Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

It’s Not My Birthday Anymore... (Τριάντα,ολογράφως)


Ναι και πάλι ναι! Είμαι επισήμως στα ωραία μου 30!!! Τι να κάνω;; “Ένα τράβηγμα να κάνεις γιατί έχεις αρχίσει να ρυτιδιαζεις” Καθόλου πρωτότυπο. Next. “Κάνε μαλλί” Δεν έχω μαλλιά σου λέω!!! Με τον πόνο μου παίζεις; Που πάω κομμωτήριο και με ρωτάει η περιχαρής τριχοκαλλιτέχνιδα “Πώς να το κάνουμε το μαλλάκι ;” Αφού και συ μωρή μαλλάκι το αποκαλείς, σαν τι να το κανες; Ραστα; Άστα να πάνε άστα. “Να κάνεις μια λιποαναρρόφηση” Δεν μπορώ κάνω κοιλιακούς “Και περιμένεις χαΐρι και προκοπή από δαύτους; ” Γιατί; Ξέρεις κάτι που πρέπει να μάθω; “Ναι, γλυκέ μου…το τηλέφωνο του πλαστικού χειρούργου” Ακολουθεί ραντεβού με τον ειδικό.
–Καλησπέρα σας
-Καθίστε
-Θα με αντέξει η πολυθρόνα;
-Έχει αντέξει χειρότερα
-Ωραία…λοιπόν… μια λιποαναρρόφηση σκέφτομαι να κάνω όπως σας είπα και από το τηλέφωνο
-Τι μια αγάπη μου; Εσύ για να στρώσεις θες δυο την ημέρα!
-Τόσο χάλια γιατρέ;
-Όχι…τόσο ακριβά.
Νομίζω πάντως πως είμαι στα καλύτερα μου και δεν θέλω σχόλια πάνω σε αυτό!
Τριάντα, ολογράφως, λοιπόν και είπα δεν θα κάνω τιποτις για να το γιορτάσω. Παρόλα αυτά ξέρεις τι ωραία που τα πέρασα τα γενέθλια ;
Ωραιότατα. Ναι, τι να σου λέω.
Έφυγα από το ΚΑΤ γύρω στη 1 το βράδυ! Μη ρωτάς γιατί. Καλά ρώτα… Απλά ήταν ένα επεισοδιακό βράδυ.
Χθες ήμασταν σπίτι και σαπίζαμε και περιμέναμε να μας φέρει φίλος τον νέο του φίλο να τον γνωρίσουμε και να μας γνωρίσει. Περιττό να σου πω ότι η γνωριμία έγινε μέσα σε ένα αυτοκίνητο στο δρόμο για το κέντρο υγείας του Βύρωνα. Από ‘κει στο Μαρούσι για τελικό ρεκτιφιέ και πίσω στο σπίτι μπας και ρίξουμε κάνα ύπνο με δεμένο χέρι και ράμματα και τρεις αρτηρίες κομμένες.
Δεν μπορώ να έχω παράπονο. Α, όλα και όλα. Δεν πλήττουμε καθόλου όμως.
Θα ξεχάσω εγώ που στο πρώτο μου μπάνιο σαβουριαστηκα σε κάτι σκαλιά, που κακό χρόνο να χουνε Παναγία μου, και μου φύγε όλο το μπιγκ τοου, ε; Αλλά εγιανα σε χρόνο ντετε. Ανάπλαση κυττάρων άψογη ο 30ρης.
Τι περίμενες και συ; Να αποσυρθώ;
Όχι!
Τα καλύτερα έρχονται!
Σαν απειλή μου ακούστηκε αυτό.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Για ένα νησί...


