδώ τον ύπνο, που σαν βγει να πει τις λέξεις του τις πρώτες ο ήλιος γίνεται μέθη. Για το κορμί. Για την αύρα. Για τα χρόνια που τρέχοντας φεύγουν.
Όρθιος ξαφνικά και γυμνός. Ντρέπομαι. Κοιτάω πίσω από τον ώμο μου. Στην πόρτα εκείνη. Με χαιρετάει και βουρκώνω. Δεν ξέρω γιατί αλλά στην αγάπη σου μάνα ήμουν αδύναμος να πω ένα ευχαριστώ. Γιατί βουρκώνω; Γιατί;
Μη φύγεις ποτέ. Να γαμηθούν οι έρωτες.
Μη φύγεις ποτέ. Σκοτώνω για να ζήσεις. Αν χρειαστεί σκοτώνω.
Δεν έχω κάνει τελικά τίποτα για σένα. Τίποτα ουσιαστικό. Εσύ όμως μονάχα θα μου πεις «Μα τι λες καρδούλα μου; Δεν θέλω τίποτα. Είσαι το παιδάκι μου».

Υγ: Τώρα αυτό ήταν άσχετο. Εγώ για αλλού ξεκίνησα και κατέληξα στο γραφείο έτοιμος να κλάψω. Τελικά η αυτοματική γραφή είναι βάλσαμο και αποκάλυψη. Θα πάρω τη μάνα μου τηλέφωνο. Μάλλον έχω καιρό να της πω «σ’αγαπω».
Υγ2: Όχι δεν έχει κανένα πρόβλημα υγείας. Έτσι μου βγήκε η σκέψη ότι μπορεί ανα πασα στιγμή να γίνει κάτι και να μην έχω προλάβει να της πω τι σημαίνει για μένα.
Ουφ, πρωί πρωί…γαμημένες ευαισθησίες…
Υγ3: Το τραγούδι που ακολουθεί είναι κάτι που έδειξα στον κύριο που κοιμάται δίπλα μου και το αγάπησε. Αληθινά…

Η Γυναικα του Λωτ

2009-04-01T23:09:00.007+12:00

Οι μέρες είναι μουντές. Χαζεύω έξω από το παράθυρο. Ψάχνω τον Ήλιο που δυναμώνει να τον αγριοκοιτάξω. Μπας και μας χαρίσει λίγη δροσιά ακόμα. Τόση ζέστη και τόση ένταση. Πράγματα που συμβαίνουν. Άσχημα. Καλά. Σημαντικά. Ασήμαντα.
Θα κάνουμε κάτι για όλα αυτά; Θα προχωρήσουμε; Ναι. Θα προχωρήσουμε γιατί δεν μας παίρνει στιγμή να κοντοσταθούμε και να κοιτάξουμε πίσω. Η τύχη της γυναίκας του Λωτ, μπορεί να μας περιμένει. «Μην περιβλέψεις πίσω σου».
Ξύπνησα στην αγκαλιά του με πυρετό. Δεύτερο Σάββατο. Η Μονεμβασιά ακυρώθηκε. Την Κυριακή καλύτερα.
Σηκώθηκα αργά από το κρεβάτι για να μην τον ξυπνήσω. Μ’αρεσει να κοιτάω τον ύπνο των άλλων. Σχεδόν παρανοϊκός.
Βγήκα από το ντους μετά από ένα τέταρτο. Το κεφάλι μου είχε αρχίσει να πονάει ξανά.
Τον κοίταξα ακόμα βυθισμένο στα όνειρα. Αχτίδες από τα μεγάλα του σπιτιού του τα παράθυρα έμπαιναν στο δωμάτιο και πλησίαζαν το πρόσωπο του. Γύρισα να βρω τον Ήλιο που δυνάμωνε να τον αγριοκοιτάξω. Εγώ θα τον ξυπνούσα. Τόσο φως και τόσο γρήγορα. Πράγματα που συνέβησαν. Άσχημα. Καλά. Σημαντικά. Ασήμαντα. Θα κάνουμε κάτι για όλα αυτά; Θα προχωρήσουμε; Ναι. Θα προχωρήσουμε γιατί δεν μας παίρνει στιγμή να κοντοσταθούμε και να κοιτάξουμε πίσω.
Μισή ώρα μετά φεύγαμε για Ναύπλιο.

Υ.γ: Αυτές οι εικόνες δεν στέκονται μόνες τους. Υπήρξαν και άλλες. Θα υπάρξουν και άλλες. Μπορεί να είναι και δικές σου ή να γίνουν δικές σου φίλε μου. Η ζωή είναι εδώ για να την ζήσουμε. Όχι για να την πενθήσουμε.
Υ.γ 2: Στο αυτοκίνητο ακούγαμε … Alarm “We are going up reverse” not!

Με φωναζε Daniel...

2009-03-26T23:07:00.011+11:00

Έτρεχε.
Κοιτώντας πίσω της.
Η ανάσα κοφτή.
Τα μάτια δακρυσμένα.
Παραπάτησε.
Κοντό σορτσάκι.
Τα γόνατα σκίστηκαν.
Κάτω χαλίκια.
Την ακολουθούσα αργά. Για ένα παράξενο λόγο δεν μπορούσε να απομακρυνθεί. Πάντα έμενε στο οπτικό μου πεδίο. Ελάχιστα Φώτα. Γύρω της δέντρα. Την κατάπινε το σκοτάδι αλλά εγώ ακόμα μπορούσα να την δω. Μούγκριζε. Η γλώσσα της κόπηκε και καυτηριάστηκε. Δεν μπορούσα να την ακούω να με φωνάζει Daniel.
Παραπάτησε.
Κοντό σορτσάκι.
Στο μηρό της καρφώθηκε μια σκλήθρα. Τρομαγμένη κοίταζε μια το πόδι της και μια εμένα. Πλησίαζα. Μα δεν είχα σκοπό να της κάνω άλλο κακό. Αν με παρακαλούσε “σωστά” , μπορεί και να την βοηθούσα. Τώρα έφευγε. Στην αγκαλιά του δάσους μέσα. Πυκνά δέντρα. Το φως στέρευε. Αυτή τυφλά σχεδόν περπατησε. Έβαλα night Shot στην κάμερα μου και συνέχισα.
Παραπάτησε.
Κοντό σορτσάκι.
Άλλες δυο φορές.
Δεν την διέκρινα πια καθαρά. Αλλά την άκουγα. Σχεδόν δίπλα μου. Κλαδιά έσπαγαν κάτω από τα πόδια της. Είχε ακόμα δυνάμεις. Χτύπησε πάνω σε ένα κορμό. Το φως είχε χαθεί. Συνέχισε αργά. Με απλωμένα τα χέρια. Είδα από την μηχανή μου πως πλησίαζε στον Κύκλο. Όταν το ένα της πόδι πέρασε μέσα στο ξέφωτο, το ένιωσε και κείνη. Έκλεισα την οθόνη αλλά συνέχισα να τραβάω. Σταμάτησα. Σταμάτησε. Ακούστηκε ένα σύρσιμο. Γύρισε απότομα το κεφάλι της. Το πρώτο ζευγάρι από αυτά τα κίτρινα μάτια, άναψε. Πίσω από τον ώμο της άλλο ένα. Δεν χρειαζόταν να δω κάτι άλλο. Δεν θα μου το επέτρεπαν άλλωστε. Με αργά βήματα και την πλάτη στον Κύκλο, άρχισα να απομακρύνομαι. Μια σταγόνα νερού έπεσε στα μαλλιά μου. Μέχρι να βγω από το δάσος είχε αρχίσει η καταιγίδα που σκέπαζε κάθε ήχο. Έτσι και αλλιώς δεν θα την άκουγα ποτέ ξανά να ουρλιάζει. Έβαλα το χέρι στην τσέπη και αισθάνθηκα ακόμα ζεστή τη γλώσσα της.

Σιγοψιθύρισα..."When I run in the dark, Daniel
To a place that's worst?
Under a sheet of rain in my heart Daniel
I dream of home"

Ένας άντρας κάτω από χούφτες χώμα...

2009-03-23T21:04:00.006+11:00

Στο ρετιρέ του Αργύρη στην Κυψέλη ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε. Ήταν βέβαια και η πρώτη φορά που έβγαινε με εκείνον.
Βρέθηκαν μετά από μήνες γνωριμίας. Μιλούσαν μόνο από το msn. Αραιά και που. Αλλά ναι, ουσιαστικά είχαν γνωριστεί διαδικτυακα εδώ και κάμποσο καιρό. Έμοιαζε σαν να είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να βρεθούν και από κοντά. Μάλλον ο συγχρονισμός τους ήταν αδύναμος τόσο καιρό και τώρα απλά τους έριξε ένα βλέμμα και ο θεός.
“Δεν ξέρω αν το κατάλαβες αλλά σου την πέφτω στεγνά”.
“Τότε σίγουρα αυτό το ραντεβού δεν θα πάει χαμένο” απάντησε ο Στάθης.
Την επομένη τηλεφώνησε ο ένας στον άλλο. Κανόνισαν. Βρέθηκαν για μια μπύρα. Η μια μπύρα έγινε δεύτερη και η δεύτερη έγινε γελοία ατάκα, που όμως κάποιος έπρεπε να ξεστομίσει.
“Έχεις πάει ποτέ Κυψέλη;”.
Το σεξ για τον Αργύρη δεν ήταν το ζητούμενο. Το καλό σεξ όμως ήταν προαπαιτούμενο. Είχε ήδη απορρίψει έναν μικρόφαλλο και μια «κρεβατοκουνιαμπέλα» πολύ πρόσφατα.
Το σεξ για τον Στάθη ήταν η προϋπόθεση. Εδώ ευτυχώς υπήρχε έλξη και το είχε νιώσει στο πρώτο βλέμμα. Θα περνούσε καλά. Ήταν σίγουρο. Είχε χωρίσει πρόσφατα. Δεν θα έμπαινε στη διαδικασία άλλης μια σχέσης. Είχε κουραστεί. Ειλικρινά.
Άνοιξε η πόρτα από το ρετιρέ. Το σπίτι ήταν οικείο. Παράξενο αλλά του φαινόταν τόσο γνώριμο. Έπεσαν στο κρεβάτι πολύ γρήγορα. Άλλωστε για αυτό δεν είχαν πάει εκεί; Το σεξ του φάνηκε επίσης οικείο. Σα να είχαν ξαναβρεθεί. Η αγκαλιά; Πάλι οικεία. Το φιλί; Ναι και αυτό! Τι στο καλό συνέβαινε; Έπρεπε να το εντοπίσει. Έπρεπε να ξαναβρεθούν.
Με αυτά στο μυαλό του αποκοιμήθηκε με το κεφάλι του Αργύρη στο στήθος του.
Ξαναβρέθηκαν την επόμενη. Και τη μέρα μετά από αυτή. Και ξανά μετά. Και κάθε βράδυ η ίδια αίσθηση. Το ίδιο δυνατή. Αλλά συνεχώς πιο γλυκιά. Πιο έντονη. Πιο ανθρώπινη. Πιο “εμείς”.
Για τον Αργύρη που το καλό σεξ ήταν προαπαιτούμενο και τον Στάθη που ήταν πολύ νωρίς για άλλη μια σχέση, το σεξ είχε γίνει έρωτας, η αγκαλιά πατρίδα και το φιλί λιωμένη σοκολάτα και δεν κοιμήθηκαν χωριστά για δυο ολόκληρα χρόνια.
Ώσπου μια νύχτα η καρδιά του Αργύρη χτύπησε πολύ δυνατά. Από χαρά.
Και σταμάτησε. Με ένα χαμόγελο.
Το τελευταίο χαμόγελο σε κείνο το ρετιρέ στην Κυψέλη.

“Σου’χα υποσχεθεί μια βόλτα στο Λυκαβηττό,… Κυριακή μεσημέρι… με ήλιο καρδιά μου”, ψέλλισε ο Στάθης.
“Που είσαι;”.

Ένα λευκό τριαντάφυλλο γλίστρησε από το χέρι του και χάθηκε κάτω από χούφτες χώμα

It's Παρασκευη I'm...fine!

2009-03-20T23:42:00.008+11:00

"Παρασκευή Παρασκευή και είναι ωραία η μέρα
ωραία όλα και διάφορα από το μυαλό περνάνε αλλά είναι
Παρασκευή Παρασκευή και εγώ που κάποτε είχα πει της μέρας αυτής οπαδός δεν θα γίνω , να που
Παρασκευή Παρασκευή να σταματήσω δεν μπορώ να σου γελώ"

Μετά από αυτό το λογοδιαρροϊκό τετραστιχακι (ο θεός να το κάνει) έχω ένα θεματακι να θέσω επί τάπητος και επί του καναπεως (δεν θέλω σχόλια).
Η ερώτηση είναι : Συζώ σημαίνει υποχωρώ και καταπιέζομαι ή μοιράζομαι και απολαμβάνω.
Γιατί φίλε μου και φίλη μου (εσένα εκεί πίσω λέω που μασουλάς πάλι…σταμάτα μωρή, δεν θα χωράει η γάμπα στη γαλότσα!), ωραία τα περνάς και μπράβο σου και είσαι με τον άνθρωπο σου(λέμε τώρα) και θες να κοιμάστε μαζί, να ξυπνάτε μαζί, να τρώτε μαζί, να μπανιαρίζεστε και να αερίζεστε επίσης μαζί, αλλά μήπως να αραιώναμε για θα κολλήσουμε κορέους;
Γιατί η σχέση θα ξεκινήσει με το «Κρυώνεις; Είναι τα ποδαράκια σου παγωμένα» και θα καταλήξει στο «Μη μου τραβάς το πάπλωμα γαμώτο κέρατο μου! Και πάρε τα ξερά σου με πάγωσες!».
Τελικά Μονεμβασιά έκλεισα και Πόρο που λέει ο vk ναι θέλω να πάω αλλά λέω εγώ, λέω μια άποψη, μήπως να πάω και μια Βαρκελώνη να δω αν κάνει casting ο Francesco D’Macho;
Γιατί γελάς;
Μπορεί να θέλει έναν απλό και γήινο (έτσι λέμε σικ το εχω-μια-κοιλια-αυτονομη-δεν-πεφτει-η-ριμαδα-στυλ) άνθρωπο στο ταινιακι του (πορνό κάνει αυτός για όσους δεν κατέχουν, και μάλιστα πολύ προχω) έτσι για ένα πέρασμα.
Δεν θέλω μεγάλο ρόλο. Μια ατάκα. Όπως ο Joey στα Φιλαράκια.
Δεν το κάνω για μένα.
Για την φουκαριάρα την μάνα μου το κάνω…

Όρκοι που…κράτησα;

2009-03-17T23:32:00.004+11:00

Με παραδέχομαι ώρες ώρες.
Είχα πει από το καλοκαίρι ακόμα, ότι θα αφήσω τη ζωή να με πάει όπου θέλει. Θα κοιτάζω και εγώ μην πέσουμε σε κάνα ντουβάρι με την ταχύτητα που τρέχει η ζωούλα μας, αλλά κυρίως θα αφεθώ.
Τώρα λοιπόν που κάνω τον απολογισμό μου γιατί έτυχε να γυρίσω λίγο το κεφάλι μου πίσω, έχω να πω πως ναι τα καταφέρνω μια χαρά. Όχι πως περνώ και μόνος μου καλά γιατί-δόξα τον καλό θεούλη των χριστιανών- μόνος δεν έμεινα και πολύ καιρό-ναι έχω ξεμπουρδελεψει τελείως το παραδέχομαι, όχι θα κάτσω να σκάσω. Βέβαια εκεί που λέω στον εαυτό μου “Φίλε, τώρα θα ζήσεις ένα Σεξ και το City και θα είσαι η Σαμανθα” όλο η Κάρυ γίνομαι και δεν μου αρέσουν οι γόβες καθόλου. Αλλά καθόλου λέμε. Εκεί που είμαι, που λέτε, έτοιμος να πάρω τα φύλλα και τις πέτρες, κάτι σκάει μύτη και μου θυμίζει ότι δεν είμαι έτσι εγώ.
Πόσο θα θελα να μαι όμως ε;
Ναι! Θα θελα να μαι γιατί δεν θα με πείραζε που έχω “ρίξει καρδιές στα σκυλιά”, που λένε και τα Διάφανα τα Κρίνα. Δεν θα με πείραζε που έχω νιώσει και εγώ αυτά τα σκυλιά στο σβέρκο μου. Δεν θα με πείραζε που έχω ακούσει δικαιολογίες επί δικαιολογιών, όπως ρόλοι, αδυναμία ανταπόκρισης σε απαιτήσεις, χρόνος, πίεση, αδιαφορία, κακοί τρόποι (ευτυχώς δεν έχω ακούσει ακόμα ότι κάνω κακό σεξ, αλλά που θα πάει , θα το ακούσω και αυτό). Δεν θα με πείραζε που αυτές οι δικαιολογίες έκρυψαν (αόριστος, γιατί τίποτα για πάντα δεν κρύβεται) απλώς ότι είχαν βρει άλλον, είχαν ακόμα κόλλημα με έναν πρώην, είχαν δει ότι δεν αλλάζω και το στοίχημα τους από την αρχή ήταν να με αλλάξουν και φυσικά να αλλαξουν και το ανυπόφορο “μονορολίστικο” σεξ (γιατί το ότι δεν το άκουσα δεν σημαίνει ότι δεν ισχύει!).
Ναι λοιπόν, θα θελα να μαι ένας Brian από το Queer As Folk (όχι εμφανισιακα ντε, τέτοια θαύματα δεν γίνονται σου λέω). Αλλά δεν είμαι. Δεν είμαι γιατί νιώθω τύψεις μετά από μιας βραδιάς γνωριμίες και γίνομαι φίλος τους(αν ειναι δυνατόν!). Δεν είμαι γιατί προτιμώ να κοιμάμαι αγκαλιά με τον άλλο παρά να φεύγω ή να φεύγει μετά από λίγο. Δεν είμαι γιατί πρώτα κοιτάω μέσα στα μάτια και μετά γύρω από αυτά. Δεν είμαι γιατί το Σάββατο που ο πυρετός χτύπησε 39, δεν σκέφτηκα λεπτό να επιστρέψω σπίτι μου, άλλωστε δε θα με άφηνε να φύγω. Δεν είμαι γιατί μ’αρεσει να πηγαίνουμε στη δουλειά μαζί. Δεν είμαι γιατί τώρα δεν μου φαίνεται περίεργο που ο John και ο Κολλητός δεν υπήρχε μέρα που να μην έχουν βρεθεί. Και δεν είμαι γιατί…ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΞΗ ΓΑΜΩ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΕΙ ΕΞΗΓΗΣΗ!!!

"Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως..."

...από τον Αντώνη

2009-03-13T21:44:00.008+11:00

Μερικές φορές(καλά εντάξει πολλές φορές) ζητάω την βοήθεια της αυθεντίας για να πω πράγματα. Είναι άλλες φορές που μου λένε άλλοι, μέσω αυτής της οδού, πράγματα.
Το πόσο μας επηρεάζει η τέχνη το χουμε ξαναπεί. Το πόσο με κάνει να εκτιμώ κάποιον, το λέω για πρώτη φορά.
Αλλά είναι αλήθεια.
Μεγαλώνω. Ωριμάζω. Το βλέπω. Είμαι τυχερός.
Ατύχησα και είμαι τυχερός.
Ναι.
Ήλπιζα και είμαι τυχερός.
Βλέπω, πέρα και πίσω από τους ανθρώπους, άλλες δυνάμεις και είμαι τυχερός.
Κοιτάζω κάτω στα ποδιά μου πατάω νέες αφετηρίες και ναι είμαι τυχερός.
Είμαι τυχερός!

ΤΟ ΝΗΣΙ
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος.
«Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

Η Αυριανη ξεχνα τι εγραφε
εμεις οχι

Ο Κύριος Μοζ και εγώ

2009-03-09T19:09:00.007+11:00

Πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη.
Σε ένα μπαλκόνι, πάνω από την Αγ. Δημητρίου. Στο ύψος της πλατείας με τα Doners, τότε, κοντά σε κείνο το δημοτικό σχολείο.
Εγώ ακόμα μαθητής.
Το κασετόφωνο του αδερφού μου, ένα μαύρο διπλό Sony με target group τα παιδιά του Bronx, στο πάτωμα αφημένο. Πάνω στα ηχεία του άδεια κουτιά από κασέτες. Στο στενό μπαλκόνι, κάθομαι σε μια καρέκλα που έχω τραβήξει από την κουζίνα. Τα πόδια στα κάγκελα. Μισός ζεσταμένος φραπέ στο μωσαϊκό και το “Disintegration” των Cure. Στα χέρια δυο booklet. “Strangeways Here we Come”και “The Smiths”, το ομώνυμο.
Είναι δυο μέρες που έχω συστηθεί στον κύριο Μοζ και την παρέα του. Κολλάω με τις μελαγχολικές τους ιστορίες και τα απογεύματα που οι άλλοι δουλεύουν προτιμώ την συντροφιά τους.
Το ημερολόγιο έχει ζωγραφισμένο έναν χαμογελαστό ήλιο δίπλα στη λέξη “Ιούλιος”. Υγρασία. Ελπίζω μονάχα να μην γυρίσει ο Θερμαϊκός και βρωμίσουμε μέχρι εδώ πάνω.
Η φωνή του Morrissey με τραβάει από τις σκέψεις αυτές. Ζητά την προσοχή μου.

“We can go wherever we please
And everything depends upon
How near you stand to me
And if the people stare
Then the people stare
Oh, I really don't know and I really don't care”

Πόσα στα αλήθεια θα άλλαζαν στη ζωή μου μέσα σε αυτά τα χρόνια κανείς δεν το φανταζόταν. Πόσο μακριά ήμουν τότε από αυτούς τους στίχους. Από το να τους νιώσω. Ίσως και τώρα ακόμα. Αιώνια δοσμένος στους τύπους και την ανωτερότητα που φορούσα από παιδί. Σαν γάντι ταιριαστά.

Hand In Glove…

Πίσω σε αυτό το μπαλκόνι. Μια σταγόνα ιδρώτα. Γιατί δάκρυα ακόμα δεν είχα λόγους να στάζω. Όμως τα μάτια βούρκωναν γιατί μέσα σε αυτές τις νότες κρύβεται μια μεγάλη δύναμη. Η δύναμη που κινεί το συναίσθημα. Χωρίς εμπειρίες προσωπικές. Μια λύπη για αυτόν που πονάει και στο τραγουδάει. Μια χαρά για αυτόν που την νιώθει και την ζωγραφίζει στα τάστα της κιθάρας του.

“Bought on stolen wine
A nod was the first step
You knew very well
What was coming next”

Η πόλη είχε βρει για μένα το κατάλληλο soundtrack. Είχε κλειδώσει πια μέσα μου. Συνήθεια. Αθώα και ακίνδυνη. Όταν στις μνήμες όλες οι αισθήσεις είναι δικές σου τότε τις έχεις κατακτήσει.

“A Rush and a Push and the Land that we stand on is Ours”

Ξεκινούσε το ταξίδι. Στην αγάπη για την μελαγχολία ή στη μελαγχολία της αγάπης; Όχι πως έχει σημασία απλά…

“Typical me, typical me
Typical me
I started something
...and now Im not too sure”

Ο άνθρωπος που έχει μιλήσει για τα πάντα τώρα μιλούσε για τον θάνατο ενός χορευτή της Disco

“Well, I'd rather not get involved I never talk to my neighbour
I'd rather not get involved” ...

Είναι η εποχή που πιστεύω και εγώ, πως είμαι ένας από αυτούς, που πιστεύουν για μένα το ίδιο πράγμα. Και είχα και γω ένα κορίτσι πίσω στην πατρίδα τότε

“Girlfriend in a coma, I know I know - its really serious
There were times when I could have murdered her
(but you know, I would hate
Anything to happen to her)”

Έτσι ξεκίνησα να γράφω. Για να καταλάβω ποιος μένει μέσα μου. Ποιος ακούει αυτή την μουσική και καταλαβαίνει αυτούς τους στίχους. Όλα ας μοιάζουν χιλιοειπωμένα. Εσύ την ομορφιά να βλέπεις.

“Stop me, oh, stop me
Stop me if you think that you've heard this one before”

Ξεκινούσε η εισαγωγή του κομματιού και τιναζόταν η ψυχή μου. Ακόμα και τώρα. Τι άλλο να ζητήσω από την τέχνη λοιπόν; Μόνο να της δίνω αν είμαι ικανός. Μόνο ανταπόδοση. Ακου…

“Last night I felt
Real arms around me
No hope, no harm
Just another false alarm”

Και να που άλλη μια φορά οι στίχοι ανέβηκαν από το υπόγειο, ξεσκονίστηκαν και με καλά προβαρισμένα αγγλικά στάθηκαν μπροστά μου και τραγουδώντας είπαν...

“I've come to wish you an unhappy birthday
I've come to wish you an unhappy birthday
'Cause you're evil
And you lie …
From the one you left behind
From the one you left behind
From the one you left behind
From the one you left behind
Behind Behind Behind Behind Behind Behind
Oh, unhappy birthday
Behind”

Γιατί είναι τα γενέθλια σου αύριο “Μωράκο”! Αλλά κυρίως γιατί όντως ο Morrissey έχει γράψει στίχο για-τα-πά-ντα!

“At the record company party
On their hands - a dead star
The sycophantic slags all say :"I knew him first, and I knew him well" ”

Νομίζεις ότι είναι τόσο απλό; Μάλλον αυτό θα νόμιζες. Δεν μοιάζει να σκέφτηκες κάτι άλλο. Μα πόσο μου πήρε να σε ερωτευθώ; Άλλο τόσο ας μου πάρει για να κάνω ένα βήμα πιο πέρα. Ξεχνάω λοιπόν και δεν θα σε περιμένω πια.

“Oh, don't come to the house tonight
Oh, don't come to the house tonight
Because you'll slip on the trail of all my sad remains
That's why, that's why
GOODBYE MY LOVE,
GOODBYE MY LOVE GOODBYE MY LOVE,
GOODBYE MY LOVE GOODBYE MY LOVE,
GOODBYE MY LOVE”

Αντίο λοιπόν. Εσύ αξίζεις, ναι, πολλά. Εγώ; Συμφωνώ. Αλλά από εκείνο το μπαλκόνι ο χρόνος έμοιαζε φίλος μου. Τα όνειρα μικρά παιδιά που ακόμα είχαν την ανάγκη μου. Τώρα μεγάλωσαν, έχουν αλλάξει και αν τα παραζορισεις θα φύγουν. Το μικρότερο παιδί, ένα κορίτσι, αυτό μόνο δεν φεύγει. Έχει χρυσά μαλλιά, μου χαμογελάει κάθε πρωί και την λένε Ελπίδα.

“Life tends to come and go
Thats ok
As long as you know
Life tends to come and go
As long as you know
Know, know, know, know, know
Know, know, know, know
Oh ...”

“This is my time...”

Στο σημερινό κείμενο ακούστηκε ο Steven Patrick Morrissey και ένα ευχαριστώ που του χρωστώ για όσα μου έχει μάθει

Μασκε, γιατι ετσι σας αρεσει!