Το μόνο που σκεφτόμουν ως επόμενο ποστ σε αυτό το ταλαιπωρημένο μπλογκ ήταν ο απόηχος ενός υπέροχου τριήμερου.
Γυρίσαμε αργά το βράδυ της Δευτέρας. Ξεπλύναμε με το ζόρι το αλάτι του Ιονίου από πάνω μας. Κουρδίσαμε τα ξυπνητήρια μας και περιμέναμε η κούραση να διώξει την υπερένταση. Πολύ πιο σύντομα από ότι περίμενα, αποκοιμήθηκα με το κεφάλι του ακουμπισμένο στον ώμο μου και το αριστερό του χέρι στην καρδιά μου. «Έχεις άπνοιες τα βράδια» μου λέει κάποια πρωινά. «Το διάφραγμα σου είναι μάλλον» συμπληρώνει.
Βγήκαμε από το σπίτι με τις νυσταγμένες φάτσες μας και στον καθρέφτη του ασανσέρ είδα πως όσο περνάει ο καιρός ταιριάζουμε όλο και περισσότερο. Επιστροφή στη δουλειά μετά. Εκεί είναι που σταμάτησε πια η επιθυμία για ένα «ταξιδιωτικό» ποστ.
Πάντα το καλοκαίρι ανεβάζει την ένταση. Μας χτυπάει στα αυτιά. Σαν να θέλει να μας κάνει να ζητάμε τις διακοπές παραπάνω και από απελπισμένα. Τα τηλέφωνα χτυπάνε σαν τρελά. «Πρέπει να κατατεθεί σήμερα». Το Outlook γεμίζει. «Σου έστειλα το κοπτικό». Τα νεύρα τσιτώνουν «Αυτή η μελέτη δεν κολλάει εδώ πέρα σου είπα». Τα air-conditions χάλασαν; Τι, μόνο το δικό μου; «Με δουλεύεις;».
Ανοίγω msn να ξεφύγω λιγάκι. Η Stella πάλι δεν είναι μέσα. Της στέλνω mail. Μιλάω με τον κολλητό. «Χαθήκαμε». Είναι αλήθεια. Μιλάω με τον μικρό καλλιτέχνη. Είναι στα πάνω του. Επιτέλους. Σηκώνω το τηλέφωνο το δικό μου. Μιλάω με τον φαντάρο καλλιτέχνη. «Μειώθηκε η θητεία και εμένα δεν με πιάνει ρε πούστη μου». Όχι που θα σ’ έπιανε με την γκαντεμιά που σε δέρνει. Μιλάω με τον αδερφό μου. Έχει γενέθλια. Μιλάω με τον κολλητό απ’ το πανεπιστήμιο. Έχει και αυτός γενέθλια. Ζεσταίνομαι. Έρχονται και φτιάχνουν τον κλιματισμό. Εγώ όμως έχω ήδη χαθεί σε σκέψεις και καμιά δουλειά δεν μπορώ να τελειώσω. Ούτε καν μηχανικά. Φεύγω.
Σπίτι έχω αφήσει ένα σωρό πράγματα. Είπαμε να μην βρεθούμε μπας και τακτοποιηθεί καμιά εκκρεμότητα. Λογαριασμοί, ενοίκια, σπίτια, αυτοκίνητα, πλυντήρια και λοιπά. Ξεκινάω αργά για το γυμναστήριο. Όταν γύρισα βρήκα στο σαλόνι να λούζονται από το φως του φεγγαριού, τρία κόκκινα μπαλόνια, ένα κουτί σοκολατακια (τζάμπα τα χιλιόμετρα που έκαμα) και ένα φύλλο χαρτί. Αφήσαμε άλλον ένα μήνα πίσω μας και πλατύ χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπο μου . Σκέφτομαι πως αυτή εδώ η λαμπερή Σελήνη είναι ένα ουράνιο σώμα ετερόφωτο. Μήπως και ‘μεις έτσι δεν είμαστε; Απλά, ο Ήλιος ο δικός μας, έχει για ηλιαχτίδες ανθρώπινα ονόματα.
Ονόματα των φίλων, των δικών μας ανθρώπων, των ερώτων μας. Ίσως αυτά να στραφτάλιζαν παίζοντας παιχνίδια με το νερό που κυμάτιζε, άλλοτε απαλά και άλλοτε άγρια, γύρω από το νησί που μας νανούρισε γλυκά για τρία βράδια και μας ξελόγιασε

μια για πάντα.


μια εικονα χιλιες λεξεις, ενα βιντεο πόσες;

Loading...

Myspace profile:Πήγα κ' ήρθα, που λενε...

Αν με βαρεθηκες...

Σημειωση για τις ετικετες...

Θεώρησα πρέπον να αναφέρω τον δημιουργό και τον τίτλο του έργου τέχνης που επισυνάπτω κάθε φορά στην εκάστοτε ανάρτηση… Ελπίζοντας να βοηθήσω έστω και λίγο την αισθητική μας… Δείτε λοιπόν τις ετικέτες…

Για Μένα

VerveEarth (Τι να κανω αφου με παρακαλεσανε οι ανθρωποι να τους διαφημισω!!!)

ok...that's just ego!!!