2009-02-28T14:15:00.005+11:00

Δεν πληρωνομαι απο το μαγαζι!
Το λεω ετσι για να μην παρεξηγουμε
Ναι συνεχεια το αναφερω αλλα τι να κανω;
Να καταπιεστω;
Σιγα μην καταπιεστω
Εμεις θα παμε
Ναι,ναι
Τι να ντυθω;
Ο Γ. λεει να παμε σαν αρκουδες
Καθολου πρωτοτυπο
Amy;
Μπα...
Wall-E;
Δυσκολο...
Αντε πειτε καμια ιδεα
Λοιπον οσοι μεινετε ελατε ντυμενοι

Δες και τρελο βιντεακι που εστησε ο ιδιοκτητης και τα λεει ολα για την νυχτα στο Γκαζι

Christmas 2008 - video powered by Metacafe

Κυκλος

2009-02-26T11:51:00.006+11:00

Η δυναμη των λογων και η μυρωδια τους

Τοσους μηνες
Την περασμενη ανοιξη ζεσταθηκαμε
Εβαλα κοντο μανικι
Δεν ειχα φοβο στην καρδια μου
Το καλοκαιρι ειπα να βουτηξω
Σε γαλαζια νερα
Να ξεπλυθω
Ας με ξεχνουσαν ολοι
Το φθινοπωρο μαζευα τα μηλα που με διωξαν απο τον Παραδεισο των αλλων
Φιλησα το φιδι που με εβαζε στο δικο μου
Χειμωνας τωρα
Που τελειωνει
Κρυο
Ευτυχισμενη εποχη
Σημανε θανατο το τριτο κουδουνι στην πλατεια
Καιρος για την νεα παρασταση
"Ανοιξη, Καλοκαιρι, Φθινοπωρο, Χειμωνας και παλι Ανοιξη"
-Εχει θεσεις στη δευτερη σειρα κυριε...
-Ωραια...Στη μεση θα ηθελα...
-Μια για κεντρο;
-Δυο παρακαλω...

Ακομα μια ηρεμη μερα στη δουλεια...

2009-02-26T00:09:00.003+11:00

Θα βρίσω.

Ναιαιαιαιαι!

Νααααααααααααααααααα!

Γιατί χθες τα κράτησα μέσα μου αλλά τώρα που ηρέμησα άκου μωρή στα καλιαρνατα(με την καλή έννοια)! Παρτα μωρή που θα μου πεις εμένα. Μουτζό! Ακούς εκεί! Μαλακιασμενη, παλιοχαμουρα, μυγοφτυσμα, μπαζοθυελλα, κολομπαμπουρα! Που θα με πεις εμένα παιδαρέλι μωρή! Που θα με πεις δεν κατεω το αντικείμενο μωρή! Που να σε βρει ο Κωστετσος Παναγια μου, έτσι όπως κυκλοφοράς ντυμένη και να σε αρχίσει στα χαστούκια(καλός ο Κωστετσος στη δουλειά του…σκυλί…). Που είχα μείνει; Α, ναι… Πόρτα να μη στα χρωστάω παλιο πατσαβούρα. Δεν έχεις μωρή τσίπα απάνω σου; Τσίπα δεν έχεις; Εεεεεε; Χωριό; Από δω μωρή αλλήθωρη! Από δω κοίτα! Μάλλον γύρνα από την άλλη γιατί σκιάζομαι. Έκτρωμα της φύσης! Απορώ αυτά τα γονίδια, τι σκατά δουλειά κάνανε με την πάρτι σου; Μόνο μύτη μωρή και γλώσσα; Αι παενε! Αι παενε! Άμα ξαναμπλεχτεις στα πόδια μου σε βλέπω στα επείγοντα. Δεν χτυπάω και γυναίκες αλλά εσένα για γυναίκα ποιος να σε περάσει; Ουφ τα πα και ξαλάφρωσα. Γελάς; Μη γελάς γιατί εσύ θα την πληρώσεις… Ακούς εκεί η μούμια να μου βάλει και βέτο στο τι θα κάνω στην δουλειά μου. Αλλά καλά να πάθει. Τώρα γλείφει. Γλύψε μωρή μπας και δεις χαρά. Αχαΐρευτη!!!

απόψε θα σου ορκιστώ...

2009-02-24T20:40:00.007+11:00

απόψε θα σου ορκιστώ πως σ'αγαπαω εσύ με σπρώχνεις στο κακό και γω γελάω...
ας είναι και έτσι...
ότι έμεινε απ' το χαλασμό θα σου χαρίσω...
το τελευταίο μου ναυάγιο πριν ζήσω...
ζήτα μου ότι θες, πάρε με όπου θες...
εσύ...
ζωή μισή...
ζωή μισή, δεν θέλω πια να ζω...
θα αντέξω όσο αντέξεις...
θα σε κοιτάω όπως χθες πάντα...
μέσα στα μάτια...
θα χαμογελάω από ευτυχία...
σαν ένα μπαλόνι που γέμισες με αέρα από τα πνευμόνια σου και κρατάς με μια μαγική κλωστή στο χέρι...
απόψε θα σου ορκιστώ πως σ'αγαπαω...
και στον γκρεμό μπροστά άφησε με...
με την ελπίδα να πετάξω...
με τον φόβο να καταποντιστώ...
είπα πολλά...
Ξανά σαν λέξη τόση δα που παραφυλάει να βρει μια θέση σε γελοίες ιστορίες...
πάντα λέω...
"Θέλω να επιβάλω σιωπή στην καρδιά μου, που νομίζει ότι έχει πολλά να πει.
Τρέμω διαρκώς μην τυχόν έχω γράψει έναν αναστεναγμό, εκεί που πιστεύω ότι έχω σημειώσει μιαν αλήθεια".

Στο σημερινό κείμενο ακούστηκαν τα λόγια της Χαρούλας, η φωνή της Άλκηστις, οι στιχοι του Βασίλη Νικολαίδη και οι σκέψεις του Σταντάλ, που εσχάτως έγιναν και δικές μου...

Δάχτυλα που βυθίστηκαν στη πλάτη

2009-02-18T20:46:00.005+11:00

Χρησιμοποιώ πλέον μια άλλη γλώσσα. Σχεδόν αυτιστική. Δεν έχω εγκέφαλο. Χάθηκε κάπου ανάμεσα στα σεντόνια. Αυτά που ανακατεύεις κάθε φορά που στροβιλίζεσαι στο κρεβάτι.
Νιώθω το σώμα σου σχεδόν σαν δικό μου. Το στόμα μου αντικαθιστά τα χέρια. Το αμυδρό φως από την οθόνη στο σαλόνι έρχεται ως το κρύο υπνοδωμάτιο. Μα η θερμότητα γύρω μας αντίστοιχη ενέργεια με βόμβα μεγατόνων.
Οι ερωτευμένοι ζουν και οι ερωτευσιμοι πεθαίνουν κάθε ξημέρωμα.
Από την μια πλευρά εγώ και από την άλλη εσύ απλώνουμε τα χέρια και ενώνουμε τις παλάμες μας. Να συναντηθούμε στη μέση. Να παλέψουμε. Άγρια. Χωρίς πανοπλίες. Τυφλοί ριγμένοι στην αρένα. Χωρίς κοινό. Χωρίς ντροπή. Χωρίς Καίσαρα. Να κινούμεθα ενστικτωδώς και γύρω μας να κινούνται μόρια στον νοτισμένο αέρα, λάμψεις, ήχοι από λόγια ψιθυρισμενα.
Αίμα στάζει. Έχεις γαντζωθεί γερά πάνω μου. Μια σταγόνα πέφτει από τα μάτια μου στο μέτωπο σου. Σηκώνεις το χέρι. Δάχτυλα που βυθίστηκαν στη πλάτη. Σκουπίζεις το πρόσωπο μου. Μ’αγκαλιαζεις πιο σφιχτά.
Μου χρωστάει η ζωή μια υπερβολή.

Στο σημερινό κείμενο ακούστηκαν απόηχοι από την ζωή μου και τα κείμενα όλων των διαδικτυακων φίλων που έχουμε τρελαθεί από την ίδια αιτία αλλά και αυτών που εύχονται και εύχομαι να τρελαθούν σύντομα.
«Μια ζωή χωρίς έρωτα παραμένει καλή ζωή, απλά με αυτόν στο πλευρό της γίνεται λίγο πιο γλυκιά»… για όσο αντέξει…

Έξοδος...παλι;

2009-02-16T22:16:00.004+11:00

Ναι. Να βγούμε και εμείς να κάνουμε καμιά μπαροτσαρκα.
Είναι αυτά τα βράδια που θες να βγεις με φίλους. Καλά, είναι και αυτά τα βράδια που τυχαίνει απλά.
Μια που το αμόρε(Αμόρε αμόρε αμόρε αμοοοορε αμοοοοορεεεεεεεεεε-Μινα&Τσελεντανο) έχει ανειλημμένες.
Μια που σε βαρέθηκε και "Αι σιχτιρι βγες με κάνα φίλο ή φίλη να ησυχάσουμε πουλάκι μου".
Μια που σε βρίζουνε οι φίλοι τύπου "που ‘σαι ρε μαλάκα, μας έφτυσες παλιοκαργιολη για ένα γκομενακι" και τέτοια ευγενικά σχόλια.
Μια που δεν το λες να σταματήσεις να κοιτάς αυτό το σαιτ το ρημάδι και όλο και νέα ραντεβού κανονίζεις(έτσι και σε πιάσουνε στα πράσα σε βλέπω με ολόσωμο στο μπλε της μελανιάς).
Μια που γενέθλια(μα πόσοι γεννήθηκαν επιτέλους Φλεβάρη;), γιορτές και τα λοιπά…
Ε, θα ξεκουνησεις από το σπίτι έτσι δεν είναι;
Ξεκινώ και εγώ λοιπόν την Παρασκευή και βγαίνω στη βροχή. Σαν το σαλιγκάρι, αλλά εγώ πριν σταματήσει η βροχή. Ναι. Αργεί και ο ρεζίλης ο άλλος και πάω και κάθομαι εκεί που γράφει “STUDIO” με νέον γράμματα ροζουλι κάπου πιο πάνω από τις γραμμές του τρένου στον Κεραμικό; Ε, εκεί.
Τι εννοείς γιατί Γκάζι; Γιατί όταν βρέχει, αν δεν πάνε και οι αδερφές Γκάζι ποιοι θα πάνε; Για την οικονομία το κάνω. Βέβαια οι άλλοι που είδα όσο περίμενα (που να μην περιμένεις ποτέ εσύ σου εύχομαι) είχαν μαζί και τις αδερφομανες. Μπουλούκια.
Δεν μπορώ αδερφομανα. Τσαντίζομαι. Ξέρεις αυτές τις άνετες που σε θέλουν για κατοικίδιο. Ευτυχώς αυτές που φύτρωσαν κοντά στην περιοχή μου τις σκότωσα όλες.
Συνεχίζω λοιπόν αυτό το…γραπτό τέλος πάντων, με τις μικροσκοπικες παραγραφους, με τον πρώτο προορισμό που ήταν φυσικά το Big. Τι άλλο;
Πάλι έπαιζε ο Μπιγκ Ντιτζει. Να πάτε. Τρελό κέφι. Έκανε και ένα ψιλοαφιέρωμα ΓιουροΒιζιον και ένιωσα την Λαμπιρη στο σβέρκο μου. Λόγω των ημερών ελπίζω, έτσι φίλε; Έχω ήδη βέβαια εκθειάσει το μαγαζί παλιότερα άρα τώρα δεν με παίρνει γιατί θα θεωρηθώ δάκτυλος-δάκτυλος. Αλλά ένα θα σου πω my friend Dj. Πως αντέχεις τόσοι πειρασμοί; Μα τόσοι όμως. Απαπα! Ζεστάθηκα! Που θα λέγε και η Διονύσια Ευσταθίου στο “Νοχι”. Κολαστήριο.
Εγώ λοιπόν να επιμένω να κάτσουμε και ο φίλος να φύγουμε. Να πάμε που; Πάμε Φου; Φουςτ από δω χάμω ρε! Μετά από 5λεπτά διαφωνίας ακολουθεί η φράση “Καλά πάμε”.
Ε…πήγαμε.
Άλλη μια φορά (δεύτερη και τελευταία στο υπόσχομαι εαυτέ μου πραγματικέ και ψεύτικε) χάλια.
Κόσμος; Χαπατα.
Μουσική; Ποια μουσική;
Βίντεο; DVD United.
Χορευτής στην μπάρα; Φέτες ο πούστης, αλλά χόρευε σαν να κάνει αερόμπικ η Σουζαν Ασμπυ(που την θυμήθηκα αυτή πάλι;).
Διαγωνισμός;
Πως είπατε;
Διαγωνισμός Φιλιού!!!
(σιωπη-εγκεφαλικο-μπιπ-μπιπ-μπιπ-ευθεια γραμμή-κλινικά νεκρός-καλημέρα σας)

Δεν τραγουδώ παρά γιατί…

2009-02-13T23:31:00.005+11:00

Είμαι εδώ.
Ακόμα μπερδεμένος για το τι είναι αυτό ακριβώς που μου συμβαίνει. Ζαλισμένος.
Ένας Αμερικάνος θα αναρωτιόταν αν τον χτύπησε λεωφορείο. Ένας τύπος σαν και μένα απλά αναρωτιέται. Χωρίς προτάσεις ολοκληρωμένες. Με εικόνες όμως και ήχους ασυγκράτητα. Ορμητικά.
Στίχοι και μελωδίες έρχονται από μια αστείρευτη πηγή και κατηφορίζουν στο στόμα μου. Μουρμουρίζω σε διάφορες γλώσσες. Κάποιες δεν τις ξέρω. Είναι η σύγκρουση του μυός με τον ουρανίσκο και ο αέρας που βγαίνει απ τα πνευμόνια που τις κάνει όλες δικές μου. Πεντηκοστιανος. "ελάλουν τε γλώσσαις…"
Και σκέφτομαι τόσα βαρύγδουπα που τα τραγούδια λένε. Τόσα αστραφτερά που οι εικόνες φανερώνουν. Από το άνοιγμα των βλεφάρων μου πριν ξημερώσει ως που βαριά ξανά βράδυ θα κλείσουν.
"Δεν τραγουδώ παρά γιατί…"
Γιατί; Είναι ώρα να ορίσουμε τα αόριστα συναισθήματα; Είναι ώρα μήπως καλύτερα να τα ζήσουμε; Τώρα πριν όλα γίνουν "όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται… κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα…"
Αν έφτιαχνα με τα δάχτυλα όπως τώρα καιρό την ζωή μου περιγράφω, μια ιστορία, ίσως να πήγαινε κάπως έτσι…

"Στις αγκαλιές των αγοριών που από
μικρός κρυφά αγάπαγε" ζούσε ένας άντρας, ένα αγόρι "A very
strange enchanted boy". Περιπλανήθηκε για χρόνια και χιλιόμετρα και
κάθε φορά λίγο πιο κοντά στον ήλιο με φτερά που δεν λιώνανε. Και ο ήλιος είχε
ένα πρόσωπο που δεν ξεχώριζε. Μήτε μάτια , μήτε μαλλιά, μήτε φύλο. "Σηκωνόταν τότε δυνατός αέρας κι έσπαγε τον ήλιο σε χρυσά κομμάτια" κι
όλα τα μάζευε, τα χάιδευε και τους μιλούσε. Του μιλούσαν αυτά και του λέγαν
ονόματα. Μαρία , Ευαγγελία, Στέλιος, Αλέξανδρος, Γιάννης. Άλλα κομμάτια μετά.
Άλλα ονόματα. Φορές ήταν που το φως γινόταν δυνατότερο. Δεν έβλεπε καλά. Σήκωνε
που και που λοιπόν καμιά πέτρα τραχιά. Χώμα. Μα συνέχιζε. Θα έβρισκε κάποτε όλα
τα κομμάτια και θα έφτιαχνε το χρυσό προσωπείο, δώρο στον Ήλιο τον ηλιατορα. Να
τον γνωρίσει και να τον αγαπήσει. Μα ήταν φωτιά κοντά στον ήλιο που τον έκαιγε.
Έγινε το σώμα μαύρο και σκληρό. Δεν το περνούσε τίποτε. Βρέθηκαν διάφοροι
γνωστικοί στο δρόμο του, για να του πούνε, να τον συνετίσουν, πως αν θα πάει πιο
κοντά θα καεί. Μα δεν μιλούσαν με το στόμα τους σωστά και δεν τους άκουσε. Και
ένα πρωί, δίπλα στην θάλασσα, γονάτισε στην αμμουδιά και άρπαξε φωτιά. Και το
χρυσάφι έλιωσε μέσα στα χέρια του και ενώθηκε με το κάρβουνο. Ηδονικά. Σχεδόν
εκστατικό. Μέχρι που έστειλε κάποιος μια βροχή να σβήσει. Ύστερα έναν αέρα να
τον σκορπίσει. Μέσα στο νερό. Αφήνοντας πίσω ένα σχήμα χρυσό. Σαν απ' αλλού
φερμένο. Μα δεν λυπήθηκε και αυτό το ξέρουμε όλοι καλά. Γιατί κάθε φορά που
βλέπεις ένα ουράνιο τόξο είναι για αυτόν μια σκάλα, που τον ανεβάζει σαν σκόνη
πάνω στα σύννεφα, κοντά στον ήλιο. Όπου αγάπησε και τραγουδά.

Με κοιτάς, το μέρος μου είναι εδώ

A hundred days have made me
older
Since the last time that I saw your pretty face
A thousand lies
have made me colder
And I don't think I can look at this the same
But all
the miles that separate
Disappear now when I'm dreaming of your
face

Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο

Καμιάν από τις
πίκρες μου δε γνώρισες
τις πίκρες μου τις άσωστες τις μαύρες
και στων
ματιών μου μεσ' στο φεγγοβόλημα
τα δάκρυα μου στεγνωμένα τα 'βρες

κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,μόνο γιατί με κράτησες στα
χέρια σου

Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.Και με είδε μια
αχτίδα

Θυμαμαι δεν ξεχνω ποτε οσα δεν μου ζητουν να τους το
αποδειξω

And then there's you

Στο σημερινό κείμενο ακούστηκαν οι Κ.Καρυωτακης, Μ.Πολυδουρη, Κ.Καβαφης, Κ.Δημουλα, Κ.Βητα, Στ.Ζωρας, Eden Ahbez, Brad Arnold, Δ.Καρατζας, Greg Laswell και κάτι από την Βίβλο

Πανω απο την πόλη...

2009-02-09T09:19:00.005+11:00

Οι ματιες...

Τοσο αποπροσανατολιστικες...
Η επαφη της ψυχης
Αδυναμη
Δεν ρωταω για την υπαρξη μας
Ρωταω για τις συγχρονες αναγκες μας

Θα περπατησω με τα χερια δεμενα
Θα περπατησω με το προσωπο ματωμενο
Με σημαια την σκια μου
Θα περπατησω στον κηπο σου
Στον κηπο απο πετρες

Γιατι δεν ερχεσαι ποτε οταν σε θελω;
Τοσες ωρες που ειμαι σαν αφημενη υποθεση στα αρχεια σου
Γιατι δεν ερχεσαι
Σε πιεζω ,πιεζομαι και εγω
Σε σκοτωνω και πεθαινω μαζι σου
Γυμνα σωματα και χειλια αλλων, τοσες φορες που φιλησα
Τοσες Λιγες
Τοσες πολλες
Απιστος
Αφαντος
Σκεψου πως μαζι μου ξεμπερδεψες
Απλα γιατι σε φανταστηκα ηδη ξενο

Θα περπατησω λοιπον με τα χερια πισταγκωνα δεμενα
Με το προσωπο ματωμενο απο αγκαθινο στεφανι

Δεν ξερω
Δεν με νοιαζει
Δεν χρειαζομαι ειπες. αλλο ενα κομματι αγαπης
Εχω χορτασει
Μετα ομως ειδα μαζι σου την αυγη
Μου λες ψεματα σκεφτηκα
Δεν αισθανεσαι για μενα μονο ποθο
Μαλλον για καποιους αυτο αρκει
Ισως και για μενα

Παρε τ αμαξι σημερα λοιπον και ελα παρε με απο το σπιτι
Κατα τις 9
Παμε καπου να δουμε την πολη απο ψηλα
Μετα ξανα να κοιμηθεις στην αγκαλια μου

Καποτε τραγουδουσα για σενα
Καποτε που δεν ειχες αυτο το ονομα ή αυτη την μορφη
Ειχες μοναχα αυτη την καρδια
Εγω αυτο εβλεπα

Στο σημερινο κειμενο ακουστηκαν οι Eddie Vedder, Αλκ. Ιωαννιδης, Tracy Chapman

Κατεβασέ το που σε λέω!

2009-02-04T21:07:00.005+11:00

Aφου λοιπόν δεν ανταποκρίθηκαν παρά ελάχιστοι -θα μου πεις βεβαια ποσοι ηθελα και εγω να απαντησουν πια; δεν ειμαι και το Βημα της Κυριακης!-στο κάλεσμα για μια λίστα και άλλοι πάλι δεν συμφωνούσαν με τις επιλογές των λοιπών, είπα να κάμω εγώ την προσωπική μου λίστα για τα τραγούδια που με κάνουν να ανάβω τσιγάρο, ενώ εσένα μπορεί να σε στέλνουν στην τουαλέτα. Τα γούστα διαφέρουν για αυτό άλλωστε και είμαστε εδώ και μιλάμε και γράφουμε ωραίοι ως διαφορετικοί. Άντε και ωραίες γιατί έχουμε και τα κορίτσια μας τα μπλοκοκοριτσα. Η λίστα έχει γνωστά και άγνωστα κομμάτια. Νέα και παλιά. Ροκ και παραδοσιακά. Ελληνικά και ξενόγλωσσα. Ο Αδωνης Γεωργιαδης δεν θα ήταν καθόλου περήφανος για μένα αλλά τι να κάνω; Δεν παθαίνω πλάκα με τον Σάκη!!! Λυπάμαι…

ασχετο...το hatebook το ειδατε;

13 συν ένα από μένα

01 “Flume” Bon Iver
02 “He Used To Be A Lovely Boy” Keane
03 “Autumn Leaves” Eva Cassidy
04 “Άστρο” Κβητα
05 “La Musica È Finita” Ornella Vanoni & Gianni Morandi
06 “Until I Wake Up” Dishwalla
07 “Every House On Every Street” Puressence
08 “Bring Me the Disco King [Loner Mix]” David Bowie
09 “Μαμά Γερνάω” Τανια Τσανακλίδου
10 “He Knows I’d Love to See Him” Morrissey
11 “Song to the Siren” This Mortal Coil
12 “Νανούρισμα” Ελεονωρα Ζουγανέλη
13 “Στο ‘πα και στο ξαναλεω” Νατασα Μποφιλιου

Για κερασάκι στην τούρτα το 14ο κομμάτι.
Αυτό που θυμίζει παλιά αγάπη.
Πρώτη αγάπη.

14 “Garden” από τους Pearl Jam

Το γλυκό σου στο ψυγείο μου

2009-02-03T19:55:00.002+11:00

“Μερικές φορές είναι αυτό που απλά λένε «Δεν έχω λόγια». Σε κοιτάζω στα μάτια. Στο μέτωπο. Χαϊδεύω τις γωνίες του προσώπου σου. Τα χέρια, το στήθος σου. Δεν μιλάω. Ποιος εγώ! Ο μεγαλύτερος φαφλατάς της Ιστορίας. Σε κρατάω αγκαλιά. Σου κρύβω τα ρολόγια για να μην φύγεις. Σε φιλάω σαν να είσαι παιδί. Όλα όσα γράφουν τα ποιήματα, ψιθυρίζουν τα τραγούδια και φανερώνουν οι ταινίες, τα ζω. Νιώθω αστείος. Οι άμυνες μου κάνουν μια τελευταία προσπάθεια να με κρατήσουν στη γη αλλά εγώ έχω πάρει φόρα. Στη δουλειά όλα καίγονται και εγώ γελάω. Νέρωνας. Τρελός. Μετά φεύγεις. Κρίμα. Ούτε καν πλησιάζω στο κρεβάτι. Δεν ξέρω γιατί; Χθες κοιμήθηκα μόνος μου στον καναπέ. Με ανοιχτό παράθυρο. Να φύγει η μυρωδιά σου από το σπίτι. Ας ξέρω πως την έχω στο δέρμα μου. Να φύγει για να μην με λιώσει. Εκατό τόνοι πάνω μου και κόμπος στο λαιμό. Στο δεύτερο μας ραντεβού έβγαλες ένα κουτάκι από τη τσέπη σου και μου το έδωσες. Ένα μικρό κόκκινο τραπέζιο. Τυλιγμένο με μπλε κορδέλα. «Μέσα έχει δυο σοκολατακια». Δεν το άνοιξα. Σε έπιασα στη μέση του δρόμου και σε φίλησα. Αφέθηκα. Το μετέφερα ευλαβικά σπίτι. Σαν άγιο. Του άδειασα θέση και το βαλα στο ψυγείο. Τώρα άδειο είναι το ψυγείο και μόνο του μέσα το κουτί. Περιμένει να ανοιχτεί. Αλλά εγώ δεν του δίνω σημασία. Το αφήνω να μου λέει κάθε που ανοίγω την πόρτα, για σένα. Καινούργια πράγματα. Τα ξέρει όλα. Και ξετυλίγει σαν καλός παραμυθάς την ιστορία του. Λίγο μου μοιάζει. Μα τ’αποφασισα. Τέρμα τα παραμύθια κύριε Πέτρο. Αυτή την φορά δεν θα γλιτώσεις.”Μα ο κύριος γέλασε δυνατά και κούνησε το κεφάλι του…

Ενα mail που δεν έφυγε ποτέ...

2009-02-02T21:42:00.002+11:00

To kserw oti den prepei na se enoxlw alla den mporw na doulepsw...
Exei kai toso wraia mera...
Ouf...
Thelw na se dw...
Spiti mou
H kapou allou
H kapou pou den tha prepei na koitaw panw apo ton omo mou gia to poios pernaei kai na niwthw les kai eimai 14 ksana
Telospantwn, skepseis pou kanw fwnaxta einai aytes...
Den tha sto steilw to mail telika
Gia na min se aposyntonisw
Tha perimenw ws to brady
To brady?
Poio vrady?
Apokleietai!
Den tha anteksw!
Gamw to kerato mou!
Ti skata mou xeis kanei?
Ouf...

Καπου καπου ερωτευομαι...

2009-01-29T11:54:00.010+11:00

Με επιασε παλι

Αυτο που λεμε αυτοκριτικη; Αυτο που με σπρωχνει να γραφω;
Απο που να πιαστει η μερα σου;
Απο τα προφιλ που ακυρωσες στο φεισμπουκ
Απο τα προφιλ στα σαιτ γνωριμιων
Απο το σφιξιμο στο στομαχι που σε γνωρισα
Απο το χαμογελο σου που εμοιζε να με λυπαται
Απο την σχεση την αληθινη που ζητας
Αν ερωτευθω εστω για λιγο θα στο χρωσταω
Πανε χρονια
Εως τωρα δεν ειχα καταλαβει ποσο μου ελειπες
Πριν ακομα σε γνωρισω
Ελιωσα μπροστα σου
Διαφανος
Μυριζα βουτυρο, καρυδα και βανιλια.
Ειναι μερες που αντικριζω τις αδυναμιες μου σε καθε φωτεινη γωνια του προσωπου σου
Λιγος για σενα σημαινει πια λιγος ανθρωπος
Οπου το κακο φυτρωνει εγω σφυριζω αδιαφορα
Τοτε σε σκοτωσα
Μετα με σκοτωσες εσυ
ποιος θα κερδισει
Στα σημεια παιζεται η παρτιδα
Αρκει μονο μια στιγμηΠερτπατησαμε χωρις να κραταμε τα χερια ο ενας του αλλου
Μου εχω δωσει τοσες πολλες ευκαιριες και δεν θυμαμαι πια να ληστευω ζωες για την συλλογη μου
Τους τελευταιους μηνες ειχα μαθει να μην φοβαμαι και τωρα καταλαβα οτι αυτο ηταν ψεμα
Απλα ειχα μαθει να κρυβω το κεφαλι μου στην αμμο
Δεν ειναι οτι δεν σε καλοδεχτηκα
Ειναι που δεν ειχα κατι να σου δωσω
Καποιοι "εσυ" το καταλαβαινουν νωρις και σωζωνται και καποιοι αλλοι πεφτουν με τα μουτρα.

Σου γραφω αποψε γιατι δεν μπορεσα να στο πω

Η παραξενη μου φυση εχει διαλεξει να σου παραδωθει

Σε ερωτευομαι
Θα θελα εσυ, απλα, να μου χαρισεις αυτο το "χορο"

Καλλιαρντοσυνη

2009-01-27T21:39:00.003+11:00

Αααααχ… Ποσο καιρο εχω να γραψω βρε παιδι μου. Πολύ καιρο. Τι να πεις; Μαλλον ότι ειχα να πω το ειπα. Αποχωρησε και ο φιλος μου ο Uber. Φιλος…λεμε τωρα. Προχθες αφαλοκοπηκαμε πανω από το τελευταιο εκλερακι που ειχε μείνει στο τραπεζι. Αν είναι ετσι οι φιλοι… Είναι ισως που γυμναζομαι κιολας και μου τρωει ολο το ενεργεια. Ναι, γυμναζομαι. Χθες εκανα ένα κοιλιακο. Όχι ένα κοιλιακο παραπανω. Ένα μονο του. Τι κουραση θεε μου-το θεος με μικρο θητα, μην χεστουμε, αφεντικα και δουλοι. Είναι μηπως που εχω αναδρομο Ερμη; Στελλα…δικιο δεν εχω; Μα όλα να τα βρισκει αυτό το παιδι; Εδώ σου λεει προβλεπει με ακριβεια Λονδρεζου. Εγω παλι μιας και το ανεφερα, προβλεπω ακριβεια στην Ελλάδα. Ναι,οικονομικη κριση. Γεματο το Αττικα το Σαββατο. Όχι, ψωνιζανε. Κανονικα. Γιατι η κουλη το θελει το Τομυ, αλλα που λεφτα για Τομυ. Gossip girl εκπτωσεων εχεις δει; Ε, στην Αθηνα εχει μονο από αυτά. Στο κεντρο λεω. Γιατι Κολωνακι και Πολιτεια(φτου κακα) εχει καμια 100ρια κανονικα. Τα ξαμολυσανε κατι αντι οικολογοι και λυμαινονται τους φυσικους πορους. Φυσικο προιον όμως θεωρεις και το γκομενακι που φυεται στο γκαζοβιλατζιο. Καιρο εχω να πάω. Ψωνιζω από ιντερνετ. Με προπληρωμενη. Καλυτερες τιμες και ερχονται σπίτι το πολύ σε δεκα μερες. Να προχθες παρελλαβα κατι φωτογραφικες και ένα 32χρονο bear4. Τι είναι το bear4; Ο κωδικος του προιοντος! Το τεσσερα αφορα την κλιμακα τριχοφυιας. Το μηδεν είναι της λογικης «Όταν πάω στον μπαρμπερη γδυνομαι και του φωναζω Τριμαρισε με αλυπητα» και το δεκα είναι «Δεν εχω δει ποτε μπαρμπερη», «Μαμα, η φλοκατη μας τραγουδαει Μαντονα» και τετοια. Τωρα που ειπα Μαντονα, καμια συναυλια θα παμε ρε συ bigDj; Ερχεται λεει η Duffy. Τετοια σκορδοκαιλα! Εδώ θα μου πεις ερχονται οι AC/DC. Τωρα που γερασανε ερχονται και αυτοι. Ουτε στην Ακροπολη δεν θα μπορουν να ανεβουν. Αν και εκει ειναι η θεση τους. Μαζι με τα αλλα αρχαια. ΕΙΜΑΙ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑ!!!

Τα τραγούδια που ΜαΣ πιάνουν απ' το σβέρκο... Vol.New

2009-01-14T18:58:00.006+11:00

Λοιπόν ρεμάλια(κάτι μου θυμίζει αυτή η ατάκα…) επειδή πολλές καλές νέες κυκλοφορίες υπάρχουν (πάτα το λινκ να κατεβάσεις καινούργιο Αντονι και αγόρασε Mary and The Boy) είπα να έχω και μια καλή playlist από όλους εσάς.
Το πόσο σημαντική είναι η μουσική για μένα, έγινε κατά καιρούς, παραπάνω από εμφανές. Τώρα περιμένω να δω αν είναι και για εσάς.
Το πόσο γουστάρω τις λίστες είναι επίσης φανερό. Τώρα θα φτιάξω μια από εσάς. Από το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα που λέει και ο καλλιτέχνης.
Πείτε μου ποιο είναι αυτό το (ένα διαλιεχτε και μόνο ένα) τραγούδι που σας «πιάνει από το σβέρκο», σας κολλάει στον τοίχο, σας πετάει στο πάτωμα, σας δίνει το ξυράφι στο χέρι ή αυτό το (ένα πάλι) που σας ντύνει γιορτινά, σας χαρίζει χαμόγελο και σας βάζει φτερά (σαν το redbull ναι).
Παράλληλα δώστε και λίγες λέξεις για τη σχέση, το παρελθόν, το παρόν, ή και το μέλλον που έχετε με αυτό το κομμάτι.
Θα τα μαζώξω, θα τα φροντίσω, θα τα βάλω στη σειρά την «σωστή» και τελικά στις λίστες του Πέτρου.
Άντε, θα βάλω και τον φίλο μου τον Γ. , τον γραφιστα-ειδωλο-καλλιτεχνη, να μας «μαγειρέψει» ένα εξώφυλλο-booklet (δυστυχώς ο άλλος γραφιστας-ειδωλο-καλλιτεχνης-εταιρο καλλιτεχνικό ήμισυ του Γ. είναι φαντάρος. Σνιφ…)

Ξεκινώ εγώ με το “Garden” από το Ten των Perl Jam. Ένα τραγούδι που είχε την κακιά συνήθεια να με γονατίζει… “Θα περπατήσω με τα χέρια μου ανοιχτά μέσα στον κήπο σου…”

Ένας άνθΡΩπος που έλεγε τον τόπο Του ετΑλον

2009-01-13T18:29:00.008+11:00

Μικροί και ανόητοι άνθρωποι. Είμαστε όλοι. Καμωμένοι συνήθειες. Αναφορές σε άλλες ζωές. Άξιες. Σημαντικές.
Κάθε πρωί στη δουλειά, με το πρώτο τσιγάρο, διαβάζω τα κείμενα των ανθρώπων που ζουν πάνω σε αυτή την μεγάλη σφαίρα. Λόγια, ήχοι και τελικά όλα εικόνες. Αγάπες, πάθη, αγωνίες αιχμηρές.
Σήμερα έπεσα πάνω στο μπλογκ ενός ανθρώπου που έλεγε τον τόπο του Εταλον. Το τελευταίο του κείμενο στις 7 του Οκτώβρη.
“...δυστυχώς μετά από 2 επεμβάσεις
δεν διορθώθηκαν πολλά
πιστεύω πως όλα σύντομα
θα τελειώσουν...”.
Το στομάχι μου σφίγγεται.
“...δεν θα ξαναχορεψω...”
Λυπάμαι.
"...κάποιος λόγος σίγουρα
θα υπάρχει
για να έχει συμβεί σε μένα
αυτό...”
Σκέφτομαι πόση δύναμη χρειάζεται κανείς για να παλέψει. Πόσο κοντά μας σκάνε οι "βόμβες". Θα μπορούσε να είναι ο καθένας από μας. Από εμάς που σκεφτόμαστε τα ταξίδια, τα γαμήσια, τα λεφτά, το φαΐ, τα ρούχα.
Στάσου μια στιγμή. Μια στιγμή μόνο μέσα στη μέρα σου και θυμήσου.
Ήσουν παιδί και σ’ενοιαζε μονάχα να βγει ο ήλιος να τρέξεις μαζί με τους άλλους. Να παίξεις.
Ήμουν παιδί και γελούσα με μια απλή γκριμάτσα του πατέρα μου.
Αν είναι τόσο απλό να είσαι ευτυχισμένος, τότε μπορείς να δώσεις λίγη χαρά και στους άλλους.
Ξέρω, ο εγωισμός είναι μια γρίπη που περνάει δύσκολα.
Ευτυχώς εδώ και λίγο καιρό, νιώθω ξανά υγιής. Ο Βαγγέλης ήρθε στη ζωή μου για να θυμίσει ότι είναι καλύτερα να απλώνω το χέρι, όχι για να πάρω, αλλά για να προσφέρω.

“Ν’αγαπας τους ανθρώπους… μη φοβάσαι κανέναν” από την “Μιράντα” του Κβητα.

Τα τραγούδια που με πιάνουν απ' το σβέρκο...

2009-01-08T16:33:00.004+11:00

Σημαδεμενα χαρτια; Συγνωμη που δεν εμφανιζομαι. Ειναι οι μερες που με θελουν μονο. Να μην εχω αυτη την ψυχοφθορα επαφη με κανεναν εκτος ισως απο εκεινον. Εσενα. Τα λεφτα τα πολλα ηρθαν. Τα μπραβο στη δουλεια και αυτα. Τα ταξιδια ειναι μπροστα μου αλλα εγω γυρναω το κεφαλι παντα προς τη μερια εκεινη. Περπαταω σε γεματα πεζοδρομια και γεμιζει το μεσα μου κενο απο φωνες και προσωπα αγνωστα. Μια συναυλια ασημαντη μεσα στην σημαντικη μας εννοια. Ταξιδευτες των καιρων των ξενων. Αποδοτες δικαιοσυνης εμεις, το τσιρκο απο μεγαλους προδοτες. Ζυγαρια που παλατζαρει. "Καλω στο βημα τη χαρη!" Κυματιζουν ακομα σημαιες στα μπαλκονια. Σημαιες θηριων που εσυ βλεπεις για στολιδια εορτων. Αρκει τοσο αιμα να ξεπλυνει τα χαρουμενα προσωπα των παιδιων; Αρκουν τοσα χαμογελα παιδιων να φωτησουν θυσιες εγωιστων γονεων προς την εξοδο;
Θα ψυθυρισω ξανα...τραγουδια, μαμα...

Τραγουδια...

Πρωτο He Promised I would find a little solace and some peace of mind...

Δευτερο Αν σ'αγαπουν να μαθουν να στο λενε κι αν δεν στο πουν να μαθεις να το κλεβεις...

Τριτο Oh no, I know A dirty word

Καινουργιος ανικανος...

2009-01-08T16:31:00.001+11:00

Η μελαγχολια θα μπορουσε να ειναι το μεσσαιο-Μεσσια- μου ονομα. Για χρονια αλλωστε ηταν. Η δυναμη που εσπρωχνε την δημιουργια. Παλιο κρασι. Ενα καλο πουρο απο αυτα που μισω. Φωνουλες στο διπλανο δωματιο. Τα παιδια πριν κοιμηθουν. Παω πανω απο τα κεφαλακια τους και τα φιλαω για καλυνυχτα. Μεσα στον υπνο τους τους ορκιζομαι αιωνια αγαπη και ας μην το περιμενε κανεις. Επεστρεψα καινουργιος. Μεσα στο τρενο για την βραδυνη μου εξοδο.
Θελω να γραψω αναιτια, ανορθογραφα και ατελειωτα.
Ενεργεια που αποφορτωνεται διαμεσω συναψεων ως μια πλακα νευρωνων και μυικων κυτταρων.
Τα δαχτυλα μου Ευα ειναι αυτα που επιασαν το μηλο. Οχι τα δικα σου. Τωρα εξοριστη και εσυ μαζι με μενα. Μα ειμαι στειρος. Ανικανος μπρος το δικο σου το αναστημα. Καινουργιος ανικανος...

Δωματιο νοσοκομειου

2009-01-07T11:07:00.008+11:00

πόσο χρόνο έχω ακόμα
όσο θες, είπε ο μικρός στην πόρτα
ο πετρος γύρισε το κεφάλι του στο κρεβάτι και κράτησε το χέρι του σφιχτά
ξέρω με ακούς, ξέρω πολλά που δεν ξέρεις, θα σου φανεί αστείο αλλά ακόμα χορεύω μόνος σπίτι, όταν έχω χρόνο μαγειρεύω κιόλας, σάπια κρέατα, φόνισσες και αρουραίους
κάποιος έρχεται τον ειδοποίησε ο μικρός
Ναι, τώρα
Θέλω να σου πω πως ότι και να γίνει πάντα θα σε μισώ ή μάλλον έτσι νομίζω. Με έμαθες να ζω για μένα και για αυτό δεν πρόκειται να ακούσεις ευχαριστώ ποτέ.
Κρύψου είπε ο μικρός και φτερούγισε αθόρυβα προς τη λάμπα του διαδρόμου
Ακούστηκαν λίγα βήματα
Ο πετρος γύρισε το κεφάλι τρομαγμένος
Σηκώθηκε απότομα και πήδηξε μέσα στο κουτί με τα σπίρτα
Από την ανοιχτή πόρτα μπήκε το πρώτο πόδι.
Κοίταξε το άδειο κρεβάτι.
Μπήκε και το δεύτερο
Μυρίζει θειάφι εδώ μέσα
Να βάλουμε παγίδες
Έλα τώρα να πλύνουμε τον άρρωστο
Μα θα βρέξει

Αρχίζω ξανά...

2009-01-05T12:17:00.007+11:00

"Αισθανθηκα ανασφαλης.

Καθως η μουσικη πεθαινε.
Δεν θα ξαναχορεψω.
Ξερω δεν εισαι ηλιθιο πλασμα αλλα ειναι τοσο ευκολοτερο να το νομιζω.
Γυρνα το βλεμμα σου στον ουρανο.
Η ομορφια ειναι χαρισμα.
Μην σπαταλησεις χρονο.
Ενα σαξοφωνο καπου κοντα.
Αποψε τοσο δυνατα Ειναι καλυτερα ετσι
Δεν γιατρευτηκα
Τοσο απλα τοσο υπεροχα ειναι ευκολα τα πρωινα χωρις βροχη
Οσο ευκολη και η νυχτα χωρις αγκαλια
Δωσε μου ενα τσιγαρο απο τα δικα σου Βαρεθηκα να στριβω
Δεν ειμαι σιγουρος για τιποτα πια
Σοφος λιγακι περισσοτερο και ψευτικος ακομα λιγοτερο Θα επρεπε να ξερεις καλυτερα ποσο ποναει να κοροιδεψεις ενα φιλο
Η ωρα περναει ειτε κοιτας ειτε οχι
Ο πονος ειναι υποθεση ενος χημικου συστατικου
Ποσο θα ηθελες καποιον αλλο δεν με ενδιαφερει
Τι εχεις εσυ να μας πεις για δακρυα; Φυγε Ειναι ωρα να με αφησεις μονο
Να με αφησεις
Φυγε"
"Τι χαζες κουβεντες;" σκεφτηκα
ΔΕΝ ΣΕ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Λες να με νοιαζει; Αν οντως με ενοιαζε θα ειμασταν για παντα μαζι. Τωρα απλα ελπιζουμε να ειμαστε. Σαν να μην ειχαμε πολλες ζωες και ανθρωπους μεσα στη δικη μας. Θα σου ευχηθω απλα να καταλαβεις ποσο ασημαντα μοιαζουν ολα μπροστα στο φοβο του να χασεις το παιδι απο την αγκαλια σου.
Καποιοι ανθρωποι ζουν για ενα χρονο καθε δεκα. Περιεργο;
Καποιοι ανθρωποι τα θελουν ολα και δεν ειμαι σε θεση να τους κρινω.
Εγω θελω κατι που μοιαζει σαν ολα.
Εμπνευση...
Εγινα σκαλι για καποιους και πατησα εγω πανω σε αλλους. Ποιον να κρινω λοιπον;
Σε αυτα τα ημερολογια που εμεις γραφουμε και εμεις ξαναδιαβαζουμε εχουμε βαλει τις αναμνησεις μας σαν τυχαιες συναντησεις με την μοιρα. Μην ξεχασω σημερα...
Μην ξεχασω εφετος...
Να πεταξω τα παλια γραμματα
Να αλλαξω το κουδουνι
Να καπνιζω περισσοτερο
Να τρωω φρουτα
Να συγχωρεσω
Να κρατησω το μαγικο φιλτρο αλλα οχι την συνταγη
Να συνεχισω να χαμογελω και να χαιρομαι οταν βλεπω ερωτευμενα ζευγαρια στο τρενο.
Να θυμαμαι οσους εφυγαν απο κοντα μας
Να συνεχισω να ζω για μενα γιατι ειναι αληθεια τα λογια του ποιητη φιλε...
"Εκτος απο την Μανα σου, κανεις δεν σε θυμαται, σε τουτο το μοναχικο ταξιδι του χαμου..."

'Ιτσ Καίτη Μπίτσ(it's Katy bitch)!!!

2008-12-21T15:33:00.006+11:00

Τωρα καποιος μας κανει πλακα ετσι; Η Καιτουλα σαν αλλη Dita Von Teese. Ενα αλμπουμ με 10 τραγουδια του ΑΝΤΥΠΑ!!! Θα μου πεις εδω εγραψε για την Πεγκυ, εκει θα κολωσει; Αντε και του χρονου η Μαριζα Κωχ στο Διογενη(αυτο υπαρχει ακομα αραγε;). Γουσταρω!!! Σπαστε τα συνορα!!!

"Μη μ'απειλεις εμενα;" (Ντένυ για πάντα)

2008-12-17T23:18:00.007+11:00

Εντάξει, το παραδέχομαι. Δεν είμαι αυτό που θα έλεγες «κατανοητός». Άλλα λέω και άλλα λες, άσε τις υπερβολές και τα λοιπά. Μπορεί να φταίει που μιλάω σαν το Γιωργάκη. Μπορεί να φταίει που κάνω αποχή από την τηλεόραση(μου το συνέστησε ο γιατρός «Lust for Life») και τα πρώτα σημάδια από τη στέρηση είναι εμφανή. Μπορεί να φταίει ο καιρός. Μπορεί να φταίει και το στραβό μου το κεφάλι. Τώρα όμως θα είμαι ξεκάθαρος(καλά μην το δένεις και κόμπο).
Με αφορμή μια συνομιλία με την προσωπική μου αστρολόγο μελλοντολόγο και την φράση «Μα όλοι οι μπλογκερς κουβαλάνε την κομπλεξάρα τους, δεν το πήρες χαμπάρι;»
Μωρέ μήπως έχει τα δίκια της; Μια σκέψη κάνω και μια έρευνα στον περιβάλλοντα χώρο θα κάμω.
Αν αρχίσουμε από την αφεντομουτσουναρα μου, τι παρατηρούμε; Μην απαντήσεις… Θα σου πω εγώ! Τα ύστερα του κόσμου, να τι βλέπομε. Μια του καλιαρντου, μια του σχοινιού, μια του παλουκιού (δεν θέλω σχόλια-ακόμα). Μια του σοβαρού (μη χέσω), του ποιοτικού και του εντέχνου. Η παράνοια ζει αυτή μας οδηγεί και αν μας βγάλει πουθενά εμένα να κάτσω να με φτύσεις. Τι θανατικά, τι λίστες με θύματα, τι τηλεοπτικές περσονες, τι χωρισμοί, τι αγάπες; Όλα εδώ στον αχταρμά!
Αλλά να ήμουνα εγώ μόνο ο ψυχανωμαλος;
Ο ένας είναι σε φάση «Μη του μιλάτε του παιδιού» είναι απογοητευμένο από τη ζωή και άνθρωπος δεν το πλησιάζει λες και ζέχνει από την μπόχα. Μέσα στη μιρλα να κόβει φλέβες και πάλι να σκέφτεται τι βαρετά που αυτοκτονεί!
Ο άλλος συνεσταλμένος με μικρές εκρήξεις καλλιαρντοσυνης. Με γαλλικά και πιάνο και δεν πιάνω και πότε θα με πιάσει και μένα κανείς να εύχεται μπας και δει μια άσπρη μέρα. Μωρέ έτσι όπως το πας «η μέρα εκείνη δεν(;) θ’αργησει».
Άλλη περίπτωση είναι η γκόμενα η νευρασθενικιά. Της φταίει η κοινωνία, οι μπάτσοι, οι δολοφόνοι, τα γουρούνια, τα αρνιά και τα κατσίκια. Γκόμενος πουθενά και τόνοι χοληστερίνης να είναι ο καθημερινός της εφιάλτης.
Είναι και τι κουλές εδώ που να ντρέπεσαι θα έπρεπε, σου λένε, επειδή είχες γκόμενο μπλογκερ λες και το mail του msn εσυ δεν το ζητησες ποτε. Μη σου πω ότι το βαζεις και στο προφίλ.
Ναι, σας αγαπώ αλλά θα τα ακούσετε ένα χεράκι.
Ετερη παρτσακλη κουδουνίστρα πιστεύει ότι ο κόσμος θα αλλάξει μέσα από την τέχνη και σφλομωνει το μπλογκ με ασυνάρτητη αιτία χασμουρητού.
Μη ξεχάσω και την ακτιβιστρια! Να ρωτάει το καλό μου : «πόσο επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις ο ρατσισμός του φύλου;» και να παίρνει κάτι απαντήσεις που τον ξεφτιλίζουνε τον κακομοίρη.
Έχουμε επίσης την καταναλώνω άρα υπάρχω πονεμένη, την γυμνάζομαι προσκυνήστε το είδωλο πονεμένη, την σκύλα που όλο γαβγίζει, την γάτα που όλο νιαουρίζει και ένα πρόβατο παραδόξως εξυπνότερο του μέσου όρου(στο μέσο όρο ανήκω και εγώ μην χαίρεσαι).
Το πλέον πρόσφατο στοιχείο στην ανθρωπολογικού καθαρά ενδιαφέροντος μελέτη μου, είναι ο μασκοφόρος μπλογκερ εκδικητής, που στο μπλογκ του γράφει ότι έχει σκοπό να καταστρέψει όλους τους άλλους και σε όποιον του αφήνει σχόλιο τον βρίζει κανονικά. Πρώτα βέβαια έχει περάσει από όλα τα μπλογκ και έχει αφήσει φρασουλες αγάπης και θαυμασμού ώστε να τραβήξει τα θύματα στην φωλιά του.
Αυτά μάζεψα όλα κι όλα ως αποτέλεσμα της ενδελεχούς διεργασίας που μου έφαγε πάρα μα πάρα πολύ χρόνο έχω να πω.
Απλά για το τέλος θέλω να σχολιασω κάτι πέρα από την πλάκα.
Ποιος είναι αυτός ο μαλάκας που θεωρεί τον εαυτό του κριτή των πάντων και φυσικά κέντρο του κόσμου ώστε να διαδίδει παπαριες για άλλους και να κάνει ηλίθια ban στην κοινότητα μας; Αυτό είναι μια αληθινή περίπτωση που έχει αναφέρει και ο τοβενε και εγώ, ξανά. Θα πρέπει να ξέρει αυτή η τσουΛΙΤΣΑ.COM ότι ο άνθρωποι έχουν ζωή κυρίως εκτός blogs και εκεί μπορεί να αναμετρηθεί στα ίσια με όποιον θέλει αν ποτέ έχει μπει στο κεφάλι του η λέξη αξιοπρέπεια(μη σκιαζεσαι δε λεω να μουτζοπιαστητε, φυματικια).
Αγαπητό μου κατακάθι, αν η φωνή μου φτάνει στο σκοτεινό και ανήλιαγο λαγούμι που έχεις σκάψει, μάθε ότι η λέξη «πουστιά» είναι βρισιά γιατί υπάρχουν ζωύφια σαν και εσένα.
«Κανείς δεν βλέπει το κακό πάνω στον ίδιο του τον εαυτό, αν όμως κάποιος άλλος συμπεριφερθεί κακά, τότε θα το διακρίνει τούτο καθαρά» Σωκρατης.

Δεν αξιζεις ουτε ενα πινακα(αποχαιρετω σε...)

2008-12-17T11:52:00.003+11:00

Παραλογα τοσα και τοσα Βρεθηκαμε γιατι ηταν ολα κανονισμενα Φιλιθηκαμε γιατι ειχαμε πιει κατι παραπανω Χορεψαμε γιατι η μουσικη ηταν δυνατη Πηγαμε σαββατοκυριακο στο εξοχικο γιατι σπιτι μου φιλοξενουσα Γνωρισα τους φιλους σου και το μετανιωσες Γνωρισες τους δικους μου και γελουσες Καναμε ερωτα για να μαθουμε ποσο διαφορετικοι ημαστε Εφτασα μπροστα απο μια πορτα και σκεφτηκα να την ανοιξω γιατι ηθελα απλα να δω τι κρυβει πισω της Γυρισα και σε κοιταξα Απλωσα το ενα μου χερι Ηθελες να απλωνα και τα δυο Γυρισες την πλατη και εφυγες Εξαφανιστηκες Να ξερεις την περασα την πορτα εκεινη αλλα θα ηταν ολα πιο ησυχα μεσα μου αν δεν ηξερα πως...
Τρεξαμε πισω απο σαπισμενα ονειρα να φτασουμε μια ευτυχια που το ενα θα γινοταν δυο Υστερα και καθολου αργοτερα Σαφως ανωτερα αλλα και αφελεστατα οντα Διπλα απο μια πενα λιγα τραγουδια ανωδυνα να φωναζουν στα ορια της γελοιοτητας πραγματικα ασημαντες σκεψεις Δεν ειχα ποτε κατι παραπανω απο μενα Εσυ ησουν αρκετα μεγαλη υποθεση αλλα δικια σου υποθεση Να ψαξω αν φταιω τι νοημα θα ειχε Παρολα αυτα το εκανα και τωρα εδω γραφω για αλλη μια φορα αυτοματα να ξορκισω τους δαιμονες Μα ηταν ποτε δυνατον; Αν αναρωτηθουμε ο καθενας για την παρτυ του ισως να φτασουμε καπου Καπου πιο φωτεινα απο σημερα Οι γιορτες εφτασαν ας τις καλοδεχτουμε γιατι τα λαμπιονια ειναι πολλα και μπορει και να μας κανουν ντου!!!

Στοιχειο δευτερο: Χερια

2008-12-12T10:05:00.004+11:00

Λόγια συμμετρικά και όμορφα γιατί όταν μιλάς σε ένα ζώο δεν έχει σημασία τι λες αλλά πως το λες. Θα είναι ήσυχο αν το χαϊδέψεις και του μιλήσεις γλυκά ακόμα και αν του λες πόσο ωραία σούπα που θα κάνει το κεφάλι του βραστό.

«Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ. Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει. Μόνο που έχει ένα ελάττωμα: Ξέρει να σκέφτεται.»
Όλοι μιλάμε αυτές τις μέρες. Άλλοι κουραστήκαν πιο νωρίς. Άλλοι πιο αργά. Άλλοι καθόλου. Άλλοι πάλι δεν ασχολήθηκαν. Η μάνα μου θέλει σήμερα να βγει να πάρει τα δώρα των Χριστουγέννων για τα μικρά. Η ζωή συνεχίζεται. Την αγαπώ. Απλά μερικές φορές θα ήθελα να μην μοιάζει τόσο πολύ στην Ντενυ Μαρκορα. Και η ζωή και η μαμα…
«δεν φιλοσοφούμε για να σώσουμε την επανάσταση, αλλά για να σώσουμε την σκέψη μας και την συνοχή μας»
Οι προτάσεις και οι παράγραφοι μου πεθαίνουν γρήγορα. Μικρά σώματα και μικρές ζωές. Νομοτέλεια. Όπως τα έντομα.
"Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια φως;"
Δεν σε πολύ νοιάζει. Αρκεί να έχεις και συ την λυχνία σου να βλέπεις πόσα πήρες και πόσους γαμησες. Να χύσεις μπορείς ακόμα; Ε, τότε μπράβο σου ανθρωπάκο!
«Φωτογραφίσανε τον πόνο και έχει χρώμα κίτρινο»
Λυπουμεθα. Τι φιάσκο και αυτό. Αφιερώνουμε στους νεκρούς βίντεο και τραγούδια. Πόσο μοντέρνο στ’αληθεια! Θα κατέβω και εγώ στους δρόμους με αποπληρωμένες δόσεις για νέες εμπειρίες καταναλωτικές. Κρίμα για την βιτρίνα. Κρίμα. Πόσο θα θελα να έχω και ένα και δυο και τρία κινητά! Το τελευταίο κείμενο που μου διάβασες ήταν μια διαφημιστική καταχώρηση από τον κατάλογο του Πλαισίου. Το βρήκα πράγματι ρομαντικό! Μετά έφυγες να ψάξεις άλλους πουτσους. Τι; Σε σοκάρω; Μετά από όλα αυτά που συνέβησαν σε σοκάρω εγώ; Οποία ευχαρίστησης στον ουρανίσκο μας Μοργκανα!
«καταλήγουμε στο να αγαπούμε τους βασανιστές μας επειδή υπάρχουν για να μας βασανίζουν με λογικές μεθόδους βασανιστηρίων. Αυτό φαίνεται τόσο φυσικό από τη στιγμή που δεν παρουσιάζεται τίποτα άλλο...»
Να έρθουν όλα από μόνα τους. Ναι αυτό θα ήθελες. Να σαι κοιμισμένο κομμάτι ανθρώπινο λιγάκι, που να γκρινιάζει για τη ζωή και να βιώνει εμπειρίες faux, σαν τον Πέτρο. Μήπως και συ λοιπόν θες την συνταγή; Για έναν ψεύτικο Κώστα, μια ψεύτικη Γιώτα, έναν ψεύτικο Άρη(σ’αγαπω), μια υπέροχα ψεύτικη θεια στην κουζίνα από κερί.
«Ούτε η επανάσταση ούτε η ανωτερότητά της ακτινοβολούν σήμερα στον κόσμο, αλλά ο μηδενισμός» Μάλλον κάποια πράγματα αρχίζουν να αργοσαλεύουν κάτω από το δέρμα μας.
Γι’αυτό αγαπώ τις ταινίες τρόμου. Τα πορνό επίσης.
Έλα σπίτι μικρό μου και θα σου διαβάσω Ποε και απόψε. Μόνο που εκείνο τον μπαλτά στο συρτάρι, θα τον έχω καλοτροχησμενο.
«Οι υπάλληλοι του δήμου ξεπλένουν το αίμα στην πλατεία των ανθρωποθυσιών». Ένας στο χώμα ναι, αλλά κανείς δεν του μίλησε εκεί στου Μωραΐτη για τον αγώνα. Μόνο για το expansion του w.o.w. Έλα, πάμε για Ντοτα στα Εξάρχεια και ίσως σταθούμε τυχεροί!
«Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέσει την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.»
Χέρια ματωμένα. Από την μάχη που δώσαμε πάνω από το τελευταίο σορτσάκι Galliano στο Golden Hall.

« [Υ.Γ.] Και για ν' αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Όλη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ήπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ορισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου»

Στο σημερινό κείμενο αποδομηθηκαν από τον Ιερόσυλο Πέτρο, οι : Καρυωτάκης Κώστας, Οκτάβιο Πας, Κατερίνα Γώγου, Ναζιμ Χικμετ, Κορνήλιος Καστοριαδης, Τσαρλς Μπουκοφσκι, Μπερτολ Μπρεχτ, Αλμπέρ Καμυ και ουχί ο Πόε…

Στοιχειο πρωτο: Υψος

2008-12-08T22:44:00.008+11:00

Αχ πόσο βαριέμαι, να σ’αγαπαω με τον τρόπο που σ’αρεσει. Οι στίχοι είναι ότι μας απέμεινε. Έχουμε χάσει τόσα που δεν ξέρουμε τι είναι δικό μας. Μαλακίες. Δεν έχουμε χάσει τίποτα. Μπλεγμένα δάχτυλα σαν κλωστές στα πουλόβερ σου. Έχεις φορέσει ποτέ ρούχο φτιαγμένο από τα χέρια της μάνας; My mother was a tailor Στο μυαλό περίεργες αντιδράσεις. Που θα μας βγάλει αυτό το μονοπάτι; Η σχιζοφρένεια είναι το καταφύγιο ή το τέλος μιας λάθος στροφής; Αν είναι να φύγω ας φύγω πρωί στη σωστή εποχή σε λάθος στροφή Άνθρωποι με στολές σκοτώνουν άλλους ανθρώπους και μετά γίνονται μάζα συμπαγής να απωθήσουν την αντίδραση. There was a shooting, police on my back Άλλοι άνθρωποι υποκινούμενοι από το κενό της ζωής τους καταστρέφουν περιουσίες γιατί απλά δεν πιστεύουν στην έννοια της περιουσίας. Αντίδραση, αντίδραση το μονο που θα κανω Τα μηχανήματα καίγονται. Τα μάτια δακρύζουν. Θεατές στον καναπέ everybody is here just sitting round, staring at the ceiling και άλλοι μέσα στην άγνοια χορεύουν και φλερτάρουν μέχρι το πρωί. Ένας φίλος θα κάνει το τεστ την Τετάρτη. Κάνουμε έρωτα ασύδοτα. αν ήσουν κορίτσι θα σε παντρευόμουν θα είχα σωθεί από τα βάσανα αυτού του κόσμου Σεξ συνειδητά και απροφύλαχτα. Im gonna love you till you love me then no more Πως μεταδίδονται τα ιδεώδη; Μα δεν υπάρχουν ιδεώδη. Το ξέρεις αυτό δεν είναι αλήθεια. Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα υπάρχουν συνειδήσεις και όσο υπάρχουν συνειδήσεις-έστω και υποταγμένες- θα υπάρχει αξία, αίτιο και αιτιατό, τέχνη, βήματα αποφασιστικά και αποφασισμένα. Η ιστορία των ανθρώπων είμαι μία συνεχής παλινδρόμησις Πες μου λοιπόν τι βλέπεις από εδώ; Να πάμε αλλού μήπως; Θα πάμε έτσι κι αλλιώς. Η εθνική μας μνήμη διαρκεί όσο και οι ειδήσεις των 8μιση. Είναι βαλμένες στο στόμα τηλεοπτικού ήρωα, κουβέντες. Έτσι γιατί είμαι στη γενιά που μεγάλωσε με την ιδιωτική τηλεόραση και δεν με σκιάζει το μέσο καθόλου. Television rules the nation Το χω σιχτιρίσει και το χω αγαπήσει. Όταν αρχίσω να ντρέπομαι σημαίνει ότι έπαψα να αμφιβάλλω. Τόσες φωτογραφίες στο πάτωμα και γω κοιτάζω αυτές στην οθόνη. σ' αυτό το σαλόνι που ο καναπές έχει βουλιάξει βρήκα μια φωτογραφία, εσύ κι εγώ σχεδόν δεκάξιΘα καταναλώσω γιατί έτσι γουστάρω; Ξέρω την απάντηση αλλά είναι μέρες που είμαι τόσο αλαζόνας και θέλω απλά να συνεχίσω να κάνω ότι κάθε βράδυ… Σχέδια για να κατακτήσω τον κόσμο. There'll be no time for fretting No fussing or complaining anymore Είμαι εδώ και βαδίζω προς τα Χριστούγεννα. Αφήνω το πρώτο ψίχουλο στο δρόμο. εγώ που έχω με το τίποτα πονέσεικαι μ' ένα ψίχουλο συνήθισα να ζω Είμαι 174 εκατοστά.I'm glad I held out for somebody like you. I had a tall dark handsome stranger. I've had the devil in disguise

Στο σημερινο κειμενο ακουστηκαν οι Κβητα, Μανος Ελευθεριου, Αντιδραση, Θανος Ανεστοπουλος, Πανος Φαλαρας, Νικος Γκατσος, Heart, The Animals, They Might Be Giants, Daft Punk, Billy MacKenzie, Supergrass

Οι αρκουδες δεν πεφτουν σε χειμέρια...

2008-12-07T17:37:00.012+11:00

Έχει ξημερώσει και ακούγονται οι καμπάνες από κάποια ,ευτυχώς όχι και τόσο διπλανή εκκλησία.
Πριν καμιά ώρα γυρίσαμε σπίτι. Φιλοξενώ και τον καλό μου φίλο που είναι φαντάρος-ναι αυτόν που δεν βρήκαμε ακόμα βύσμα και ψάχνουμε και βοήθεια δεχόμαστε και σεξουαλικές χάρες κάνουμε αλλά μόνο κάθε δεύτερη τρίτη 9 με 11.
Η έξοδος του Σαββάτου φυσικά και πάντα είναι χάλια. Γιατί; Μα γιατί είναι όλα πήχτρα και φαντάσου ότι βγήκα κατά τις 2+30. Όλοι οι δρόμοι στο κέντρο κλειστοί και κάτι τέτοιες ώρες χαίρομαι που δεν έχω αυτοκίνητο. Κάτι άλλες ώρες πάλι βλαστημώ τον εαυτό μου που δεν παίρνω ένα. Η παρέα μου έκανε μια ώρα και κάτι να έρθει από Booze το στο Fou.
Τι δουλειά είχα εγώ εκεί; Μα είχε γιορτή ένας φίλος ντε. Άσε που έχει και την πλάκα του με τόσο άκυρα βιντεοκλίπ που βάζει. Καλομοίρα στην ΕΤ1 και Rihana στο star academy της Γαλλίας. Και τα ενδιάμεσα των βίντεο στην οθόνη ένα τεράστιο “DVD United”. Μα τόσο τσιπιδες;
Έρχεται η παρέα από FOU και φεύγουμε για Big. Περνάμε τις γραμμές του τρένου και δυο τρία στενά παρακάτω στρίβουμε αριστερά. Ιερά Οδός και Φαλαισιας.
Διαφήμιση του κάνω τώρα; Δεν βαριέσαι, τουλάχιστον αυτό το αξίζει.
Το αξίζει γιατί είναι ζεστό, με πολύ ξύλο, έχει ευγενικό προσωπικό, έξυπνη διαρρύθμιση και αν είσαι φίλος των τριχωτών βρήκες την φωλιά. Τα κυριότερο όμως είναι ότι ο φίλος Ντιτζει έπαιζε χθες και μας έδωσε τα μυαλά στα χέρια. Τραγούδια τέλη 80ς αρχές 90ς. Από Σαμανθα Φοξ έως Kate Bushκαι από Ραφαέλα Καρά έως Bananarama
Παρεμπιπτόντως, το μαγαζί είναι τρελά φθηνό(ναι κάνω διαφήμιση είναι πλέον εμφανές).
Ξαφνικά στο αυτί μου έρχεται το όνομα… "Rooooooooooooooooooxane”. Γυρνώ και βλέπω στην οθόνη το αντίστοιχο κομμάτι από το Μουλεν Ρουζ. Μετά από λίγο το “All That Jazz” από το Σικάγο!!!
Δεν υπάρχει αυτός ο Ντιτζει! Απλά δεν υπάρχει!
Ξέρεις εσύ πολλά μαγαζιά να τολμούν τέτοιο πρόγραμμα; Όχι θα σου απαντήσω γιατί σίγουρα ότι και να λες πουθενά δεν έχεις συναντήσει κλείσιμο προγράμματος με την αμπιεντ εκτέλεση του «Μια αγάπη μικρή».
Ε, νομίζω ότι μετά την απογοήτευση από το πάρτι της Lifo την Παρασκευή, μια ευχάριστη έκπληξη την χρειαζόμουν.
Χειμώνας λοιπόν στο λαγούμι των αρκούδων.
Μην ψεκάσεις.
Αγάπησε το.

Ένα μεσημέρι στου τηλεκοντρόλ τα μέρη (The Outing Vo.2)

2008-12-04T18:53:00.004+11:00

Η μάνα του δειλινού καμπάνα, συνέχισε να απαριθμεί ανθρώπους που δεν απασχολούν την κοινή γνώμη και δεν ασχολείται και η κοινή γνώμη μαζί τους για να με πείσει ότι δεν νοιάζει και κανέναν αυτό που κάνεις στην προσωπική σου ζωή.
Διαφωνώ. Πάντα υπάρχουν κουτσομπόληδες.
Όπως για παράδειγμα χθες το απόγευμα. Γυρνάω σπίτι και παίρνω το πιάτο μου στο χέρι για να φάω μπροστά στην τηλεόραση-κακή συνήθεια να την κόψω πρέπει- που άλλες ώρες δεν βλέπω συχνά γιατί ασχολούμαι με το πισι αν δεν έχω βγει τσάρκα στα πέριξ.
Τα κρατικά είχαν τα δικά τους, δλδη κάτι βραζιλιανοισπανομεξικανικα με ολίγη από ατίθασα νιάτα. Το μαντ την Εύα και μετά θα ερχόταν ο Θέμης. Το ΜΤιΒι καμένα βίντεο σε διαρκές ριπλει. Η Τατιανα ούτε που πήρα χαμπάρι. Το Μεγκα δεν θυμάμαι. Στο Σκαι ούτε πρόλαβα να φτάσω γιατί στο μεταξύ έπεσα πάνω στην Άννα την Δρουζα που είχε δυο τυπακια στο καναπέ και φάσα κάτω στην οθόνη...
«Δεν έχω πάει ποτέ με γυναίκα»-κρίμα δεν ξέρεις τι χάνεις σκέφτηκα και τι να του συμβαίνει του παιδιού τόσο χρονών και ακόμα άπαρτος;
Μετά κατέβηκε η τροφή στο γαστρεντερικο και έδωσε ενέργεια, οπότε εγώ με φουλαρισμένο ντεπόζιτο είδα ότι ένας από τους τύπους είχε πολύ κοκκινωπό μαλλί-βαμμένο;- και ο διπλανός μια φωνουλα-αχουτο, συμπαθέστατο ήταν- και στο κοινό τσουπ…ο Τολης ο Σκουλαριωτης και η Ευαγγελία από την ΟΛΚΕ-αυτή που παντρεύτηκε στην Τήλο, ναι. Οπότε κατάλαβα-αργά κάπως- ότι το θέμα μας είναι…εμείς.
Αλλάζει και η φάσα.
«Είμαι ομοφυλόφιλος και είμαι ευτυχισμένος». Μπράβο σου βρε! Εγώ πάλι είμαι ποδολαγνος(ψέμα ντε) και έχω μια ντουλάπα τίγκα στα Ντακταριν!
«Το έχεις συζητήσει με τους γονείς;» ρωτάει η αδέκαστη Άννα.
«Όχι» απαντά ο κοκκινοτρίχης «Μόνο με την μάνα μου αλλά κάνει σαν να μην το άκουσε».
Εδώ είμαστε. Κοινές προσλαμβάνουσες; Καμία σχέση.
«Ούτε εσύ το συζητάς, έτσι Τολη;» Τι πράγμα; Ο Τολης με την σελίδα στο myspace –ναι την έχω δει γιατί;- να γράφει ότι είναι Bear Lover και Bear Chaser και Bear δεν ξέρω και γω τι άλλο, το έχει κρυφό; Ο Τολης που ξημεροβραδιάζεται στα κανάλια και γενικά τον λες κοινωνικό άτομο έως μαϊντανό; Από ποιον το κρύβεις αγάπη; Μιλάω και γω τώρα θα μου πεις; Το αντιπαρέρχομαι.
Αλλάζω κανάλι γιατί τους βαρέθηκα και περνώ από Αλτερ. Τσουπ… Η Ρανια μιλούσε με ένα πατέρα, νεότατο, ενός 2χρονου παιδιού και προσπαθούσε να καταλάβει-και εμείς μαζί- γιατί αυτός φοβόταν ότι ο γιος θα του βγει αδερφή. Ξέρω και γω τι λέγανε πριν; Μπορεί ο μικρός να κράταγε την πιπίλα πολύ ώρα στο στόμα και να έβγαζε ερωτικούς ήχους όταν του έβαζαν αλοιφές στο ποπουδακι για να μην συγκαεί! Ή μπορεί να έκανε πολύ παρέα με την κουδουνίστρα και ο άμοιρος πατέρας να φοβήθηκε ότι θα επηρεαστεί!
Αυτή η κουβέντα ήταν ακόμα πιο βαρετή και άρχισα το ζαπινγκ –ανάμεσα σε αυτά τα δυο κανάλια, δεν πήγα σε κάτι πιο πχοιοτικο, όχι.
Άννα: «Ο τολης σκουλαριωτης αποκαλύπτει ότι είναι…» Shokin’!
Ρανια: «Φοβάμαι ότι ο ομοφυλόφιλος κουνιάδος μου θα κολλήσει το παιδί μου» ΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!
Άννα : «Οι γονείς μου δεν ξέρουν ότι είμαι ομόφυλος» Προσπερνώ την λέξη και αναρωτιέμαι αν αυτός είναι ο καλύτερος ή τουλάχιστον ο πιο προχω τρόπος για να κάνεις outing. Χαρά που θα πήρε η μάνα του δεν λέγεται. Τρέχοντας θα πήγε στο ζαχαροπλαστείο να πάρει φιντανάκια να κερνάει για τα καλορίζικα.
Ρανια: Διαφημίσεις. Ποια εταιρία πληρώνει για να διαφημιστεί στην Θρασκια άραγε;
Άννα: Διαφημίσεις. Μπράβο συγχρονισμός.
«Μετά τις διαφημίσεις θα ακούσετε τι μας είπε ο οδηγός του Ι.Χ που παρέσυρε τον άτυχο ηθοποιό(αυτό το ατύχημα πραγματικά με στενοχώρησε εχθές παίδες, αλήθεια).
Έκλεισα την τηλεόραση.
Θυμάμαι το τέλος της κουβέντας με την μάνα μου.
«Θα σου πω κάτι τελευταίο και δεν θα σε ξαναενοχλήσω για αυτό το θέμα. Πιστεύω ότι μπορείς να το αλλάξεις. Κάνε μια προσπάθεια».
Ακόμα κρατάει τον λόγο της.
Φαντάζομαι και τα πιστεύω της.

Υ.γ: Ουμπερμασταρντ; Θες σαουντρακ; Πάρε να χεις…
Υ.γ2: Η κυρία Δρουζα-που Λάλας να την πλακώσει εύχομαι- έκανε και την ερώτηση της χρονιάς! «Πως βρίσκεις σύντροφο;» Πως βρίσκεις υπομονή και δεν μου φέρνεις το οτοκιου στο κεφάλι έπρεπε να ρωτήσει αλλά τα ήθελε και αυτονών ο κώλος. Μα πας στη Δρουζα; Πας στη Δρουζα; Ακούς εκεί! Πως βρίσκει σύντροφο! Με την μύτη μαντάμ! Η Ευαγγελία της απάντησε με ένα ειρωνικό γελάκι «Όπως όλοι οι άνθρωποι. Όπως και εσύ»

Η μαμά μου η καλή, καθαρίζει με Roli (The Outing Vol.1)

2008-12-03T21:03:00.007+11:00

Πάλι έχω τρελά καλή διάθεση. Τι μου συμβαίνει; Δεν μπορώ άλλο πια. Έχω καταπιεί το χάπι της ευτυχίας και δεν το ξέρω;
Ο Λοστθοτς με λέει πως δεν γράφω πια προσωπικά και εγώ είπα να το αναλύσω σε ποστ γιατί θα μου πάρει χώρο πολύ.
Δεν ξέρω. Μια οι προκλήσεις και το πόσο μου αρέσει να φτιάχνω κασέτες(παλιότερα), σιντις(ακόμα και τώρα) και λίστες στο ραπιντσεαρ(εσχάτως), ήρθε και έδεσε το γλυκό. Αν και νομίζω ότι μέσα στα κείμενα όλων μας, ακόμα και όταν γράφουμε για τον Τριστανο και την Ιζολδη, έχει κομμάτι του πρωινού μας και του μεσημεριού μας και της μέρας μας ολόκληρης. Εδώ να πω και το ορθότατο της αποχής που την έχεις ανάγκη μερικές φορές. Του παιχνιδιού και άλλων άσχετων, άκυρων και χαρούμενων. Μάλλον φταίει ότι ο Πέτρος είναι ακόμα στην εντατική και εγώ έχω αναλάβει την διαχείριση. Δεν είμαι τόσο γοητευτικός-αν ήταν έστω και λίγο εκείνος-, είμαι λιγότερο μαλάκας και έκανα και outing στη μάνα μου που εκείνος δεν ήθελε.
Τι έγινε στο ξεμπρόστιασμα στη Μάνα-παρεμπιπτόντως το έχω κάνει εδώ και 3 εβδομάδες αλλά ξέχασα να το αναφέρω- ρωτάς;
Τι να γίνει;
Τα κλασσικά;
Όχι τα κλασσικά! Εδώ είχαμε να κάνουμε με μια αποκάλυψη. Αυτή δεν είναι μάνα! Είναι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος(όχι της ελληνικής κυβέρνησης, της ελβετικής που είναι και πιο ανοιχτόμυαλοι).
Πέρα από το αρχικό γούρλωμα του ματιού, η συζήτηση κύλησε χαλαρά, χωρίς φωνές και τυμπανοκρουσίες, δίπλα από το τζάκι και μόνο σοκολάτα ζεστή δεν ήπιαμε να λέμε τα διάφορα. Είναι που το χειρίστηκα διπλωματικά. Πρώτα έφερα την συζήτηση σε ένα σημείο ώστε να με ρωτήσει τι κάνω, πως περνώ ερωτικώς και αν θα παντρευτώ. Μετά της είπα ότι έχω σχέσεις με άντρες-πόσους ακριβώς ήθελε να ρωτήσει αλλά το έπαιζε-, μετά έγινε αυτό με τα μάτια που λέγαμε και ρώτησε η Ελληνίδα μαμά: «Τι εννοείς;»
Για να μην μείνει με την απορία της εξήγησα και έπαιξα μετά το καλό μου χαρτί δηλαδή την φράση «…ξέρω ότι αυτό μπορεί να αλλάξει τις σχέσεις μας για πάντα…».
Εδώ αγαπητό μου παιδί μπαίνει υπόγεια το νοούμενο «Είμαι οικονομικά και συναισθηματικά(αυτό παίζει) ανεξάρτητος. Μένω μόνος και μακριά. Είμαι έτοιμος για όλα. Πρόσεξε πως θα το χειριστείς, μητέρα».
Το πιάνει το υπονοούμενο η μμμαμά και σκέφτεται «Κάτσε τώρα γιατί αυτός μπορεί να μας φτύσει κανονικότατα και να τον ξαναδούμε στην κηδεία μας που θα έρθει να με νεκροφιλήσει(χτυπάμε όλοι ξύλο ομαδικά γιατί αγαπώ την μαμά μου μέχρι την τελευταία της σταγόνα και μόνο που το λέω ανατριχιάζω)».
Έτσι και έγινε μια συζήτηση ήρεμη, χωρίς καν ένα βούρκωμα βρε αδερφέ, μια φωνή, ένα κάτι τελοσπαντων! Μου είπε μήπως να προσπαθούσα να το αλλάξω(απορρίφθηκε), να έκανα ξανά σχέση με μια «κοπελίτσα» (δεν είμαι και μελλοντολόγος αλλά δεν το βλέπω να έρχεται), να προσέχω(κλασικό ακόμα και αν έχεις παραμεγαλώσει), πολλά γίνονται(εμένα θα μου πεις; Δεν τα βλέπω;), για έναν τυπά του κοινωνικού της περίγυρου που μεθάει (λέει) και την πέφτει σε όλους τους φίλους του σε δημόσιες εκδηλώσεις(αν μιλάμε για ζωοπανήγυρη, που γίνεται συχνά σε μια κοντινή στην Αθήνα πόλη, τότε είναι λίγο κινκυ) και άλλα επίσης στον ίδιο τόνο σαν να κάναμε κουβέντα για μια αποτυχημένη εξεταστική στο Πανεπιστήμιο. Δηλαδή «δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις αλλά τι να κάνουμε τώρα, να πεθάνουμε;».
Να φανταστείς της είπα ότι περίμενα να το φέρει βαρέως, γιατί έχω ακούσει κάτι εξτριμ αντιδράσεις τύπου «Φύγε από το σπίτι, ανώμαλε» και μου απάντησε με μια ηρεμία : «Σιγά… Κανείς δεν τα κάνει αυτά. Και αυτοί που ακούς δεν είναι έτσι(δεν το έπιασα το τελευταίο αλλά ένιγουει)».Οπότε και εγώ σκεφτόμουν μήπως έχει αρχίσει γιόγκα και την έχει δει ειμαι-παντα-ηρεμη-γιατι-εχω-ευαισθητα-τσακρας ή μήπως μέσα στα χάπια για την χοληστερίνη έχει πέσει και λίγη διαζεπαμη(Βαλιουμ αμόρφωτε άνθρωπε)!
Λάθος σκέψεις φιλαράκι(αυτό που μια γράφω καλιαρντα και την άλλη στρειτ, πολύ με έχει μπερδέψει)! Η γυναίκα είχε σχέδιο!!! Σου λέει θα του την φέρω από αλλού. Με φέρνει λοιπόν στο σημείο όπου την ρωτώ «πως θες να το διαχειριστώ γιατί εσύ ζεις με τον ίδιο κύκλο τόσα χρόνια και σε μια κλειστή κοινωνία» και εννοούσα συγγενείς και λοιπούς και γενικά ότι περιφέρεται και συνδέεται με το πατρικό μου.
Για να μην στα πολυλογώ (που ήδη το κάνω) μου ζήτησε να μην το μάθει κανείς. Ούτε καν τα αδέρφια μου!
«Σύμφωνοι, απλά να ξέρεις ότι δεν μπορώ να κρατήσω επαφές με κανέναν γιατί θα πιέζομαι όταν για παράδειγμα θα με ρωτούν για τις σχέσεις μου ή πότε θα παντρευτώ και τέτοια»
«Δεν είναι ανάγκη να απαντάς και συ» μου γυρίζει η μάνα. «Γιατί να τους δίνεις λογαριασμό;» σαν να μου τα μπέρδευε λιγάκι η δεν-παιρνεις-δεν-δινεις-λογαριασμο μανα
«Ρωτάει κανείς γιατί δεν παντρεύτηκε ο θειος σου ο Τάδε;» ποιος;
«Γιατί δεν παντρεύεται ο Νίκος της Καιτης;» έλα μου;

(συνεχίζεται… γιατί κουράστηκα…)